The Application of The Five Powers (Pañca Bala) to Promote Political Awareness of People in Ban Kluai Sub-District, Mueang District, Sukhothai Province
การประยุกต์หลักพละ 5 เพื่อส่งเสริมการรับรู้ทางการเมืองของประชาชนในตำบลบ้านกล้วย อำเภอเมือง จังหวัดสุโขทัย
Keywords:
Application, Five Powers (Pañcabalas), Political Awareness of CitizensAbstract
The objectives of this research article aim to 1) to study the level of political awareness among people in Ban Kluai Sub-district, Mueang District, Sukhothai Province, 2) to examine the relationship between the Five Powers (Pañcabalas) and the political awareness of people in Ban Kluai Sub-district, Mueang District, Sukhothai Province and 3) to propose the application of the Five Powers to promote political awareness among people in the same area. This study employed a mixed-methods research design. The quantitative research component utilized a survey method with a questionnaire administered to a sample of 391 participants, determined through
Taro Yamane’s formula with a 0.05 margin of error. The qualitative research component involved in-depth interviews with 10 key informants to support and enrich the quantitative findings.
The research results revealed that:
- 1. The overall level of the Five Powers among people in Ban Kluai Sub-district, Mueang District, Sukhothai Province was at a high level, and the overall level of political awareness was also high.
- The relationship between the Five Powers and political awareness showed a high positive correlation (R=0.779**) at the 0.01 significance level, thus confirming the research hypothesis.
- The application of the Five Powers to enhance political awareness emphasizes rational confidence, diligent dissemination of information, awareness of civic rights and duties, firm tolerance toward differing opinions, and the use of discernment in selecting political leaders.
References
กนลา สุขพาณิช. (2532). ระบบการเมืองเปรียบเทียบ. นนทบุรี: โรงพิมพ์มหาวิทยาลัยสุโขทัยธรรมาธิราช.
กลุ่มงานสารนิเทศสำนักประชาสัมพันธ์. (2562). การมีส่วนร่วมทางการเมืองของประชาชน. สำนักงานเลขาธิการสภาผู้แทนราษฎร.
เกรียงศักดิ์ เจริญวงศ์ศักดิ์. (2554). การคิดเชิงสังเคราะห์. กรุงเทพมหานคร: ซัคเซส มีเดีย.
เกรียงศักดิ์ เจริญวงศ์ศักดิ์. การคิดเชิงประยุกต์. สืบค้นเมื่อ 28 มิถุนายน 2567, จาก https://www.Novabizz.com/NovaAce/Intelligence/Thinking_Applicative.
คงชิต ชินสิญจน์. (2563). แนวทางการพัฒนาการเมืองในระดับท้องถิ่น: กรณีศึกษาพื้นที่องค์การบริหารส่วนตำบลบางรักน้อย อำเภอเมือง จังหวัดนนทบุรี. การค้นคว้าอิสระหลักสูตรรัฐศาสตรมหาบัณฑิต สาขาวิชารัฐศาสตร์. คณะรัฐศาสตร์: มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์.
ชูศรี วงศ์รัตนะ. (2541). เทคนิคการใช้สถิติเพื่อการวิจัย. พิมพ์ครั้งที่ 7. กรุงเทพมหานคร: เทพเนรมิตการพิมพ์, 2541.
เชาวนะ ไตรมาศ. (2546). รัฐธรรมนูญกับการออกแบบการเมืองใหม่ในศาลรัฐธรรมนูญไทยสถานการณ์การปฏิรูปการเมือง. กรุงเทพมหานคร: บริษัท พี.เพรส จำกัด.
เทพพนม เมืองแมน และสวิง สุวรรณ. (2540). พฤติกรรมองค์การ. พิมพ์ครั้งที่ 2. กรุงเทพมหานคร: ไทยวัฒนาพานิช.
