ความเป็นเกินจริงของวัฒนธรรมการบริโภคอาหาร ในสังคมหลังนวยุค

บทคัดย่อ

บทความวิชาการนี้มุ่งค้นหาคำตอบของข้อสงสัยที่ว่า ความเป็นเกินจริงของการบริโภคอาหาร เชิงสัญญะอย่างที่เป็นวิถีชีวิตของวัฒนธรรมในสังคมหลังนวยุคปัจจุบันนี้สามารถที่จะนำหลักคิดเชิง ปรัชญาของนักปรัชญาหลังนวยุคอย่าง ฌอง โบดริยาร์ดนำมาวิเคราะห์ปรากฏการณ์ที่เกิดขึ้นนี้ได้หรือไม่ ผลการศึกษาพบว่า ความเป็นเกินจริงของวัฒนธรรมการบริโภคอาหารในสังคมหลังนวยุคเป็น การบริโภคเชิงสัญญะ โดยอาหารได้ผ่านการสร้างความหมาย ทำให้อาหารแปรสภาพจากมูลค่าพื้นฐาน เป็นมูลค่าเชิงสัญญะ ลักษณะวัฒนธรรมการบริโภคอาหารหลังนวยุคมิใช่เพราะอาหารหมดอายุการใช้งาน หรือบริโภค แต่เป็นเพราะมูลค่าเชิงสัญญะของอาหารนั้นหมดลงด้วยเหตุที่ไม่ได้อยู่ในจินตภาพความทรงจำ ของคนในสังคม จึงทำให้อาหารที่ตกรุ่น ล้าสมัย ไม่อยู่ในกระแสนิยมจึงปราศจากคุณค่าเชิงสัญญะอีกต่อไป โบดริยาร์ดมองว่า อิทธิพลของสื่อและการโฆษณามีส่วนสำคัญในฐานะสถาบันที่กล่อมเกลาผู้คนในสังคม โฆษณาทำให้สินค้าอาหารเกิดความหมายชุดใหม่ ที่สำคัญคือ สื่อและการโฆษณาช่วยแพร่กระจายสัญญะ ออกไปสู่ผู้บริโภคในวงกว้างอย่างทั่วถึง ในเวลาอันรวดเร็ว ทุกวันนี้คนในสังคมดิจิทัลกำลังตกเป็นเหยื่อ อันโอชะของสื่อ โฆษณา โดยที่พยายามสถาปนาตัวตนของอาหารให้อยู่ในจินตภาพของคนในสังคม พยายาม ให้เสพหรือบริโภคสัญญะเหล่านั้นจนกลายเป็นวัฒนธรรมการบริโภคเชิงสัญญะ ทั้งที่ความจริงของวัฒนธรรม การบริโภคอาหารเชิงสัญญะเหล่านั้นกำลังอยู่ในวังวนของความเป็นเกินจริงที่เกิดจากการจำลองของจริง หรือประติมากรรมของมนุษย์