การบริหารสถานศึกษาตามหลักสัปปุริสธรรม 7 ในเครือข่ายพัฒนาคุณภาพการศึกษาที่ 8 สังกัดสำนักงานเขตพื้นที่การศึกษาประถมศึกษาราชบุรี เขต 1
คำสำคัญ:
การบริหารสถานศึกษา, หลักสัปปุริสธรรม 7บทคัดย่อ
การวิจัยครั้งนี้ มีวัตถุประสงค์เพื่อศึกษา 1) การบริหารสถานศึกษาตามหลักสัปปุริสธรรม 7 ของผู้บริหารสถานศึกษาใน ในเครือข่ายพัฒนาคุณภาพการศึกษาที่ 8 สังกัดสำนักงานเขตพื้นที่การศึกษาประถมศึกษาราชบุรีเขต 1 และ 2) แนวทางการพัฒนาการบริหารสถานศึกษาตามหลักสัปปุริสธรรม 7 ของผู้บริหารสถานศึกษาในเครือข่ายพัฒนาคุณภาพการศึกษาที่ 8 สังกัดสำนักงานเขตพื้นที่การศึกษาประถมศึกษาราชบุรี เขต 1 กลุ่มประชากร 291 คน ได้แก่ ข้าราชการครูและบุคคลากรทางการศึกษาในเครือข่ายพัฒนาคุณภาพการศึกษาที่ 8 สังกัดสำนักงานเขตพื้นที่การศึกษาประถมศึกษาราชบุรี เขต 1 ได้จากการประมาณค่าขนาดกลุ่มตัวอย่าง โดยใช้ตารางเครซี่ และมอร์แกน (Krejcie, R. V., & Morgan, D. W., 1970, p.607-610.) ได้ขนาดกลุ่มตัวอย่าง จำนวน 169 คน เครื่องมือที่ใช้ในการวิจัย เป็นแบบสอบถามและแบบสัมภาษณ์แบบมีโครงสร้าง โดยสัมภาษณ์ผู้ทรงคุณวุฒิ จำนวน 6 คน สถิติที่ใช้ในการวิเคราะห์ข้อมูลได้แก่ ความถี่ ค่าเฉลี่ย ส่วนเบี่ยงเบนมาตรฐาน และการวิเคราะห์เนื้อหา
เอกสารอ้างอิง
กระทรวงศึกษาธิการ. (2542). พระราชบัญญัติการศึกษาแห่งชาติพ.ศ. 2542 และที่แก้ไขเพิ่มเติม(ฉบับที่ 2)
พ.ศ. 2545. กรุงเทพฯ:กระทรวงฯ.
ธีระศักดิ์ บึงมุม และพรพิพัฒน์ เพิ่มผล. (2560). การพัฒนาบุคลากรตามหลักสัปปุริสธรรม 7 ในสถานศึกษา
ขั้นพื้นฐานสำนักงานเขตพื้นที่การศึกษาประถมศึกษาขอนแก่น เขต 4.วารสารวิชาการ มหาวิทยาลัยกรุงเทพธนบุรี.
สุภาพร นามครรชิต. (2559). ภาวะผู้นำตามหลักสัปปุริสธรรม 7 ของผู้บริหาร. Journal of Roi Kaensarn
Academi ปีที่ 1 ฉบับที่ 2 ประจำเดือนกรกฎาคม – ธันวาคม 2559.
พระมหาสมบูรณ์ สุธมฺโม.(2557).คุณธรรมจริยธรรมกับผู้บริหารสถานศึกษา. (สารนิพนธ์). มหาวิทยาลัยมหาจุ
ลาลงกรณ์ณราชวิทยาลัย.
สุวิชัย อินทกุล. (2564). สัปปุริสธรรม 7 กับการพัฒนาในศตวรรษที่ 21 .สาขาวิชารัฐศาสตร์ วิทยาลัยสงฆ์
อุทัยธานี มหาวิทยาลัยมหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย.
อังคณา บรรลือ. (2559). สัปปุริสธรรมของผู้บริหารกับอัจฉริยภาพของสถานศึกษาสังกัดสำนักงานเขตพื้นที่
การศึกษามัธยมศึกษาเขต 8. (วิทยานิพนธ์) มหาวิทยาลัยศิลปากร.
พระปลัดอภิสิทธิ์ ธีรปญฺโญ (เล็กภิญโญ).(2561). การศึกษาภาวะผู้นําของผู้บริหารและบุคลากรทางการศึกษาตามหลักสัปปุริสธรรม 7 ในโรงเรียนพระปริยัติธรรม.
แผนกสามัญศึกษาในจังหวัดขอนแก่น.พุทธศาสตรมหาบัณฑิต(การบริหารจัดการคณะสงฆ์).
พระคำแสน ปภสฺสโร,ธิติวุฒิ หมั่นมี. (2561).สัปปุริสธรรมทฤษฎีการบริหารตนเอง. มหาวิทยาลัยมหาจุฬาลง
กรณราชวิทยาลัย.
สุรพงษ์ มาลาม. (2566). แนวทางการพัฒนาภาวะผู้นาตามหลักสัปปุริสธรรม 7 ของผู้บริหารโรงเรียนขนาด
เล็กสังกัดสานักงานเขตพื้นที่การศึกษาประถมศึกษาอ่างทอง. คณะครุศาสตร์ มหาวิทยาลัยมหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย.
พระมหาภาณุวัฒน์ แสนคํา.(2558). การบริหารตามหลักสัปปุริสธรรม 7 ของผู้บริหารโรงเรียนพระปริยัติ
ธรรม แผนกสามัญศึกษา จังหวัดลําปาง.บัณฑิตวิทยาลัย . มหาวิทยาลัยราชภัฏลำปาง.
Best, J. W., & Kahn, J. V. (1997). Research in Education (7th ed., p. 190). Boston, MA:
Allyn and Bacon.
Cronbach, L. J. (1978). Essentials of Psychological Testing (3rd ed., p. 161). New York:
Harper & Row.
Krejcie, R. V., & Morgan, D. W. (1970). Determining Sample Size for Research Activities.
Educational and Psychological Measurement, 30 (3), 607–610.
Likert,S. (1961). New patterns of management. New York: McGraw-Hill.Publisher.
ดาวน์โหลด
เผยแพร่แล้ว
รูปแบบการอ้างอิง
ฉบับ
ประเภทบทความ
สัญญาอนุญาต
ลิขสิทธิ์ (c) 2025 วารสารชมรมบัณฑิตศิลป์
อนุญาตภายใต้เงื่อนไข Creative Commons Attribution-NonCommercial-NoDerivatives 4.0 International License.
