Leadership Based on Buddhist Principles Through Building Collaboration in Educational Institutions for Sustainability
Article Sidebar
Main Article Content
Abstract
This article presents the concept of "Buddhist Leadership" focused on fostering collaboration in educational institutions for sustainability. It highlights that leaders embodying Buddhist virtues can create an atmosphere of trust and psychological safety, which is essential for developing cooperation within organizations. Utilizing the principles of the Four Noble Truths, the Four Bases of Power, and the Four Divine Abodes as tools for problem analysis and building positive relationships will enable educational institutions to adapt and develop sustainably in an era of rapid change. By cultivating a culture of collaboration where everyone participates in enhancing educational quality and contributing to a better society, sustainability can be achieved.
Article Details
References
จอมพงศ์ มงคลวนิช. (2560). การบริหารองค์การและบุคลากรทางการศึกษาในยุคดิจิทัล. สำนักพิมพ์แห่งจุฬาลงกรณ์
มหาวิทยาลัย.
ชัยเสฏฐ์ พรหมศรี. (2561). ภาวะผู้นำทางจิตวิญญาณ: นวัตกรรมภาวะผู้นำในศตวรรษที่ 21. สำนักพิมพ์ปัญญาชน.
พระมหาสมบูรณ์ วุฑฺฒิกโร (สุวรรณดี). (2562). พุทธนวัตกรรมการพัฒนาที่ยั่งยืน: การบูรณาการหลักพุทธธรรมเพื่อ
ขับเคลื่อนเป้าหมายการพัฒนาที่ยั่งยืน. วารสารสันติศึกษาปริทรรศน์ มจร, 7(ฉบับพิเศษ), 351-364.
พระมหาสมพงษ์ คุณากโร. (2561). ภาวะผู้นำเชิงพุทธของผู้บริหารสถานศึกษา. วารสารบัณฑิตศึกษาปริทรรศน์
วิทยาลัยสงฆ์นครสวรรค์, 6(1), 173-182.
พระมหาหรรษา ธมฺมหาโส. (2561). พุทธวิธีบริหารเพื่อการเปลี่ยนแปลง: จากปรัชญาสู่การปฏิบัติ. วารสารสันติศึกษา
ปริทรรศน์ มจร, 6(ฉบับพิเศษ), 24-38.
พระมหาอดิศักดิ์ อภิปญฺโญ (อรรถโยโค). (2563). รูปแบบการประยุกต์ใช้หลักพุทธธรรมในการบริหารงานของผู้บริหาร
สถานศึกษา สังกัดสำนักงานเขตพื้นที่การศึกษาประถมศึกษาเลย เขต 1. วารสาร มจร อุบลปริทรรศน์, 5(2), 431-444.
ไพฑูรย์ สินลารัตน์. (2558). มหาวิทยาลัยแห่งการสร้างสรรค์และนวัตกรรม. สำนักพิมพ์แห่งจุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.
วิโรจน์ สารรัตนะ. (2556). กระบวนทัศน์ใหม่ทางการบริหารการศึกษา: กรณีท้าทายของโรงเรียน. ทิพยวิสุทธิ์.
สุเทพ ศิริไสย์, วัฒนา จันสน่ำ, และ อรทัย ศิริไสย์. (2563). การประยุกต์ใช้หลักพุทธธรรมเพื่อการพัฒนาชุมชนสู่ความ
ยั่งยืน. วารสารมนุษยศาสตร์ สังคมศาสตร์ และศิลปะ, 20(1), 163-184.
Bryk, A. S., & Schneider, B. (2002). Trust in schools: A core resource for improvement. Russell Sage Foundation.
Donohoo, J., Hattie, J., & Eells, R. (2018). The power of collective efficacy. Educational Leadership, 75(6), 40-44.
DuFour, R., DuFour, R., Eaker, R., & Many, T. W. (2016). Learning by doing: A handbook for professional learning communities at work (3rd ed.). Solution Tree Press.
Edmondson, A. (1999). Psychological safety and learning behavior in work teams. Administrative Science Quarterly, 44(2), 350–383.
Fullan, M., & Hargreaves, A. (2016). Bringing the profession back in: A call to action. Learning Forward.
Gnanapala, A. C., & Jayaratne, P. K. M. (2020). Impact of Buddhist principles on leadership and its
effectiveness: A study of Sri Lankan managers. South Asian Journal of Human Resources Management, 7(2), 205–227.
Hargreaves, A., & O'Connor, M. T. (2018). Collaborative professionalism: When teaching together means learning for all. Corwin Press.
Leithwood, K., & Mascall, B. (2008). Collective leadership effects on student achievement. Educational Administration Quarterly, 44(4), 529-561.
Lewis, C., Perry, R., & Murata, A. (2006). How should research contribute to instructional improvement? The case of lesson study. Educational Researcher, 35(3), 3–14.
Spillane, J. P. (2005). Distributed leadership. The Educational Forum, 69(2), 143-150.
