ทฤษฎีการเติบโตอย่างเต็มที่กับการบริหารทรัพยากรมนุษย์ในยุคฝุ่น PM2.5: ผ่านกลยุทธ์การบริหารทรัพยากรมนุษย์และจริยธรรมธุรกิจ
DOI:
https://doi.org/10.64186/Jame1911คำสำคัญ:
ทฤษฎีการเติบโตอย่างเต็มที่, ฝุ่น PM2.5, การบริหารทรัพยากรมนุษย์, จริยธรรมธุรกิจและความยั่งยืน, สุขภาวะพนักงานในองค์กรบทคัดย่อ
บทความวิชาการนี้นำเสนอการวิเคราะห์และเสนอแนวทางการบริหารทรัพยากรมนุษย์ในยุคฝุ่น PM2.5 โดยเน้นการประยุกต์ใช้ทฤษฎี Flourishing ของ Corey Keyes เพื่อเสริมสร้างสุขภาวะและการมีส่วนร่วมของพนักงานในองค์กรไทย ปัจจุบันปัญหาฝุ่นละอองขนาดเล็ก PM2.5 ส่งผลกระทบต่อสุขภาพกายและใจของบุคลากรอย่างมีนัยสำคัญ โดยเฉพาะในเขตเมืองใหญ่และอุตสาหกรรมที่มีค่าฝุ่นสูงกว่ามาตรฐานองค์การอนามัยโลกถึง 3 เท่า ส่งผลให้องค์กรต้องเผชิญความท้าทายในการดูแลและบริหารคนท่ามกลางวิกฤตสิ่งแวดล้อม บทความวิชาการนี้ ผู้เขียนจะนำเสนอ 1) แนวคิดและองค์ประกอบของทฤษฎี Flourishing รวมถึงงานวิจัยที่เกี่ยวข้องและการประยุกต์ใช้ในองค์กร 2) ผลกระทบของฝุ่น PM2.5 ต่อสุขภาวะและประสิทธิภาพการทำงานของพนักงานทั้งด้านกายและจิตใจ 3) การบูรณาการหลักจริยธรรมธุรกิจในการจัดการปัญหาฝุ่น PM2.5 เพื่อสร้างความเป็นธรรม ความโปร่งใส และความรับผิดชอบต่อสังคม 4) กลยุทธ์การบริหารทรัพยากรมนุษย์ที่ตอบโจทย์การส่งเสริม Flourishing ในยุคฝุ่น PM2.5 เช่น นโยบายการทำงานที่ยืดหยุ่น การออกแบบสภาพแวดล้อมปลอดฝุ่น และโปรแกรมส่งเสริมสุขภาวะ และ 5) แนวโน้มการวิจัยและการพัฒนาองค์ความรู้ด้าน Flourishing กับการบริหารคนในยุคฝุ่น PM2.5 เพื่อชี้ให้เห็นช่องว่างขององค์ความรู้และทิศทางการพัฒนาต่อไป องค์ความรู้จากบทความนี้จะเป็นประโยชน์ต่อผู้บริหารและนักทรัพยากรมนุษย์ในการพัฒนานโยบายและแนวปฏิบัติที่สร้างสุขภาวะและการมีส่วนร่วมของพนักงานอย่างยั่งยืนในสภาวะวิกฤตสิ่งแวดล้อม และเป็นแนวทางสำหรับการบูรณาการจริยธรรมธุรกิจกับกลยุทธ์ HR เพื่อเพิ่มขีดความสามารถในการแข่งขันขององค์กรไทยในระยะยาว
เอกสารอ้างอิง
Allen, J. G., MacNaughton, P., Satish, U., Santanam, S., Vallarino, J., & Spengler, J. D. (2016).
Associations of cognitive function scores with carbon dioxide, ventilation, and volatile organic compound exposures in office workers: A controlled exposure study of green and conventional office environments. Environmental Health Perspectives, 124(6), 805–812.
A'yuninnisa, R. N., Carminati, L., & Wilderom, C. P. M. (2024). Job flourishing research: A
systematic literature review. Current Psychology, 43(5), 4482–4504. https://doi.org/10.1007/s12144-023-04618-w
Carroll, A. B. (1991). The pyramid of corporate social responsibility: Toward the moral
management of organizational stakeholders. Business Horizons, 34(4), 39–48.
Chang, T., Graff Zivin, J., Gross, T., & Neidell, M. (2019). The effect of pollution on worker
productivity: Evidence from call center workers in China. American Economic Journal: Applied Economics, 11(1), 151–172.
Diener, E., & Seligman, M. E. P. (2004). Beyond money: Toward an economy of well-being. Psychological Science in the Public Interest, 5(1), 1–31.
Gajendran, R. S., & Harrison, D. A. (2007). The good, the bad, and the unknown about telecommuting: Meta-analysis of psychological mediators and individual consequences. Journal of Applied Psychology, 92(6), 1524–1541. https://doi.org/10.1037/0021-9010.92.6.1524
Goetzel, R. Z., Henke, R. M., Tabrizi, M., Pelletier, K. R., Loeppke, R., Ballard, D. W., ... & Metz, R. D. (2014). Do workplace health promotion (wellness) programs work? Journal of Occupational and Environmental Medicine, 56(9), 927–934.
https://doi.org/10.1097/JOM.0000000000000276
Greenstone, M., He, G., Liu, T., & Zhang, J. (2024). Transparency by Chinese cities reduces pollution violations and improves air quality. Proceedings of the National Academy of Sciences, 121(14), e2406761122. https://doi.org/10.1073/pnas.2406761122
Grossman, P., Niemann, L., Schmidt, S., & Walach, H. (2004). Mindfulness-based stress reduction
and health benefits: A meta-analysis. Journal of Psychosomatic Research, 57(1), 35–43. https://doi.org/10.1016/S0022-3999(03)00573-7
Harvard T.H. Chan School of Public Health. (2021, September 9). Office air quality may affect employees' cognition, productivity. https://hsph.harvard.edu/news/office-air-quality-may-affect-employees-cognition-productivity/
Huppert, F. A., & So, T. T. (2013). Flourishing across Europe: Application of a new conceptual framework for defining well-being. Social Indicators Research, 110(3), 837–861.
