การเข้าถึงสวัสดิการสังคมขั้นพื้นฐานอย่างเท่าเทียมสำหรับคนไร้บ้านในประเทศไทย: การเข้าถึงสวัสดิการสังคมขั้นพื้นฐานอย่างเท่าเทียมสำหรับคนไร้บ้านในประเทศไทย

วริศรา กิจเกวียน; จิตรลดา   ไชยะ

doi:10.65205/ajgs.2025.1579

ผู้แต่ง

วริศรา กิจเกวียน -
จิตรลดา ไชยะ วิทยาลัยการเมืองการปกครอง มหาวิทยาลัยมหาสารคาม

DOI:

https://doi.org/10.65205/ajgs.2025.1579

คำสำคัญ:

คำสำคัญ (Keywords) : การเข้าถึงสวัสดิการสังคม ปัจจัยทางเศรษฐกิจและสังคม อัตราการจ้างงาน ความไม่เท่าเทียมกันของรายได้ รายจ่ายของรัฐบาลด้านการศึกษา ดัชนีการพัฒนามนุษย์ (HDI) นโยบายการคุ้มครองทางสังคม ความเหลื่อมล้ำทางเศรษฐกิจ การพัฒนาอย่างยั่งยืน การเติบโตทางเศรษฐกิจที่ครอบคลุม

บทคัดย่อ

ปัญหาการไร้ที่อยู่อาศัยยังคงเป็นปัญหาสังคมระดับโลกที่ส่งผลกระทบต่อผู้คนนับล้านคนและยังเป็นความท้าทาย
ที่สำคัญต่อการเข้าถึงสวัสดิการสังคมขั้นพื้นฐานอย่างเท่าเทียมกันแม้ว่าประเทศไทยจะมีอัตราการไร้ที่อยู่อาศัยค่อนข้างต่ำ
เมื่อเทียบกับประเทศอื่น ๆ ในเอเชียตะวันออกเฉียงใต้แต่ปัญหาที่เกี่ยวข้องกับการเข้าถึงความไม่เท่าเทียมกันทางเศรษฐกิจและ
การดำเนินนโยบายยังคงมีอยู่การศึกษาครั้งนี้จะตรวจสอบปัจจัยที่มีอิทธิพลต่อการเข้าถึงสวัสดิการสังคมอย่างเท่าเทียมกัน
สำหรับบุคคลไร้ที่อยู่อาศัยในประเทศไทย โดยเน้นที่ปัจจัยกำหนดทางเศรษฐกิจและสังคมโดยเฉพาะ เช่น อัตราการจ้างงาน ความไม่เท่าเทียมกันของรายได้รายจ่ายของรัฐบาลด้านการศึกษาและการพัฒนาของมนุษย์โดยรวมการวิเคราะห์ความสัมพันธ์ เผยให้เห็นความสัมพันธ์ที่สำคัญระหว่างปัญหาการไร้ที่อยู่อาศัยและตัวบ่งชี้ทางเศรษฐกิจและสังคมที่สำคัญ ได้แก่ อัตราการจ้างงาน (-0.855) ดัชนี GINI (-0.860) ดัชนีการพัฒนาของมนุษย์ (0.883) และรายจ่ายของรัฐบาลด้านการศึกษา
(0.860) ซึ่งเน้นย้ำถึงปฏิสัมพันธ์ที่ซับซ้อนระหว่างนโยบายเศรษฐกิจและความมั่นคงทางสังคมผลการศึกษาชี้ให้เห็นว่า
การขยายโอกาสในการจ้างงานการรับประกันการกระจายรายได้ที่เท่าเทียมกันการเพิ่มการลงทุนด้านการศึกษาและ
การเสริมสร้างนโยบายการพัฒนามนุษย์นั้นมีความจำเป็นในการลดปัญหาคนไร้บ้านและปรับปรุงการเข้าถึงสวัสดิการสังคม การศึกษานี้เน้นย้ำถึงความจำเป็นเร่งด่วนสำหรับ กรอบนโยบายที่ครอบคลุม ที่บูรณาการ การเติบโตทางเศรษฐกิจ การศึกษาและมาตรการคุ้มครองทางสังคมเพื่อแก้ไขปัญหาคนไร้บ้านในประเทศไทยอย่างมีประสิทธิภาพโดยการแก้ไขปัญหา
ความไม่เท่าเทียมกันทางโครงสร้างและส่งเสริมโอกาสทางเศรษฐกิจที่ครอบคลุม ประเทศไทยสามารถทำงานเพื่อให้มี ระบบสวัสดิการสังคมที่ยั่งยืนและเท่าเทียมกันมากขึ้นเพื่อให้แน่ใจว่าประชากรที่เปราะบางสามารถเข้าถึงบริการที่จำเป็นและ
โอกาสในการบูรณาการทางสังคมและเศรษฐกิจได้อย่างเพียงพอ

เอกสารอ้างอิง

กระทรวงการพัฒนาสังคมและความมั่นคงของมนุษย์. (2563). แผนพัฒนาการจัดสวัสดิการสังคมของประเทศไทย. กรุงเทพฯ : โรงพิมพ์เทพเพ็ญวานิสย์.

กระทรวงยุติธรรม. (2562). จ านวนผู้ต้องขัง ณ วันที่ 31 ธันวาคม 2562. กรุงเทพมหานครฯ : โรงพิมพ์กระทรวงยุติธรรม.

