ผลของโปรแกรมการเรียนรู้แบบร่วมมือที่มีต่อภาวะผู้นำในตนเองของผู้นำนักศึกษา
DOI:
https://doi.org/10.65205/ajgs.2026.e2875คำสำคัญ:
ผู้นำนักศึกษา, ภาวะผู้นำในตนเอง, โปรแกรมการเรียนรู้แบบร่วมมือบทคัดย่อ
การวิจัยครั้งนี้มีวัตถุประสงค์ 1) เพื่อเปรียบเทียบโปรแกรมการเรียนรู้แบบร่วมมือของกลุ่มทดลอง ก่อนและหลังการทดลอง 2) เพื่อเปรียบเทียบภาวะผู้นำในตนเองหลังการทดลอง ระหว่างกลุ่มทดลองและกลุ่มควบคุมเป็นการวิจัยเชิงทดลองเพื่อศึกษาผลของโปรแกรมการเรียนรู้แบบร่วมมือที่มีต่อภาวะผู้นำในตนเองของผู้นำนักศึกษา กลุ่มตัวอย่างที่ใช้ในการวิจัย ได้แก่ ผู้นำนักศึกษาระดับปริญญาตรี สังกัดองค์การนักศึกษา มหาวิทยาลัยราชภัฏนครราชสีมา จำนวน 2 องค์กร คือ สโมสรนักศึกษาคณะครุศาสตร์ จำนวน 20 คน สโมสรนักศึกษาคณะมนุษย์ศาสตร์และสังคมศาสตร์ จำนวน 20 คน รวม 40 คน กลุ่มตัวอย่างได้มาโดยการสุ่มแบบกลุ่ม โดยกลุ่มทดลองคือสโมสรนักศึกษาคณะมนุษย์ศาสตร์และสังคมศาสตร์ จำนวน 20 คน และกลุ่มควบคุมคือสโมสรนักศึกษาคณะครุศาสตร์ จำนวน 20 คน เครื่องมือที่ใช้ในการวิจัยประกอบด้วย แผนการจัดกิจกรรมกลุ่ม โดยมีการจัดกิจกรรมทั้งหมด 6 ครั้ง และแบบสอบถามภาวะผู้นำในตนเองวิเคราะห์ข้อมูลโดยการทดสอบค่าที มีค่าความเชื่อมั่นแบบสอบถามทั้งฉบับเท่ากับ .946
ผลการวิจัยพบว่า 1) หลังการทดลอง นักศึกษากลุ่มทดลองมีภาวะผู้นำในตนเองสูงกว่าก่อนการทดลอง อย่างมีนัยสําคัญทางสถิติที่ระดับ .01 2) หลังการทดลอง นักศึกษากลุ่มทดลองมีภาวะผู้นำในตนเองสูงกว่ากลุ่มควบคุม อย่างมีนัยสําคัญที่สถิติระดับ .01
เอกสารอ้างอิง
บุษบา อาจญาทา. (2559). การศึกษาและเสริมสร้างความเป็นผู้นำในตนเองของเยาวชนโดยการฝึกอบรมเชิงจิตวิทยา (วิทยานิพนธ์มหาบัณฑิต,มหาวิทยาลัยศรีนครินทรวิโรฒ).
ณิชยาดา ภูชิตานุรักษ์. (2560). ผลของการจัดการเรียนรู้สังคมศึกษาโดยใช้โครงงานเป็นฐานเพื่อเสริมสร้างทักษะ การทำงานเป็น (วิทยานิพนธ์มหาบัณฑิต, มหาวิทยาลัยศรีนครินทรวิโรฒ).
ดาวรุ่ง วัชรินทร์รัตน์. (2564). การพัฒนาตนเองเพื่อความสำเร็จในชีวิตและการทำงาน. วารสารการพัฒนทรัพยากรมนุษย์และภาวะผู้นำ,13(2), 45-60.
ทิศนา แขมมณี. (2560). ศาสตร์การสอน: องค์ความรู้เพื่อการจัดกระบวนการเรียนรู้ที่มีประสิทธิภาพ (พิมพ์ครั้งที่ 21). จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.
ธัญรดา โสมรัตนานนท์. (2560). ผลของโปรแกรมพลังสุขภาพจิตต่อการตั้งเป้าหมายและความเชื่อมั่นในตนเองของนักเรียนชั้นมัธยมศึกษาปีที่ 4 (วิทยานิพนธ์ศึกษาศาสตร์มหาบัณฑิต,มหาวิทยาลัยเชียงใหม่).
