สัปปายะ : แนวคิดและวิธีการพัฒนาวัดในพระพุทธศาสนา
Article Sidebar
Main Article Content
บทคัดย่อ
สัปปายะ : แนวคิดและวิธีการพัฒนาวัดในพระพุทธศาสนา มีวัตถุประสงค์เพื่อศึกษาหลักสัปปายะ 7 และแนวคิดการพัฒนาวัดในพระพุทธศาสนา แล้วนำมาสังเคราะห์ออกมาเป็นวิธีการพัฒนาวัดในพระพุทธศาสนา เพื่อให้สามารถนำมาประยุกต์ใช้กับยุคสมัยปัจจุบันได้อย่างเหมาะสม ซึ่งหลักสัปปายะนี้ หมายถึง สิ่งที่สบาย สภาพที่เอื้อ สิ่งที่เกื้อกูล สิ่งที่เอื้อต่อการอยู่ดีและการที่จะพัฒนาชีวิต สิ่งที่เหมาะกัน อันเกื้อหนุนในการเจริญภาวนาให้ได้ผลดี ช่วยให้สมาธิตั้งมั่น ไม่เสื่อมถอย เพื่อนำไปพัฒนาวัดในพระพุทธศาสนา ให้เป็นแหล่งการเรียนรู้ ฝึกฝน อบรม ตนเอง และ พุทธบริษัท 4 ให้มีความเจริญก้าวหน้าทั้งในทางโลกและทางธรรม เมื่อมีความเป็นสัปปายะแล้ว จะส่งผลให้วัดในพระพุทธศาสนา มีความร่มรื่น สงบ ร่มเย็น สามารถเป็นศูนย์กลางของชุมชนในสังคม เพื่อเป็นแหล่งพัฒนาทางด้านจิตใจ พัฒนาสติปัญญาและพัฒนาคุณภาพชีวิต ได้ต่อไป
Article Details
เอกสารอ้างอิง
กรมการศาสนา. (2542). ก. คู่มือพระสังฆาธิการว่าด้วยพระราชบัญญัติ กฎ ระเบียบ และคำสั่งของคณะสงฆ์. กรุงเทพมหานคร: กองแผนงาน.
กรมการศาสนา. (2542). คู่มือพระสังฆาธิการว่าด้วยพระราชบัญญัติ กฎ ระเบียบ และคำสั่งของคณะสงฆ์. กรุงเทพมหานคร: กองแผนงาน.
กรมการศาสนา. (2554). ความรู้ศาสนาเบื้องต้น. กรุงเทพมหานคร: โรงพิมพ์ชุมนุมสหกรณ์การเกษตรแห่งประเทศไทยจำกัด.
กรมการศาสนา. (2562). ความรู้ศาสนาเบื้องต้น. กรุงเทพมหานคร: โรงพิมพ์ชุมนุมสหกรณ์การเกษตรแห่งประเทศไทยจำกัด.
กรมศิลปากร. (2563). วัดในประเทศไทย. กรุงเทพฯ: กรมศิลปากร.
กระทรวงศึกษาธิการ. (2545). พระราชบัญญัติการศึกษาแหงชาติ พุทธศักราช 2542 และ แกไขเพิ่มเติม (ฉบับที่ 2) พุทธศักราช 2545. กรุงเทพมหานคร: สำนักงานปลัดกระทรวงศึกษาธิการ.
ณัฐมน สมตน. (2565). การบริหารตามแนวทศพิธราชธรรมของผู้บริหารที่ส่งผลต่อประสิทธิผลโรงเรียน สังกัดสำนักงานเขตพื้นที่การศึกษาประถมศึกษามุกดาหาร. วิทยานิพนธ์ครุศาสตรมหาบัณฑิต. มหาวิทยาลัยราชภัฏสกลนคร.
ดังตฤณ (ศรัณย์ ไมตรีเวช). (2545). มหาสติปัฏฐานสูตร. กรุงเทพมหานคร: บริษัท ยูไนเต็ด โปรดักชั่น เพรส จำกัด.
