รูปแบบพุทธบูรณาการเพื่อการเพิ่มศักยภาพบุคลากรของธุรกิจการรักษาความปลอดภัยในสังคมดิจิทัล
คำสำคัญ:
พุทธบูรณาการ, ศักยภาพบุคลากร, ธุรกิจการรักษาความปลอดภัย, สังคมดิจิทัลบทคัดย่อ
บทความวิจัยนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อ 1) ศึกษาแนวคิดเกี่ยวกับการเพิ่มศักยภาพบุคลากรของธุรกิจการรักษาความปลอดภัยในสังคมดิจิทัล 2) ศึกษาพุทธจริยศาสตร์ว่าด้วยพลธรรม 4 เพื่อการเพิ่มศักยภาพบุคลากรของธุรกิจการรักษาความปลอดภัย 3) พุทธบูรณาการเพื่อการเพิ่มศักยภาพบุคลากรของ ธุรกิจการรักษาความปลอดภัยในสังคมดิจิทัล 4) สร้างองค์ความรู้ใหม่และรูปแบบพุทธบูรณาการเพื่อการเพิ่มศักยภาพบุคลากรของธุรกิจการรักษา ความปลอดภัยในสังคมดิจิทัลเป็นการวิจัยเชิงคุณภาพด้วยวิธีการวิจัยเชิงเอกสาร ภายใต้กระบวนการศึกษาเชิงวิเคราะห์ วิจักษ์และวิธาน เพื่อนำไปสู่การสร้างองค์ความรู้ใหม่ทางปรัชญาและพระพุทธศาสนา ผลการวิจัยพบว่าการเพิ่มศักยภาพบุคลากรของธุรกิจการรักษาความปลอดภัยใน สังคมดิจิทัลเป็นกระบวนการการพัฒนาและการส่งเสริมให้บุคลากรมีความรู้ความสามารถมีความเข้าใจมีทักษะในการปฏิบัติงาน ตลอดจนมีทัศนคติและพฤติกรรมที่ดีเพื่อให้มีประสิทธิภาพในการทำงานที่ดีขึ้นทำให้บุคลากรมีความรู้ (Knowledge) มีทักษะ (Skill) และมีทัศนคติ (Attributes) ที่ดีต่อการปฏิบัติงาน สามารถใช้เครื่องมือเทคโนโลยีสารสนเทศที่เกี่ยวกับการรักษาความปลอดภัยในยุคปัจจุบันได้โดยผ่านการฝึกอบรม การสอน และการปลูกฝัง เสริมสร้าง ในรูปแบบต่าง ๆ อย่างต่อเนื่องจนเกิดความเคยชินเป็นนิสัย การเพิ่มศักยภาพบุคลากรตามหลักพระพุทธศาสนา ต้องพัฒนาตนให้เป็นคนดีก่อนแล้วสังคมก็จะ ดีไปด้วยซึ่งตรงกับ “หลักแห่งความประพฤติ” เพราะหลักศีลธรรมเป็นแนวทาง ประพฤติปฏิบัติตนที่สร้างสรรค์ชีวิตคนให้เป็นคนดี ทั้งเป็นพื้นฐานในการดำเนินชีวิตเพื่อบรรลุจุดหมายปลายทางสูงสุดของชีวิตและสำหรับการบูรณาการหลักพุทธจริยศาสตร์และหลักพลธรรม 4 ที่นำมาเสริมสร้างศักยภาพของบุคลากรในองค์กร ด้านความรอบรู้สถานการณ์ ด้านความขยันหมั่นเพียรและเสียสละ ด้านความประพฤติและความซื่อสัตย์และด้านการมีจิตอาสาบริการที่ดีจะทำให้เกิดความสมดุล คือทำให้บุคลากรไม่เบียดเบียนซึ่งกันและกันไม่เอารัดเอาเปรียบกัน มีน้ำใจ เอื้อเฟื้อเกื้อกูลกันและกัน มีกายวาจาที่สุภาพเรียบร้อย มีจิตใจ ที่สงบสุขเยือกเย็น มีปัญญา มีความรู้คู่คุณธรรม สามารถคิด วิเคราะห์ แยกแยะ สิ่งต่าง ๆได้มีจิตสำนึกของการเป็นคนดีและการเรียนรู้ที่จะอยู่ในสังคมดิจิทัล ให้รู้ทันโลกและชีวิตตามสภาวการณ์ด้วยสติสัมปชัญญะ วิจารณญาณและปัญญาองค์ความรู้ใหม่จากการวิจัยนี้ คือ KECS Model คือ มีสำนึกรับผิดชอบด้วย คุณธรรมและมีจิตอาสาบริการที่ดี
Downloads
เอกสารอ้างอิง
ณัฐชยา จิตภักดี. (2564). การพัฒนามนุษย์ตามหลักพุทธจริยศาสตร์. ดุษฎีนิพนธ์พุทธศาสตรดุษฎี บัณฑิต สาขาวิชาปรัชญา บัณฑิตวิทยาลัย มหาวิทยาลัยมหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย.