เทศบาลตำบลบ้านกล้วย. ข้อมูลพื้นฐาน ข้อมูลทั่วไปและสภาพทางเศรษฐและสังคม. สืบค้นเมื่อ 5 กรกฎาคม 2567. จาก https://www.bankluai.go.th/content/information/1.
ธนัณชัย สิงห์มาตย์. การคิดเชิงประยุกต์. Gotoknow. สืบค้นเมื่อ 29 มิถุนายน 2567. จาก https://www.gotoknow.org/posts/500910.
ประสาร อังกินันทน์. (2550). วิกฤตการณ์การเมืองไทย. กรุงเทพมหานคร: สถาบันพระปกเกล้า.
ปรีชา เรืองจันทร์. (2560). การเมือง เศรษฐกิจ และสังคม Politics, Economy and Society. พิมพ์ครั้งที่ 2. พิษณุโลก: สำนักพิมพ์มหาวิทยาลัยนเรศวร.
พระชินกร สุจิตฺโต (ทองดี). (2564). การบูรณาการหลักพุทธธรรมเพื่อส่งเสริมการสื่อสารทางการเมืองสำหรับประชาชนจังหวัดพระนครศรีอยุธยา. ดุษฎีนิพนธ์ปรัชญาดุษฎีบัณฑิต สาขาวิชารัฐศาสตร์. บัณฑิตวิทยาลัย: มหาวิทยาลัยมหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย.
พระพีระฉัตร พฺรหฺมสโร (เนื้อทอง). (2567). การประยุกต์หลักพละ 4 กับบทบาทนักการเมืองท้องถิ่นสำหรับการพัฒนาชุมชนในเทศบาลตำบลจักราช จังหวัดนครราชสีมา. วิทยานิพนธ์รัฐศาสตรมหาบัณฑิต. บัณฑิตวิทยาลัย: มหาวิทยาลัยมหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย.
พระมหาชาติเชื้อ วชิรญาโณ (ประเสริฐไทย). (2564). การมีส่วนร่วมของประชาชนที่ส่งผลต่อการเลือกตั้ง พ.ศ. 2562 อำเภอศรีบุญเรือง จังหวัดหนองบัวลำภู. สารนิพนธ์รัฐศาสตรมหาบัณฑิต. บัณฑิตวิทยาลัย: มหาวิทยาลัยมหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย.
แพรภัทรา เขียวชะอุ่ม. การประยุกต์องค์ความรู้สู่ชุมชนเป้าหมาย. 28 มิถุนายน 2567. จาก https://pws.npru.ac.th/praepat/system/20231102130648_81bef8f0601216a21d2fc788923c82b3.pdf.
รังสรรค์ หอมหวล. (2558). สถานะปัจจุบันของประชาธิปไตยไทยในการเมืองและสังคมไทย. กรุงเทพมหานคร: มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์.
ราชกิจจานุเบกษา. (6 เมษายน 2560). รัฐธรรมนูญแห่งราชอาณาจักรไทย พุทธศักราช 2560. เล่มที่ 134 ตอนที่ 40 ก.
วรินทร จินดาวงศ์. (2566). การบูรณาการหลักพุทธธรรมเพื่อส่งเสริมประสิทธิภาพการปฏิบัติงานของบุคลากรในสังกัดสำนักงานศึกษาธิการจังหวัดศรีสะเกษ. ดุษฎีนิพนธ์ปริญญาปรัชญาดุษฎีบัณฑิต สาขาวิชารัฐประศาสนศาสตร์. บัณฑิตวิทยาลัย: มหาวิทยาลัยมหาจฬุาลงกรณราชวิทยาลัย.
วัฒนา อัคคพาณิช. (2560). การเมืองเรื่องของพวกเรา. กรุงเทพมหานคร: มูลนิธิฟรีดริค เอแบร์ท.
ศิริโสภาคย์ บูรพาเดชะ. (2529). จิตวิทยาทั่วไป. กรุงเทพมหานคร: จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.
