Sounthone Vonelayvanh
The Development of Emotional Intelligence of Grade 9 Students through Contemplative Learning Process in the 21st Century
Abstract
This study is an experimental research with two main objectives 1) To compare the development of emotional intelligence of Grade 9 students through the contemplative learning process in the 21st century between the experimental group and the control group. 2)To compare the emotional intelligence of the experimental group before and after the experiment. The sample group consisted of 40 Grade 9 students in the first semester of the academic year 2024 from two schools (20 students from each school). The experimental procedures included 1) Preparation phase 2) Implementation phase, which was divided into two stages The experimental period and The post-experimental period The research instruments consisted of The contemplative learning process in the 21st century and An emotional intelligence assessment form Data were analyzed using 1) Descriptive statistics: mean and standard deviation 2) Inferential statistics: t-test was employed to compare the mean scores according to the research hypotheses.
The research findings indicate that 1) After the experiment, the emotional intelligence scores of the experimental group were higher than before the experiment. 2) The emotional intelligence scores of the experimental group were higher than those of the control group after the experiment.
References
เอกสารอ้างอิง
เขมจิรา ธรรมสอน. (2564). ผลของจิตตปัญญาศึกษาที่มีต่อการเห็นคุณค่าในตนเองของพนักงาน. วิทยานิพนธ์
ปริญญามหาบัณฑิต. มหาวิทยาลัยราชภัฏนครราชสีมา.
ณกมล นกแก้ว. (2565). รูปแบบการเรียนรู้ตามแนวจิตตปัญญาศึกษาเพื่อพัฒนาทักษะชีวิตสำหรับเด็กด้อย
โอกาส ในโรงเรียนการศึกษาสงเคราะห์ สังกัดสำนักบริหารงานการศึกษาพิเศษ. วิทยานิพนธ์ดุษฎี
บัณฑิต. มหาวิทยาลัยราชภัฏพิบูลสงคราม.
ประจิม เมืองแก้ว ภูฟ้า เสวกพันธ์ และเอื้อมพร หลินเจริญ. (2559). การพัฒนารูปแบบการเรียนการสอน
กิจกรรมแนะแนวตามแนวคิดจิตตปัญญาศึกษา เพื่อพัฒนาความฉลาดทางอารมณ์สำหรับนักเรียน
ชั้นมัธยมศึกษาปีที่ 3. วารสารศึกษาศาสตร์มหาวิทยาลัยนเรศวร, 18(2), 50–59.
พรพรรณ แซ่ตั้ง. (2562). การศึกษาแรงจูงใจใฝ่สัมฤทธิ์ทางคณิตศาสตร์และการกำกับตนเองโดยใช้กิจกรรม
จิตตปัญญาศึกษา. วิทยานิพนธ์ปริญญามหาบัณฑิต. มหาวิทยาลัยราชภัฏมหาสารคาม.
พระมหาคณาวุฒิ อัคคะปัญโญ. (2567). สิ่งที่น่ารู้ตามแนวความคิดเกี่ยวกับจิตตปัญญาศึกษา. วารสารสันตยา
ภิวัฒน์วัดหนองนกกด, 2(3), 70-86.
พระมหาสมเกียรติ วุฒิธรรมาภิวัฒน์ และคณะ. (2565). การพัฒนารูปแบบการเรียนรู้ตามแนวจิตตปัญญา
ศึกษาเพื่อสร้างจริยธรรมวิชาชีพ ช่างอุตสาหกรรม. วารสารวิชาการครุศาสตร์อุตสาหกรรม
พระจอมเกล้าพระนครเหนือ, 13(3), 182-188.
พิมพ์รัตน์ ธรรมรักษา และอาภาพร เผ่าวัฒนา. (2562). ความฉลาดทางอารมณ์กับพฤติกรรมเสี่ยงในวัยรุ่น.
วารสารวิจัยสุขภาพและการพยาบาล, 35(3) 212-223.