เถลิงศักดิ์ อินทรสร. (2554). แรงจูงใจกับการปฏิบัติงานของพนักงานรักษาความปลอดภัยใน มหาวิทยาลัยเทคโนโลยีพระจอมเกล้าธนบุรี. วิทยานิพนธ์ศึกษาศาสตรมหาบัณฑิต สาขา วิชาการบริหารการศึกษา ภาควิชาการบริหารการศึกษา บัณฑิตวิทยาลัย มหาวิทยาลัย ศิลปากร.
พระครูโกศลธรรมานุสิฐ. (ประสิทธิ์ อโสโก / มกรางกูร). (2560). รูปแบบการบริหารจัดการสู่ความเป็น เลิศของสำนักเรียนพระปริยัติธรรมแผนกบาลีในเขตปกครองของคณะสงฆ์ภาค 14. ดุษฎีนิพนธ์พุทธศาสตรดุษฎีบัณฑิต สาขาวิชาการจัดการเชิงพุทธ บัณฑิตวิทยาลัย มหาวิทยาลัย มหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย.
พระธรรมโกศาจารย์ (ประยูร ธมฺมจิตฺโต). (2553). วิธีบูรณาการพระพุทธศาสนากับศาสตร์สมัยใหม่. กรุงเทพมหานคร: โรงพิมพ์มหาวิทยาลัยมหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย.
พรทิพย์ อันทิวโรทัย. (2539). การวิเคราะห์รูปแบบความเป็นครูและกระบวนการถ่ายอดความรู้ของ ครูมนตรีตราโมทในกลุ่มผู้สืบทอดที่ต่างกัน. วิทยานิพนธ์ครุศาสตรมหาบัณฑิต ภาควิชา สารัตถศึกษา บัณฑิตวิทยาลัย จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.
ภวัต นิตย์โชติ. (2561). การพัฒนาสมรรถนะตามหลักพละ 4 ของบุคลากรปกครองส่วนท้องถิ่นใน จังหวัดสงขลา. ดุษฎีนิพนธ์พุทธศาสตรดุษฎีบัณฑิต สาชาวิชารัฐประศาสนศาสตร์ บัณฑิต วิทยาลัย มหาวิทยาลัยมหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย.
มหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย. (2539). พระไตรปิฎกภาษาไทย ฉบับมหาจุฬาลงกรณ์ราชวิทยาลัย. กรุงเทพฯ: โรงพิมพ์มหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย.
สุกัญญา รัศมีธรรมโชติ. (2548). แนวทางการพัฒนาศักยภาพมนุษย์ด้วย Competency Based Learning. พิมพ์ครั้งที่ 2. กรุงเทพมหานคร: บริษัท ศิริวัฒนาอินเตอร์พรินท์ จำกัด (มหาชน).
สุดใจ จีนศาสตร์. (2566). พัฒนาบุคลากร เพื่อเพิ่มศักยภาพและเตรียมความพร้อมในการเปลี่ยน สายงานภายในองค์กรของบริษัทผลิตไฟฟ้าแห่งหนึ่ง. วิทยานิพนธ์บริหารธุรกิจมหาบัณฑิต วิทยาลัยพาณิชยศาสตร์ มหาวิทยาลัยบูรพา.
สุทธญาณ์ โอบอ้อม. (2557). การพัฒนาศักยภาพบุคลากรขององค์กรปกครองส่วนท้องถิ่นตามแนว พระพุทธศาสนา. ดุษฎีนิพนธ์พุทธศาสตรดุษฎีบัณฑิต สาขาวิชารัฐประศาสนศาสตร์ บัณฑิต วิทยาลัย มหาวิทยาลัยมหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย.
สุรชัย พรมปากดี. (2565). ปัจจัยการบริหารที่ส่งผลต่อประสิทธิผลการบริหารงานโรงเรียนสังกัด สำนักงานเขตพื้นที่การศึกษามัธยมศึกษานครพนม. วิทยานิพนธ์ครุศาสตรมหาบัณฑิต. สาขา วิชาการบริหารการศึกษา บัณฑิตวิทยาลัย มหาวิทยาลัยราชภัฏสกลนคร.
Raymond A. Noe. (2010). Employee Training and Development. New York: McGraw-Hill.
Richmond, Jame Malcoim. (1977). A Survey of the Environmental Knowledge and Attitudes the of Fifth Year Students in English. Dissertation Abstracts International. 37(1): 5016 - A; January. p. 531
Samuel C. Certo. (1994). Modern Management: Diversity, Quality, Ethics and Global Environment, 6th ed. Boston: Allyn and Bacon, Inc.
ดาวน์โหลด
เผยแพร่แล้ว
รูปแบบการอ้างอิง
ฉบับ
ประเภทบทความ
สัญญาอนุญาต
อนุญาตภายใต้เงื่อนไข Creative Commons Attribution-NonCommercial-NoDerivatives 4.0 International License.
บทความนี้ได้รับการเผยแพร่ภายใต้สัญญาอนุญาต Creative Commons Attribution-NonCommercial-NoDerivatives 4.0 International (CC BY-NC-ND 4.0) ซึ่งอนุญาตให้ผู้อื่นสามารถแชร์บทความได้โดยให้เครดิตผู้เขียนและห้ามนำไปใช้เพื่อการค้าหรือดัดแปลง หากต้องการใช้งานซ้ำในลักษณะอื่น ๆ หรือการเผยแพร่ซ้ำ จำเป็นต้องได้รับอนุญาตจากวารสาร