นภาพร ด่านแก้ว. (2559). ผลสัมฤทธิ์ทางการเรียนวิชาวิทยาศาสตร์และการเห็นคุณค่าในตนเองของนักเรียนชั้นมัธยมศึกษาปีที่ 2 ที่ได้รับการจัดการเรียนรู้แบบร่วมมือ (วิทยานิพนธ์มหาบัณฑิต,มหาวิทยาลัย ศรีนครินทรวิโรฒ).
นภศร มิลินทานุช. (2561). การพัฒนาทักษะการทำงานเป็นทีมและจิตสาธารณะของนักเรียนชั้นมัธยมศึกษา ปีที่ 2 นักเรียนห้องเรียนพิเศษวิทยาศาสตร์ (สสวท.) ด้วยการเรียนรู้แบบร่วมมือในสาระหน้าที่พลเมือง วัฒนธรรมและการดำเนินชีวิต (วิทยานิพนธ์มหาบัณฑิต,มหาวิทยาลัยศรีนครินทรวิโรฒ).
ยุทธนา ไชยจูกุล. (2554). ภาวะผู้นำ ทฤษฎี และตัวอย่างงานวิจัย. กรุงเทพฯ: สถาบันวิจัยพฤติกรรมศาสตร์มหาวิทยาลัยศรีนครินทรวิโรฒ.
สุภาวดี ลาภเจริญ. (2567). กลยุทธ์การพัฒนาภาวะผู้นำในศตวรรษที่ 21 ของนักศึกษาปริญญาโทบริหารการศึกษาในยุคการเรียนรู้วิถีใหม่. วารสารมจรพุทธปัญญาปริทรรศน์, 9(4), 120–132.
สมศักดิ์ ภู่วิภาดาวรรธน์. (2554). การยึดผู้เรียนเป็นศูนย์กลางและการประเมินตามสภาพจริง. เชียงใหม่ : เชียงใหม่โรงพิมพ์ : แสงศิลป์.
ศรัณญา แก้วคำลา. (2556). ความสัมพันธ์ปัจจัยส่วนบุคคลภาวะผู้นำตนเองและผลการปฏิบัติงานของพยาบาลวิชาชีพโรงพยาบาลเสลภูมิ จังหวัดร้อยเอ็ด.วารสารโรงพยาบาลมหาสารคาม, 29.
อาภรณ์ ใจเที่ยง. (2550). หลักการสอน (ฉบับปรับปรุง). พิมพ์ครั้งที่ 4. กรุงเทพฯ: โอเดียนสโตร์.
Bryant, A., & Kazan, A. (2013). Self leadership. McGraw-Hill Companies.
Harari, M. B., et al. (2021). Self-leadership: A meta-analysis of over two decades of research. Journal of Applied Psychology, 106(12), 1784-1799.
Hatthasak, M. (2018). A Study of Relationship Between Learning Style Leadership and Public Minds of Students in Higher Education Institutions in Bangkok. Kasalongkham Research Journal, 12(1), 139-150.
Knowles, M. S. (1975). Self-directed learning: A guide for learners and teachers. Association Press.
Marques-Quinteiro, P., Curral, L., & Passos, A. M. (2012). Adapting to changing environments: The role of self-leadership and team orientation. Journal of Organizational Behavior, 33, 738–760.
Manz, C. C. (1983). The Self-Leadership Concept: Theory and Practice. Academy of Management Review, 8(3), 437–444.
Neck, C. P., Manz, C. C., & Houghton, J. D. (2017). Self-leadership: The definitive guide to personal excellence. SAGE Publications.
Shek, D. T. L., et al. (2023). Self-leadership as an attribute of service leadership: Its relationship to well-being among university students in Hong Kong. Journal of Adolescence,1-13.
Tran, V. D. (2014).The Effects of Cooperative Learning on the Academic Achievement and Knowledge Retention. International Journal of Higher Education,3(2), 131–140.
Wilson, J. (2011). The role of self-leadership in youth skill development. Journal of Leadership Studies, 5(3), 45-60.
Weiss, J. W. (2019). Organizational behavior and change (3rd ed.). Cengage Learning.
ดาวน์โหลด
เผยแพร่แล้ว
รูปแบบการอ้างอิง
สัญญาอนุญาต
ลิขสิทธิ์ (c) 2026 วารสารวิชาการบัณฑิตศึกษา
อนุญาตภายใต้เงื่อนไข Creative Commons Attribution-NonCommercial-NoDerivatives 4.0 International License.
