การเข้าถึงสวัสดิการสังคมขั้นพื้นฐานอย่างเท่าเทียมสำหรับคนไร้บ้านในประเทศไทย: การเข้าถึงสวัสดิการสังคมขั้นพื้นฐานอย่างเท่าเทียมสำหรับคนไร้บ้านในประเทศไทย

วริศรา กิจเกวียน; Chitralada Chaiya

doi:10.65205/ajgs.2025.1579

Authors

วริศรา กิจเกวียน -
Chitralada Chaiya College of Politics and Governance, Mahasarakham University Thailand

DOI:

https://doi.org/10.65205/ajgs.2025.1579

Keywords:

Keywords: Social Welfare Accessibility, Socio-Economic Determinants, Employment Rate, Icome Inequality, Government Expenditure on Education, Human Development Index (HDI), Social Protection Policies, Economic Disparity, Sustainable Development, Inclusive Economic Growth

Abstract

Homelessness remains a critical global social issue, affecting millions and posing significant challenges to equitable access to basic social welfare. Although Thailand reports a relatively low rate of homelessness compared to other Southeast Asian nations, issues related to accessibility, economic disparity, and policy implementation persist. This study examines the factors influencing equitable access to social welfare for homeless individuals in Thailand, with a particular focus on socio-economic determinants, including employment rates, income inequality, government expenditure on education, and overall human development. A correlation analysis reveals significant relationships between homelessness and key socio-economic indicators, including the employment rate (-0.855), GINI index (-0.860), Human Development Index (0.883), and government expenditure on education (-0.860), underscoring the intricate interplay between economic policies and social stability. The findings suggest that expanding employment opportunities, ensuring equitable income distribution, increasing investment in education, and strengthening human development policies are essential in mitigating homelessness and improving access to social welfare. This study highlights the urgent need for comprehensive policy frameworks that integrate economic growth, education, and social protection measures to effectively address homelessness in Thailand. By tackling structural inequalities and fostering inclusive economic opportunities, Thailand can work towards a more sustainable and equitable social welfare system, ensuring that vulnerable populations have adequate access to essential services and opportunities for social and economic integration.

Keywords: Social Welfare Accessibility, Socio-Economic Determinants, Employment Rate, Icome Inequality, Government Expenditure on Education, Human Development Index (HDI), Social Protection Policies, Economic Disparity, Sustainable Development, Inclusive Economic Growth

References

กระทรวงการพัฒนาสังคมและความมั่นคงของมนุษย์. (2563). แผนพัฒนาการจัดสวัสดิการสังคมของประเทศไทย. กรุงเทพฯ : โรงพิมพ์เทพเพ็ญวานิสย์.

กระทรวงยุติธรรม. (2562). จ านวนผู้ต้องขัง ณ วันที่ 31 ธันวาคม 2562. กรุงเทพมหานครฯ : โรงพิมพ์กระทรวงยุติธรรม.

ธนาคารพัฒนาแห่งเอเชีย. (2021). รายงานการคุ้มครองทางสังคมในภูมิภาคเอเชียตะวันออกเฉียงใต้. กรุงเทพฯ: สำนักพิมพ์ธนาคารพัฒนาแห่งเอเชีย.

ธนาคารโลก. (2022). ตัวชี้วัดการพัฒนาโลก: คนไร้บ้านและความยากจน. วอชิงตัน.ดี.ซี.: โรงพิมพ์ธนาคารโลก.

สำนักงานสถิติแห่งชาติ. (2023). กลุ่มชาติพันธุ์จ าแนกตามอายุและเพศ อังกฤษและเวลส์: ส ามะโนประชากร พ.ศ. 2564. กรุงเทพฯ : โรงพิมพ์สำนักงานสถิติแห่งชาติ.

สหประชาชาติ. (2021). รายงานภาวะไร้บ้านทั่วโลก. นิวยอร์ก : โรงพิมพ์สหประชาชาติ.

ที่พักพิง. (2023). ทางเลือกฉุกเฉินส าหรับคนไร้บ้านอายุ 16 ถึง 25 ปี. กรุงเทพฯ : บริษัทพริ้นท์ซิตี้ จำกัด.

