ผลของโปรแกรมการเรียนรู้แบบร่วมมือที่มีต่อภาวะผู้นำในตนเองของผู้นำนักศึกษา

Thatchai Kaewwilai; Asst. Prof. Supawadee  Wisuwan Ph.D

doi:10.65205/ajgs.2026.e2875

Authors

Thatchai Kaewwilai -
Supawadee Wisuwan Ph.D Asst. Prof. Supawadee Wisuwan Ph.D

DOI:

https://doi.org/10.65205/ajgs.2026.e2875

Keywords:

ผู้นำนักศึกษา, ภาวะผู้นำในตนเอง, โปรแกรมการเรียนรู้แบบร่วมมือ

Abstract

The objectives of this research were 1) to compare the cooperative learning program of the experimental group before and after the experiment, and 2) to compare the self-leadership after the experiment between the experimental group and the control group. This study was an experimental research aimed to study the effects of a cooperative learning program on the self-leadership of student leaders. The sample group consisted of 40 undergraduate student leaders affiliated with the Student Organization of Nakhon Ratchasima Rajabhat University. The sample was taken from two organizations: the Faculty of Education Student Club (20 participants) and the Faculty of Humanities and Social Sciences Student Club (20participants). The sample was obtained using cluster random sampling. The experimental group was the Faculty of Humanities and Social Sciences Student Club (20participants), and the control group was the Faculty of Education Student Club (20 participants). The research instruments consisted of a group activity plan, which included six activity sessions, and a self-leadership questionnaire. The data were analyzed using a t-test. The reliability of the entire questionnaire was .946.

The results showed that 1)After the experiment, the experimental group had significantly higher self-leadership scores than before the experiment, at the .01 level of statistical significance. and 2) After the experiment, the experimental group had significantly higher self-leadership scores than the control group, at the .01 level of statistical significance.

References

บุษบา อาจญาทา. (2559). การศึกษาและเสริมสร้างความเป็นผู้นำในตนเองของเยาวชนโดยการฝึกอบรมเชิงจิตวิทยา (วิทยานิพนธ์มหาบัณฑิต,มหาวิทยาลัยศรีนครินทรวิโรฒ).

ณิชยาดา ภูชิตานุรักษ์. (2560). ผลของการจัดการเรียนรู้สังคมศึกษาโดยใช้โครงงานเป็นฐานเพื่อเสริมสร้างทักษะ การทำงานเป็น (วิทยานิพนธ์มหาบัณฑิต, มหาวิทยาลัยศรีนครินทรวิโรฒ).

ดาวรุ่ง วัชรินทร์รัตน์. (2564). การพัฒนาตนเองเพื่อความสำเร็จในชีวิตและการทำงาน. วารสารการพัฒนทรัพยากรมนุษย์และภาวะผู้นำ,13(2), 45-60.

ทิศนา แขมมณี. (2560). ศาสตร์การสอน: องค์ความรู้เพื่อการจัดกระบวนการเรียนรู้ที่มีประสิทธิภาพ (พิมพ์ครั้งที่ 21). จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.

ธัญรดา โสมรัตนานนท์. (2560). ผลของโปรแกรมพลังสุขภาพจิตต่อการตั้งเป้าหมายและความเชื่อมั่นในตนเองของนักเรียนชั้นมัธยมศึกษาปีที่ 4 (วิทยานิพนธ์ศึกษาศาสตร์มหาบัณฑิต,มหาวิทยาลัยเชียงใหม่).

นภาพร ด่านแก้ว. (2559). ผลสัมฤทธิ์ทางการเรียนวิชาวิทยาศาสตร์และการเห็นคุณค่าในตนเองของนักเรียนชั้นมัธยมศึกษาปีที่ 2 ที่ได้รับการจัดการเรียนรู้แบบร่วมมือ (วิทยานิพนธ์มหาบัณฑิต,มหาวิทยาลัย ศรีนครินทรวิโรฒ).

นภศร มิลินทานุช. (2561). การพัฒนาทักษะการทำงานเป็นทีมและจิตสาธารณะของนักเรียนชั้นมัธยมศึกษา ปีที่ 2 นักเรียนห้องเรียนพิเศษวิทยาศาสตร์ (สสวท.) ด้วยการเรียนรู้แบบร่วมมือในสาระหน้าที่พลเมือง วัฒนธรรมและการดำเนินชีวิต (วิทยานิพนธ์มหาบัณฑิต,มหาวิทยาลัยศรีนครินทรวิโรฒ).

ยุทธนา ไชยจูกุล. (2554). ภาวะผู้นำ ทฤษฎี และตัวอย่างงานวิจัย. กรุงเทพฯ: สถาบันวิจัยพฤติกรรมศาสตร์มหาวิทยาลัยศรีนครินทรวิโรฒ.

สุภาวดี ลาภเจริญ. (2567). กลยุทธ์การพัฒนาภาวะผู้นำในศตวรรษที่ 21 ของนักศึกษาปริญญาโทบริหารการศึกษาในยุคการเรียนรู้วิถีใหม่. วารสารมจรพุทธปัญญาปริทรรศน์, 9(4), 120–132.

สมศักดิ์ ภู่วิภาดาวรรธน์. (2554). การยึดผู้เรียนเป็นศูนย์กลางและการประเมินตามสภาพจริง. เชียงใหม่ : เชียงใหม่โรงพิมพ์ : แสงศิลป์.

ศรัณญา แก้วคำลา. (2556). ความสัมพันธ์ปัจจัยส่วนบุคคลภาวะผู้นำตนเองและผลการปฏิบัติงานของพยาบาลวิชาชีพโรงพยาบาลเสลภูมิ จังหวัดร้อยเอ็ด.วารสารโรงพยาบาลมหาสารคาม, 29.

อาภรณ์ ใจเที่ยง. (2550). หลักการสอน (ฉบับปรับปรุง). พิมพ์ครั้งที่ 4. กรุงเทพฯ: โอเดียนสโตร์.

Bryant, A., & Kazan, A. (2013). Self leadership. McGraw-Hill Companies.

Harari, M. B., et al. (2021). Self-leadership: A meta-analysis of over two decades of research. Journal of Applied Psychology, 106(12), 1784-1799.

Hatthasak, M. (2018). A Study of Relationship Between Learning Style Leadership and Public Minds of Students in Higher Education Institutions in Bangkok. Kasalongkham Research Journal, 12(1), 139-150.

Knowles, M. S. (1975). Self-directed learning: A guide for learners and teachers. Association Press.

Marques-Quinteiro, P., Curral, L., & Passos, A. M. (2012). Adapting to changing environments: The role of self-leadership and team orientation. Journal of Organizational Behavior, 33, 738–760.

Manz, C. C. (1983). The Self-Leadership Concept: Theory and Practice. Academy of Management Review, 8(3), 437–444.

Neck, C. P., Manz, C. C., & Houghton, J. D. (2017). Self-leadership: The definitive guide to personal excellence. SAGE Publications.

Shek, D. T. L., et al. (2023). Self-leadership as an attribute of service leadership: Its relationship to well-being among university students in Hong Kong. Journal of Adolescence,1-13.

Tran, V. D. (2014).The Effects of Cooperative Learning on the Academic Achievement and Knowledge Retention. International Journal of Higher Education,3(2), 131–140.

Wilson, J. (2011). The role of self-leadership in youth skill development. Journal of Leadership Studies, 5(3), 45-60.

Weiss, J. W. (2019). Organizational behavior and change (3rd ed.). Cengage Learning.