ธวัชชัย กิติศรีวรพันธุ์. (2561). สุขภาวะจิตใจผ่านศาสนา. เชียงใหม่: ธรรมะเพื่อชีวิต.
นพวรรณ อูปคำ, ชลธิดา สิมะวงศ์, อุบล ก๋องแก้ง. (2552). การถอดบทเรียน เรื่อง การบำบัดสุราโดยองค์กรพุทธศาสนา (วิถีพุทธ) สำนักปฏิบัติธรรมถ้ำตอง ตำบลบ้านแปะ อำเภอจอมทอง จังหวัดเชียงใหม่. เชียงใหม่: แผนงานการพัฒนาระบบรูปแบบ และวิธีการบำบัดรักษาผู้มีปัญหาการบริโภคสุราแบบบูรณาการ.
ประยูร ธรรมสุจริต. (2565). บทบาทของวัดในการพัฒนาสังคมและมนุษย์. กรุงเทพฯ: ธรรมศึกษา.
ประยูร อุลุชาฎะ. (2549). วัดไทย: ประวัติศาสตร์และวัฒนธรรม. กรุงเทพมหานคร: มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์.
ประเสริฐ ณ นคร. (2540). วัดกับบทบาททางสังคม. กรุงเทพมหานคร: สำนักพิมพ์จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.
พระธรรมกิตติวงศ์ (ทองดี สุรเตโช). (2551). พจนานุกรมเพื่อการศึกษาพุทธศาสน์ “คำวัด”. พิมพ์ครั้งที่ 3. กรุงเทพมหานคร: ธรรมสภาและสถาบันบันลือธรรม.
พระพรหมคุณาภรณ์ (ป.อ. ปยุตฺโต). (2540). พุทธธรรม: ฉบับปรับขยาย. กรุงเทพฯ: โรงพิมพ์มหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย.
พระพรหมคุณาภรณ์ (ป.อ. ปยุตฺโต). (2555). สี่หน้าที่ของสตรีไทย. พิมพ์ครั้งที่ 3. กรุงเทพมหานคร: ผลิตธัมม์.
พุทธทาสภิกขุ. (2533). ธรรมะกับวัดป่า. สุราษฎร์ธานี: สำนักพิมพ์สวนโมกข์.
มยุรี ศิริสุทธิวงศ์. (2559). การอนุรักษ์ประเพณีท้องถิ่น. นครศรีธรรมราช: สถาบันวัฒนธรรมพื้นบ้าน.
สนิท ศรีสำแดง. (2548). พุทธศาสนากับการศึกษา. กรุงเทพมหานคร: โรงพิมพ์มหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย.
สมชาย จันทร์แสงโรจน์. (2562). การจัดการสิ่งแวดล้อมในวัดเพื่อส่งเสริมการปฏิบัติธรรม. วารสารพัฒนาสังคมและวัฒนธรรม, 7(2), 45-67.
สมชาย พฤกษานานนท์. (2560). บทบาทของวัดในการเสริมสร้างชุมชน. ขอนแก่น: มหาวิทยาลัยขอนแก่น.
สำนักงานพระพุทธศาสนาแห่งชาติ. (2565). ข้อมูลวัดทั่วประเทศไทย. แหล่งที่มา: www.onab.go.th. สืบค้นเมื่อ 15 มกราคม 2568.
สุชาติ เถาทอง. (2564). วัดกับการศึกษาศีลธรรม. กรุงเทพฯ: สถาบันวิจัยศาสนา.
สุชีพ ปุญญานุภาพ. (2527). แนวคิดเกี่ยวกับวัดในพระพุทธศาสนา. กรุงเทพมหานคร: มหามกุฏราชวิทยาลัย.
สุชีพ ปุญญานุภาพ. (2527). แนวคิดเกี่ยวกับวัดในพระพุทธศาสนา. กรุงเทพมหานคร: มหามกุฏราชวิทยาลัย.
สุชีพ ปุญญานุภาพ. (2535). สภาพแวดล้อมและการปฏิบัติธรรมในวิถีชีวิตพุทธศาสนา. กรุงเทพมหานคร: ปัญญาไทย.
