Guidelines for Applying Buddhist Peaceful Means Principles by School Administrators to Create Peaceful Organizations
Article Sidebar
Main Article Content
Abstract
This article presents guidelines for the application of Buddhist peaceful means by school administrators to create a peaceful organization. Because educational institutions today must face complex conflict situations at many levels, which directly impacts morale and work efficiency. Although the National Education Act sets a goal for learners to be able to live with others happily, there is still a lack of clear guidelines for management. The concept of a peaceful organization aims to eliminate structural and cultural violence and integrate with Buddhist peaceful means that emphasize internal change, mindfulness, non-violence (Ahimsa), and deep listening. The key mechanism for driving a peaceful organization must rely on the integration of Dhamma principles at 2 levels: 1) Brahma Vihara 4 (Metta, Karuna, Mudita, Upekkha) to create inner peace or a stable mental foundation, and 2) Sangahavatthu 4 (Dana, Piyavaca, Atthacariya, Samanattata) as tools for interaction and winning people's hearts. The application of these principles in a peaceful organization includes: creating psychological safety with forgiveness (Aphaiyathana) and compassion (Karuna); creating justice with equanimity (Upekkha) and equality (Samanattata); creative communication with kind speech (Piyavaca) and wise reflection (Yoniso Manasikara); creating a supportive culture with sympathetic joy (Mudita) and helpful conduct (Atthacariya); and creating a common goal with Right View (Samma Ditthi).
Article Details
References
กระทรวงศึกษาธิการ. (2542). พระราชบัญญัติการศึกษาแห่งชาติ พ.ศ. 2542. กรุงเทพมหานคร: โรงพิมพ์คุรุสภาลาดพร้าว.
โคทม อารียา. (2550). กระบวนทัศน์และยุทธศาสตร์สันติวิธี. กรุงเทพมหานคร: มูลนิธิโกมลคีมทอง.
จตุรงค์ สุวรรณแสง, อัจฉรา นิยมาภา และวิสุทธิ์ วิจิตรพัชราภรณ์. (2560). การบริหารความขัดแย้งของผู้บริหารสถานศึกษาในศตวรรษที่ 21 สังกัดสำนักงานเขตพื้นที่การศึกษามัธยมศึกษาเขต 2. วารสารศึกษาศาสตร์ มหาวิทยาลัยเกษตรศาสตร์, 15(3), 1-15.
จิตราพัชร์ ชัยรัตนหิรัญกุล และธานี เกสทอง. (2559). การศึกษาการจัดการความขัดแย้งในสถานศึกษาของผู้บริหารโรงเรียน สำนักงานเขตพื้นที่การศึกษามัธยมศึกษาเขต 42. วารสารวิชาการเครือข่ายบัณฑิตศึกษามหาวิทยาลัยราชภัฏภาคเหนือ, 6(1), 137-152.
จิตราพัชร์ ชัยรัตนหิรัญกุล และธานี เกสทอง. (2559). การศึกษาการจัดการความขัดแย้งในสถานศึกษาของผู้บริหารโรงเรียน สำนักงานเขตพื้นที่การศึกษามัธยมศึกษาเขต 42. วารสารวิชาการเครือข่ายบัณฑิตศึกษามหาวิทยาลัยราชภัฏภาคเหนือ, 6(1), 137-152.
ชูชาติ พ่วงสมจิตร์. (2564). การประยุกต์หลักพุทธธรรมเพื่อสร้างองค์กรสันติสุขในสถาบันอุดมศึกษา. วารสารสันติศึกษาปริทรรศน์ มจร, 9(4), 1402-1415.
พระมหาหรรษา ธมฺมหาโส (นิธิบุณยากร). (2561). พุทธสันติวิธี: การบูรณาการหลักการและเครื่องมือจัดการความขัดแย้ง. พิมพ์ครั้งที่ 2. กรุงเทพมหานคร: หจก.ประยูรสาส์นไทยการพิมพ์.
พุทธทาสภิกขุ. (2555). การทำงานคือการปฏิบัติธรรม. กรุงเทพมหานคร: ธรรมสภา.
มหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย. (2539). พระไตรปิฎกภาษาไทย ฉบับมหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย. กรุงเทพมหานคร: โรงพิมพ์มหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย.
วีระยุทธ ชาตะกาญจน์. (2563). รูปแบบวัฒนธรรมองค์กรที่ส่งผลต่อการเป็นองค์กรสันติสุขของสถานศึกษา. วารสารครุศาสตร์ จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย, 48(2), 115-130.
สมเด็จพระพุทธโฆษาจารย์ (ป. อ. ปยุตฺโต). (2561). พุทธธรรม ฉบับปรับขยาย. กรุงเทพมหานคร: ผลิธัมม์.
สิริอร วิชชาวุธ. (2562). ความปลอดภัยทางจิตใจ: รากฐานสำคัญขององค์กรสันติสุขและการทำงานเป็นทีม. วารสารจิตวิทยาประยุกต์, 8(1), 45-62.
เสริมศักดิ์ วิศาลาภรณ์. (2540). ความขัดแย้งการบริหารเพื่อการสร้างสรรค์. กรุงเทพมหานคร: ตะเกรียง.
Khianrupkhrut, J. (2015). Conflict Management Administrators under the Chonburi Primary Educational Service Area Office 3. Master's thesis, Burapha University.
Thongphuban, W., & Akkharaphichakun, O. (2016). The Study of Conflict on Behavior Management Style of Schools Administrators under Buriram Primary Educational Service area 3. Journal of the Development and Development Valaya Alongkorn under the royal patronage, 11(1), 295-304.
