Tourism Management and Promotion of Community way of life in the Case of the Mount Sawai Festival Surin Province, Thailand
การจัดการท่องเที่ยวและการส่งเสริมวิถีชีวิตชุมชน กรณีเทศกาลขึ้นเขาสวาย จังหวัดสุรินทร์ ประเทศไทย
DOI:
https://doi.org/10.65205/ajgs.2025.943Abstract
Tourism management and community lifestyle promotion: The case of the Svai Mountain Climbing Festival, Surin Province, Thailand The study found that Surin Province has an important mountain named “Phnom Svai” in the local language and there are communities living around the mountain. The local language used is Khmer. The ancient way of life has been a tradition of climbing this mountain for a long time. The belief in Svai Mountain as a historical mountain and the location of the province’s important Buddha images is the origin and development of this important annual festival in the area and has received support from the local agencies, budget, performances, folk arts, mountain worship ceremonies, etc. It has become an important festival and developed into tourism and promotion of the community’s lifestyle in the surrounding area, such as local handicraft services, local food, silk handicrafts, silverware, and agricultural products from the community. These are provided in the annual festival, generating income and developing the community at the same time. The value of the festival is the following activities: (1) paying homage to Buddha images at various points and religious images (2) making merit (3) chanting, meditation (4) dedicating merit to ancestors (5) showing respect to the elderly, etc.
References
พวงพิกุล มัชฌิมา. (2537). บุญข้าวประดับดินและบุญข้าวสากบ้านกุดรัง ตำบลกุดรัง อำเภอบรบือ จังหวัดมหาสารคาม. ปริญญาศิลปศาสตรมหาบัณฑิต บัณฑิตวิทยาลัย มหาวิทยาลัยนครินทรวิโรฒ มหาสารคาม
สุดารัตน์ ตัณฑะอาริยะ. (2548). การวิเคราะห์ตำรายาแผนโบราณจากสมุนไพรของจังหวัด พังงา, วิทยานิพนธ์อักษรศาสตรมหาบัณฑิต บัณฑิตวิทยาลัย มหาวิทยาลัยศิลปากร,
คณาจารย์มหาวิทยาลัยมหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย. (2554). เทศกาลและพิธีกรรมพระพุทธศาสนา. พิมพ์ครั้งที่ 2, กรุงเทพฯ : โรงพิมพ์มหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย.
คณะกรรมการฝ่ายประมวลเอกสารจดหมายเหตุ. (2544). วัฒนธรรมพัฒนาการทางประวัติศาสตร์ เอกลักษณ์และภูมิปัญญา จังหวัดสุรินทร์, พิมพ์ครั้งที่ 1, กรุงเทพฯ : กรมศิลปากร,
ศิริพร สุเมธารัตน์. (2544). ประวัติศาสตร์ท้องถิ่นเมืองสุรินทร์, พิมพ์ครั้งที่ 3, กรุงเทพฯ : โอ. เอส. พริ้นติ้ง เฮาส์.
สันธนะ ประสงค์สุข. (2551). การเดินทางจากเมืองสุรินทร์ไปพนมดองแร็ก ในปีค.ศ.1884 จอม สุรินทร์, พิมพ์ครั้งที่ 1, กรุงเทพฯ : อัทรินทร์พริ้นติ้งแอนด์พับลิซซิง จำกัด (มหาชน)
สำนักหอจดหมายเหตุแห่งชาติ. (2553). โครงการองค์ความรู้เรื่องการอนุรักษ์เอกสารจดหมายเหตุ โดยวิธีไมโครฟิลม์และเทคโนโลยีดิจิตอล.
พระวีรพรรณ อคฺคธมฺโม (เชียรประโคน). (2552). อิทธิพลของความเชื่อในอรรถกถาธรรมบทที่มีต่อ ประเพณีไทย, วิทยานิพนธ์พุทธศาสตรมหาบัณฑิต บัณฑิตวิทยาลัย มหาวิทยาลัยมหาจุฬาลงกรณ ราชวิทยาลัย
อุดม เชยกีวงศ์. (2547). ปฏิทินประเพณี 12 เดือน. กรุงเทพฯ : สำนักพิมพ์ภูมิปัญญา.
พระอธิการประกาศ สิริวณฺโณ, ยโสธารา ศิริภาประภากร, เกริกวุฒิ กันเที่ยง, สุริยา คลังฤทธิ์. (2564). ประเพณีขึ้นภูเขาพนมสวายกับการส่งเสริมและพัฒนาการท่องเที่ยวตามวิถีชีวิตชุมชน. การประชุมระดับชาติครั้งที่ 3 พุทธศาสนาและปรัชญา : แนวคิด มุมมอง สังคมหลังโควิท 19. จัดโดย คณะศาสนาและปรัชญา มหาวิทยาลัยมหามกุฏราชวิทยาลัย จังหวัด นครปฐม.
ภักดี สุวรรณพนัง. (2561). "การเผยแผ่พระพุทธศาสนาในสังคมไทยยุคใหม่." วารสารศาสนาและวัฒนธรรม, 13(2), 45-58.
สุนทร สุวรรณคีรี. (2538). ขนบธรรมเนียมประเพณีไทยพื้นบ้าน. กรุงเทพฯ: โรงพิมพ์โอเดียนสโตร์.
อุทุมพร จามรมาน. (2553). วัฒนธรรมเขมรในภาคตะวันออกเฉียงเหนือของไทย. มหาสารคาม : มหาวิทยาลัยมหาสารคาม.
มานิตา พงษ์ไพบูลย์. (2562). “การสืบทอดประเพณีบุญบ็อนแคแจตในจังหวัดสุรินทร์.” วารสารศิลปะและวัฒนธรรมอีสาน, 5(2), 45-58.
Throsby, D. (2001). Economics and Culture. Cambridge: Cambridge University Press.
UNESCO. (2003). Cultural Heritage and Sustainable Tourism. Paris: UNESCO Publishing.
ธวัชชัย คำสุมาลี, สัมภาษณ์,2562
Downloads
Published
How to Cite
License
Copyright (c) 2025 Academic Journal of Graduate School

This work is licensed under a Creative Commons Attribution-NonCommercial-NoDerivatives 4.0 International License.













