การพัฒนาตัวบ่งชี้ความคิดสร้างสรรค์เชิงพุทธสำหรับผู้บริหารสถานศึกษายุคดิจิทัล
Main Article Content
บทคัดย่อ
บทความนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อพัฒนาตัวบ่งชี้ความคิดสร้างสรรค์เชิงพุทธสำหรับผู้บริหารสถานศึกษายุคดิจิทัล โดยใช้วิธีการสังเคราะห์เอกสาร จากการบูรณาการกรอบแนวคิดหลัก 3 ส่วน ได้แก่ 1) แนวคิดและทฤษฎีเกี่ยวกับความคิดสร้างสรรค์ในยุคดิจิทัลที่เน้นการคิดเชิงนวัตกรรมเพื่อรับมือกับโลกที่ผันผวน 2) หลักพุทธธรรมที่เกี่ยวข้องกับการสร้างสรรค์ ประกอบด้วย โยนิโสมนสิการ การคิดเชิงสืบสาวเหตุปัจจัย อิทธิบาท 4 พลังขับเคลื่อนสู่ความสำเร็จ และสัมมาทิฐิ เข็มทิศกำกับเชิงคุณธรรม และ 3) บทบาทและสมรรถนะของผู้บริหารสถานศึกษาในศตวรรษที่ 21 ที่เปลี่ยนจากผู้บริหารจัดการสู่การเป็นผู้นำการเรียนรู้ ผลการสังเคราะห์ได้กรอบตัวบ่งชี้ความคิดสร้างสรรค์เชิงพุทธสำหรับผู้บริหารสถานศึกษายุคดิจิทัลที่ครอบคลุม 3 ด้านหลัก ได้แก่ 1) ด้านปัญญา ประกอบด้วย การคิดเชิงสืบสาวเหตุปัจจัย การแก้ปัญหาด้วยสติและอุเบกขา และการคิดเชิงบูรณาการและไตร่ตรอง 2) ด้านคุณธรรม ประกอบด้วย การสร้างสรรค์บนฐานของเมตตากรุณา ความรับผิดชอบเชิงจริยธรรมต่อนวัตกรรม และการดำเนินงานด้วยความโปร่งใสและเป็นกัลยาณมิตร และ 3) ด้านทักษะดิจิทัล ประกอบด้วย การใช้เทคโนโลยีเพื่อการพัฒนาปัญญา ความฉลาดรู้เท่าทันสื่อดิจิทัลเชิงพุทธ และการบูรณาการเทคโนโลยีอย่างสมดุลและพอประมาณ กรอบตัวบ่งชี้ที่พัฒนานี้สามารถใช้เป็นแนวทางในการประเมินและพัฒนาศักยภาพผู้บริหารสถานศึกษาให้เป็น ผู้นำเชิงพุทธิปัญญา ที่มีดุลยภาพระหว่างประสิทธิภาพและคุณธรรม นำพาองค์กรให้เติบโตอย่างยั่งยืนในยุคดิจิทัล และเป็นประโยชน์ต่อหน่วยงานระดับนโยบายในการกำหนดมาตรฐานสมรรถนะของผู้บริหารต่อไป
Article Details
เอกสารอ้างอิง
เกรียงศักดิ์ เจริญวงศ์ศักดิ์. (2559). สุดยอดแนวคิดเพื่อการคิดสร้างสรรค์. กรุงเทพมหานคร: ซัคเซส มีเดีย.
ทิศนา แขมมณี. (2561). ศาสตร์การสอน: องค์ความรู้เพื่อการจัดกระบวนการเรียนรู้ที่มีประสิทธิภาพ. พิมพ์ครั้งที่ 22. กรุงเทพมหานคร: สำนักพิมพ์แห่งจุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.
ไพฑูรย์ สินลารัตน์. (2560). การศึกษา 4.0 เป็นยิ่งกว่าการศึกษา. กรุงเทพมหานคร: สำนักพิมพ์แห่งจุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.
พระธรรมปิฎก (ป. อ. ปยุตฺโต). (2546). วิธีคิดตามหลักพุทธธรรม. กรุงเทพมหานคร: สำนักพิมพ์มูลนิธิพุทธธรรม.
พระพรหมคุณาภรณ์ (ป. อ. ปยุตฺโต). (2559). พจนานุกรมพุทธศาสตร์ ฉบับประมวลธรรม. กรุงเทพมหานคร: โรงพิมพ์สหธรรมิก.
ว.วชิรเมธี (พระมหาวุฒิชัย วชิรเมธี). (2555). อิทธิบาท 4 หลักธรรมสู่ความสำเร็จ. กรุงเทพมหานคร: ปราณ พับลิชชิ่ง.
วิจารณ์ พานิช. (2556). การสร้างการเรียนรู้สู่ศตวรรษที่ 21. กรุงเทพมหานคร: มูลนิธิสยามกัมมาจล.
วิชัย วงษ์ใหญ่ และมารุต พัฒผล. (2562). การบริหารจัดการสถานศึกษาในยุคดิจิทัล. กรุงเทพมหานคร: ศูนย์ผู้นำนวัตกรรมหลักสูตรและการเรียนรู้.
สมเด็จพระพุทธโฆษาจารย์ (ประยุทธ์ ปยุตฺโต). (2564). พุทธธรรม ฉบับปรับขยาย. กรุงเทพมหานคร: โรงพิมพ์มหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย.
สมพงษ์ จิตระดับ. (2560). การปฏิรูปการศึกษาไทย: จากวิกฤตสู่โอกาส. วารสารศึกษาศาสตร์ มหาวิทยาลัยนเรศวร, 19(2), 301-312.
สุขุม เฉลยทรัพย์. (2561). ภาวะผู้นำเชิงสร้างสรรค์ของผู้บริหารสถานศึกษา. วารสารครุศาสตร์ จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย, 46(4), 1-18.
สำนักงานเลขาธิการสภาการศึกษา. (2562). รายงานการศึกษาไทย พ.ศ. 2562: สมรรถนะและทักษะที่จำเป็นในโลกอนาคต. กรุงเทพมหานคร: พริกหวานกราฟฟิค.
อรรถพล อนันตวรสกุล. (2564). ครูสร้างสรรค์ในห้องเรียนกลับด้านในการศึกษาสร้างคนที่สร้างสรรค์นวัตกรรม. กรุงเทพมหานคร: สำนักงานเลขาธิการสภาการศึกษา.