ธนาคารพัฒนาแห่งเอเชีย. (2021). รายงานการคุ้มครองทางสังคมในภูมิภาคเอเชียตะวันออกเฉียงใต้. กรุงเทพฯ: สำนักพิมพ์ธนาคารพัฒนาแห่งเอเชีย.

ธนาคารโลก. (2022). ตัวชี้วัดการพัฒนาโลก: คนไร้บ้านและความยากจน. วอชิงตัน.ดี.ซี.: โรงพิมพ์ธนาคารโลก.

สำนักงานสถิติแห่งชาติ. (2023). กลุ่มชาติพันธุ์จ าแนกตามอายุและเพศ อังกฤษและเวลส์: ส ามะโนประชากร พ.ศ. 2564. กรุงเทพฯ : โรงพิมพ์สำนักงานสถิติแห่งชาติ.

สหประชาชาติ. (2021). รายงานภาวะไร้บ้านทั่วโลก. นิวยอร์ก : โรงพิมพ์สหประชาชาติ.

ที่พักพิง. (2023). ทางเลือกฉุกเฉินส าหรับคนไร้บ้านอายุ 16 ถึง 25 ปี. กรุงเทพฯ : บริษัทพริ้นท์ซิตี้ จำกัด.

Aspalter, C. (2016). งานสังคมสงเคราะห์ในเอเชียตะวันออก. Routledge.

Boyden, J. (2015). วัยเด็กและผู้ก าหนดนโยบาย: มุมมองเชิงเปรียบเทียบในเรื่องโลกาภิวัตน์ของวัยเด็ก.Routledge.

Centrepoint. (2023). Unaccounted : ขนาดของเยาวชนไร้บ้านในสหราชอาณาจักร. Centrepoint.

Chandra, Y., & Kerlin, J. A. (2021). “การประกอบการทางสังคมในบริบท: เส้นทางสู่การมีส่วนสนับสนุนใหม่ในสาขานี้”. Social Enterprise Journal, 17(1), 56–75.

Doherty, B., & Kittipanya-Ngam, P. (2021). “การเกิดขึ้นและการเติบโตที่ท้าทายขององค์กรเพื่อสังคมในประเทศไทย”. Social Enterprise Journal, 17(2), 134–152.

Gaetz, S. (2014). การเติบโต : การคิดใหม่เกี่ยวกับการตอบสนองต่อปัญหาคนไร้บ้านของเยาวชนในแคนาดา.เครือข่ายวิจัยปัญหาคนไร้บ้านของแคนาดา. โทรอนโต : มหาวิทยาลัยยอร์ค.

Hwang, S. W., Tolomiczenko, G., Kouyoumdjian, F. G., & Garner, R. E. (2005). “การแทรกแซงเพื่อปรับปรุงสุขภาพของคนไร้บ้าน : การทบทวนอย่างเป็นระบบ”. American Journal of Preventive Medicine, 29(4), 311–319.

Jasni, M. A., Hassan, N., & Ibrahim, F. (2022). “การพึ่งพากันระหว่างความยากจนและภาวะไร้บ้านในเอเชียตะวันออกเฉียงใต้: กรณีศึกษาของมาเลเซีย อินโดนีเซีย ไทย และสิงคโปร์”. วารสารกฎหมาย รัฐบาลและการสื่อสารระหว่างประเทศ, 7(28), 1–16.

Kennett, P. (2001). นโยบายสังคมเปรียบเทียบ : ทฤษฎีและการวิจัย. Open University Press.

Quilgars, D., Fitzpatrick, S., & Pleace, N. (2011). การยุติปัญหาคนไร้บ้านของเยาวชน: ความเป็นไปได้ความท้าทาย และวิธีแก้ปัญหาในทางปฏิบัติ. มหาวิทยาลัยยอร์ก.

Sturge, G. (2022). สถิติประชากรเรือนจ าของสหราชอาณาจักร. ห้องสมุดสภาสามัญ.

Tipple, G., & Speak, S. (2009). The hidden millions : Homelessness in developing domestics.Routledge.

UNDP. (2021). กลยุทธ์สวัสดิการสังคมแบบครอบคลุมในประเทศก าลังพัฒนา. นิวยอร์ก : โรงพิมพ์โครงการพัฒนาแห่งสหประชาชาติ.

UNESCO. (2023). นโยบายการศึกษาและสวัสดิการสังคม. ปารีส : สำนักพิมพ์องค์การยูเนสโก.

Waters, T., & LeBlanc, K. (2005). “ผู้ลี้ภัยและการศึกษา: โรงเรียนรัฐบาลขนาดใหญ่ที่ไม่มีรัฐชาติ”.Comparative Education Review, 49(4), 389–412.

Wildgoose, J. C. Jr. (2024). “เส้นทางการไร้ที่อยู่อาศัยในประเทศทางเหนือและใต้ของโลก: การวิเคราะห์เชิงวิพากษ์”. วารสารนโยบายสังคมโลก, 12(3), 215–232.

World Population Review. (2024). ประชากรไร้บ้านจ าแนกตามประเทศ. วอนัท : World Population Review Press.

Zufferey, C., & Yu, N. (2018). ใบหน้าของคนไร้บ้านในภูมิภาคเอเชียแปซิฟิก. Routledge