พิมสวัสดิ์ โกศลสมบัติ. (2565). ผลการจัดประสบการณ์โดยใช้แนวคิดจิตตปัญญาศึกษาและการชี้แนะทาง
อารมณ์ที่มีต่อความสามารถ ทางอารมณ์ของเด็กวัยอนุบาล. วิทยานิพนธ์ปริญญามหาบัณฑิต.
จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.
ภวิกา ภักษา. (2566). อัตมโนทัศน์ทางสังคม:มิติการรับรู้ตนเองที่สำคัญต่อวัยรุ่น. วารสาร มจร พุทธปัญญา
ปริทรรศน์, 8(2), 307-320.
มูนีเราะห์ ยานยา. (2560). ผลของการจัดการเรียนรู้อิงแนวคิดจิตตปัญญา กลุ่มสาระการเรียนรู้ สังคมศึกษา
ศาสนา และวัฒนธรรมที่มีต่อผลสัมฤทธิ์ทางการเรียน และความรับผิดชอบทางการเรียนของ
นักเรียนชั้นประถมศึกษาปีที่ 5. วิทยานิพนธ์ปริญญามหาบัณฑิต. มหาวิทยาลัยสงขลานครินทร์.
ยุพิน ศรีชาติ. (2563). การพัฒนาความฉลาดทางอารมณ์ด้วยกิจกรรมจิตตปัญญาศึกษาสำหรับชั้นมัธยมศึกษา
ปีที่ 1. วิทยานิพนธ์ปริญญามหาบัณฑิต มหาวิทยาลัยมหาสารคาม.
วันเพ็ญ หาหอม. (2563). ผลของจิตตปัญญาศึกษาที่มีต่อกรอบความคิดเติบโตของพนักงาน. [วิทยานิพนธ์
ปริญญามหาบัณฑิต]. มหาวิทยาลัยราชภัฏนครราชสีมา.
สุมณี ศุภกรโกศัย และคณะ. (2562). โครงการผลกระทบของครอบครัวข้ามรุ่นที่มีต่อการพัฒนาความฉลาด
ทางอารมณ์ ของเด็กนักเรียนระดับมัธยมศึกษาตอนต้น. รายงานการวิจัย. กรุงเทพฯ:
มหาวิทยาลัยกรุงเทพ.
สุภามาศ ปาลศรี. (2566). ผลของโปรแกรมจิตตปัญญาศึกษาที่มีต่อการรับรู้ความสามารถแห่งตนของครู
โรงเรียนสาธิตมหาวิทยาลัยราชภัฏนครราชสีมา. วารสารวนัมฎองแหรกพุทธศาสตรปริทรรศน์,
(2), 12-27.
อริสา สุมามาลย์. (2562). การพัฒนากระบวนการจัดการศึกษานอกระบบโรงเรียนบนฐานแนวคิดจิตตปัญญา
ศึกษาเพื่อเสริมสร้างเป้าหมายในชีวิตสําหรับนักศึกษาระดับปริญญาตรี. วิทยานิพนธ์ดุษฎี
บัณฑิต. จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.
Cooper and Sawof. (1997). Executive EQ intelligence in leadership and Organization. New
York: Grosst/ Put nam.
Mayer and Salovey. (1997). “What is emotional intelligence?”. Emotional development and
emotional intelligence: Implications for educators. Edited by D. J. Sluyter. New
York: Basic Books.
Goleman. (1998). Working with Emotional Intelligence. London: Bloomsbury Publishing Plc.
Gardner. (1989). Educational implications of the theory of multiple intelligences. Educational
researcher, 18(8), 4-10.
Pizzuto. (2019). Contemplative faculty in the United States. Tertiary Education &
Management, 25(2), 145–159.
Waters et al. (2015). Contemplative Education: A Systematic, Evidence- Based Review of the
effect of Meditation Interventions in Schools. Educational Psychology
Review, 27(1), 103–134.
Yimprasert. (2020). The Development of Instructional Model with Contemplative Education
to Enhance Public Consciouseness of Mattayom 4 Studens. Journal of MCU
Buddhapanya Review, 5(2), 47–59.