Jiang, X., Hong, C., Zheng, Y., Zheng, B., Guan, D., Gouldson, A., Zhang, Q., & He, K. (2015). To what extent can China’s near-term air pollution control policy protect air quality and human health? A case study of the Pearl River Delta region. Environmental Research Letters, 10(10), 104006. https://doi.org/10.1088/1748-9326/10/10/104006
Junprasert, T., Jongpipitporn, C., & Phosri, A. (2022). The application of Flourishing Theory in Thai organizations during the COVID-19 pandemic. Journal of Human Resource Management, 15(2), 45–62.
Keyes, C. L. M. (2002). The mental health continuum: From languishing to flourishing in life. Journal of Health and Social Behavior, 43(2), 207–222.
Keyes, C. L. M., & Annas, J. (2009). Feeling good and functioning well: Distinctive concepts in ancient philosophy and contemporary science. The Journal of Positive Psychology, 4(3), 197–201.
Lohr, V. I., Pearson-Mims, C. H., & Goodwin, G. K. (1996). Interior plants may improve worker productivity and reduce stress in a windowless environment. Journal of Environmental Horticulture, 14(2), 97–100.
Ngamkaiwan, C. (2023). Secondary Green Crime: Bangkok’s PM2.5 Pollution and Policy Corruption. International Journal for Crime, Justice and Social Democracy, 12(4), 52–65. https://doi.org/10.5204/ijcjsd.2857
Phosri, A., Ueda, K., Phung, V. L. H., Tawatsupa, B., Honda, A., & Takano, H. (2023). Effects of ambient air pollution on daily hospital admissions for respiratory and cardiovascular diseases in Bangkok, Thailand. Science of The Total Environment, 802, 149726.
Pollution Control Department. (2024). Annual report on PM2.5 situation in Thailand. Bangkok: Ministry of Natural Resources and Environment.
Power, M. C., Kioumourtzoglou, M. A., Hart, J. E., Okereke, O. I., Laden, F., & Weisskopf, M. G. (2015). The relation between past exposure to fine particulate air pollution and prevalent anxiety: Observational cohort study. BMJ, 350, h1111. https://doi.org/10.1136/bmj.h1111
Schaufeli, W. B., Taris, T. W., & Van Rhenen, W. (2008). Workaholism, burnout, and work engagement: Three of a kind or three different kinds of employee well-being? Applied Psychology, 57(2), 173–203.
SCG Chemicals Public Company Limited. (2024). แบบแสดงรายการข้อมูลประจำปี (แบบ 56-1 One Report) ปี 2567. https://www.scgchemicals.com/uploads/ye2024scgc-56-1---combined-1_1.pdf
Seligman, M. E. P. (2011). Flourish: A visionary new understanding of happiness and well-being. Free Press.
SEI – Stockholm Environment Institute. (2024). Air: Research and solutions for air pollution. Retrieved from https://www.sei.org/topics/air/
Strydom, D., Kleynhans, R., Heyns, M., Stander, M., & de Beer, L. (2022). Authentic leadership and flourishing: Do trust in the organization and organizational support mediate this relationship? Frontiers in Psychology, 13, 955300. https://doi.org/10.3389/fpsyg.2022.955300
Tuntipopipat, S., Muangnoi, C., Chingsuwanrote, P., Parengam, M., Chantravisut, P., & Charoenkiatkul, S. (2022). The association between PM2.5 exposure and psychological distress among office workers in Bangkok, Thailand. International Journal of Environmental Research and Public Health, 19(3), 1698.
Wong, C. M., Ou, C. Q., Thach, T. Q., Chau, Y. K., Chan, K. P., Ho, S. Y., ... & Lam, T. H. (2015). Does regular exercise protect against air pollution-associated mortality? Preventive Medicine, 44(5), 386–392. https://doi.org/10.1016/j.ypmed.2006.01.015
World Economic Forum. (2024, January 16). Four ways we can achieve clean air for everyone's benefit. https://www.weforum.org/stories/2024/01/clean-air-valuable-economic-asset/
ดาวน์โหลด
เผยแพร่แล้ว
รูปแบบการอ้างอิง
ฉบับ
ประเภทบทความ
หมวดหมู่
สัญญาอนุญาต
ลิขสิทธิ์ (c) 2025 วารสารวิชาการสหศาสตร์ศึกษา
อนุญาตภายใต้เงื่อนไข Creative Commons Attribution-NonCommercial-NoDerivatives 4.0 International License.
บทความนี้ได้รับการเผยแพร่ภายใต้สัญญาอนุญาต Creative Commons Attribution-NonCommercial-NoDerivatives 4.0 International (CC BY-NC-ND 4.0) ซึ่งอนุญาตให้ผู้อื่นสามารถแชร์บทความได้โดยให้เครดิตผู้เขียนและห้ามนำไปใช้เพื่อการค้าหรือดัดแปลง หากต้องการใช้งานซ้ำในลักษณะอื่น ๆ หรือการเผยแพร่ซ้ำ จำเป็นต้องได้รับอนุญาตจากวารสาร