สมชาติ โตรักษา. (2558). การประยุกต์หลักการบริหารเพื่อการพัฒนางานอย่างต่อเนื่องและยั่งยืน. พิมพ์ครั้งที่ 2. กรุงเทพมหานคร: มหาวิทยาลัยมหิดล.
สมเด็จพระพุทธโฆษาจารย์ (ป. อ. ปยุตฺโต). (2564). พจนานุกรมพุทธศาสตร์ ฉบับประมวลธรรม. พิมพ์ครั้งที่ 43. กรุงเทพมหานคร: มหาวิทยาลัยมหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย.
สมนึก ภัททิยธนี. (2565). การวัดผลการศึกษา. พิมพ์ครั้งที่ 13. กาฬสินธุ์: ประสานการพิมพ์.
สมศักดิ์ เกี่ยวกิ่งแก้ว. (2526). ความรู้เบื้องต้นเกี่ยวกับรัฐศาสตร์. กรุงเทพมหานคร: โรงพิมพ์มินตราการพิมพ์.
สำนักงานคณะกรรมการการเลือกตั้งประจำจังหวัดสุโขทัย. (2563). ประกาศรูปแบบการแบ่งเขตเลือกตั้งสมาชิกสภาเทศบาลตำบลบ้านกล้วย. (อัดสำเนา).
สิน พันธุ์พินิจ. (2547). เทคนิคการวิจัยทางสังคมศาสตร์. กรุงเทพมหานคร: บริษัทจูนพลับลิซซิ่ง จำกัด.
สุรพล สุยะพรหม และสุทธิรัก ศรีจันทร์เพ็ญ. (2553). ระเบียบวิธีวิจัยทางการจัดการ. กรุงเทพมหานคร: มหาวิทยาลัยมหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย.
สุหัทยา สินชัย. (2567). การสื่อสารทางการเมืองของนักการเมืองที่มีผลต่อการไปใช้สิทธิเลือกตั้งทั่วไปของประชาชนในอำเภอเมือง จังหวัดชลบุรี. สารนิพนธ์รัฐศาสตรมหาบัณฑิต. บัณฑิตวิทยาลัย: มหาวิทยาลัยมหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย.
เสรี ชังภัย. (2551). การรับรู้ ทัศนคติ และความตั้งใจในการเกิดพฤติกรรมการกลั่นแกล้งบนโลกไซเบอร์. ยะลา: วิทยาลัยการสาธารณสุขสิรินธร.
Banducci, G. E., & Karp, K. M. (2007). Cognitive Mobilization: A New Approach to Political Participation. London, UK: Routledge.
Best, J. W. (1981). Research in education. New Jersey: Pretice-Hall.
Denk, T. S., & Olson, M. (2018). Political Awareness, Concept and Measurement. Paper presented for ECPR General Conference. Hamburg 2018.
Diamond, L., & Plattner, M. C. (2015). Democracy in Decline. Baltimore: Johns Hopkins University Press.
Kolb, D. A. (1984). Experiential Learning: Experience as the Source of Learning and Development. Englewood Cliffs, NJ: Prentice-Hall.
Lane, R. E. (1962). Political Ideology. New York: The Free Press.
Likert, R. (1967). The method of constructing and attitude scale. New York: Wiley and Son.
Schön, D. A. (1983). The Reflective Practitioner: How Professionals Think in Action. New York: Basic Books.
Senge, P. M. (1990). The Fifth Discipline: The Art and Practice of the Learning Organization. New York: Doubleday.
Yamane, T. (1967). Statistics: An introductory analysis. 2nd ed. New York: Harper and Row.
Zaller, J. R. (2003). The Nature and Origins of Mass Opinion. New York: Cambridge University Press.
Downloads
Published
How to Cite
Issue
Section
License
Copyright (c) 2026 Journal of Lanna Societies
This work is licensed under a Creative Commons Attribution-NonCommercial-NoDerivatives 4.0 International License.