Aspalter, C. (2016). งานสังคมสงเคราะห์ในเอเชียตะวันออก. Routledge.

Boyden, J. (2015). วัยเด็กและผู้ก าหนดนโยบาย: มุมมองเชิงเปรียบเทียบในเรื่องโลกาภิวัตน์ของวัยเด็ก.Routledge.

Centrepoint. (2023). Unaccounted : ขนาดของเยาวชนไร้บ้านในสหราชอาณาจักร. Centrepoint.

Chandra, Y., & Kerlin, J. A. (2021). “การประกอบการทางสังคมในบริบท: เส้นทางสู่การมีส่วนสนับสนุนใหม่ในสาขานี้”. Social Enterprise Journal, 17(1), 56–75.

Doherty, B., & Kittipanya-Ngam, P. (2021). “การเกิดขึ้นและการเติบโตที่ท้าทายขององค์กรเพื่อสังคมในประเทศไทย”. Social Enterprise Journal, 17(2), 134–152.

Gaetz, S. (2014). การเติบโต : การคิดใหม่เกี่ยวกับการตอบสนองต่อปัญหาคนไร้บ้านของเยาวชนในแคนาดา.เครือข่ายวิจัยปัญหาคนไร้บ้านของแคนาดา. โทรอนโต : มหาวิทยาลัยยอร์ค.

Hwang, S. W., Tolomiczenko, G., Kouyoumdjian, F. G., & Garner, R. E. (2005). “การแทรกแซงเพื่อปรับปรุงสุขภาพของคนไร้บ้าน : การทบทวนอย่างเป็นระบบ”. American Journal of Preventive Medicine, 29(4), 311–319.

Jasni, M. A., Hassan, N., & Ibrahim, F. (2022). “การพึ่งพากันระหว่างความยากจนและภาวะไร้บ้านในเอเชียตะวันออกเฉียงใต้: กรณีศึกษาของมาเลเซีย อินโดนีเซีย ไทย และสิงคโปร์”. วารสารกฎหมาย รัฐบาลและการสื่อสารระหว่างประเทศ, 7(28), 1–16.

Kennett, P. (2001). นโยบายสังคมเปรียบเทียบ : ทฤษฎีและการวิจัย. Open University Press.

Quilgars, D., Fitzpatrick, S., & Pleace, N. (2011). การยุติปัญหาคนไร้บ้านของเยาวชน: ความเป็นไปได้ความท้าทาย และวิธีแก้ปัญหาในทางปฏิบัติ. มหาวิทยาลัยยอร์ก.

Sturge, G. (2022). สถิติประชากรเรือนจ าของสหราชอาณาจักร. ห้องสมุดสภาสามัญ.

Tipple, G., & Speak, S. (2009). The hidden millions : Homelessness in developing domestics.Routledge.

UNDP. (2021). กลยุทธ์สวัสดิการสังคมแบบครอบคลุมในประเทศก าลังพัฒนา. นิวยอร์ก : โรงพิมพ์โครงการพัฒนาแห่งสหประชาชาติ.

UNESCO. (2023). นโยบายการศึกษาและสวัสดิการสังคม. ปารีส : สำนักพิมพ์องค์การยูเนสโก.

Waters, T., & LeBlanc, K. (2005). “ผู้ลี้ภัยและการศึกษา: โรงเรียนรัฐบาลขนาดใหญ่ที่ไม่มีรัฐชาติ”.Comparative Education Review, 49(4), 389–412.

Wildgoose, J. C. Jr. (2024). “เส้นทางการไร้ที่อยู่อาศัยในประเทศทางเหนือและใต้ของโลก: การวิเคราะห์เชิงวิพากษ์”. วารสารนโยบายสังคมโลก, 12(3), 215–232.

World Population Review. (2024). ประชากรไร้บ้านจ าแนกตามประเทศ. วอนัท : World Population Review Press.

Zufferey, C., & Yu, N. (2018). ใบหน้าของคนไร้บ้านในภูมิภาคเอเชียแปซิฟิก. Routledge