แนวทางในการส่งเสริมพฤติกรรมเชิงบวกของเด็กและเยาวชนของผู้ปกครองในพื้นที่อำเภอเมืองสงขลา จังหวัดสงขลา
คำสำคัญ:
พฤติกรรมเชิงบวกของเด็กและเยาวชน , พฤติกรรมของผู้ปกครอง, แนวทางการส่งเสริม , การขัดเกลาทางสังคม , การเรียนรู้ทางสังคมบทคัดย่อ
การวิจัยเรื่อง แนวทางการส่งเสริมพฤติกรรมเชิงบวกของเด็กและเยาวชนโดยผู้ปกครองในเขตอำเภอเมืองสงขลา มีวัตถุประสงค์เพื่อศึกษาลักษณะพฤติกรรมของผู้ปกครองที่ส่งผลต่อพฤติกรรมของเด็กและเยาวชน ปัจจัยที่ส่งผลต่อพฤติกรรมของผู้ปกครองและความสัมพันธ์กับพฤติกรรมเชิงบวกของเด็กและเยาวชน และแนวทางการส่งเสริมพฤติกรรมเชิงบวกของเด็กและเยาวชนโดยผู้ปกครอง การวิจัยใช้ระเบียบวิธีวิจัยแบบผสมผสาน (Mixed Methods Research) การวิจัยเชิงปริมาณเก็บรวบรวมข้อมูลจากกลุ่มตัวอย่างซึ่งเป็นผู้ปกครอง จำนวน 396 คน กำหนดขนาดกลุ่มตัวอย่างตามสูตรของ Taro Yamane (1973) จากประชากรจำนวน 39,710 คน ใช้แบบสอบถามเป็นเครื่องมือในการเก็บข้อมูล และวิเคราะห์ข้อมูลด้วยสถิติเชิงพรรณนาและการวิเคราะห์ความแปรปรวน (ANOVA) ส่วนการวิจัยเชิงคุณภาพเก็บข้อมูลโดยการสัมภาษณ์เชิงลึกครูและบุคลากรโรงเรียนวรนารีเฉลิม จำนวน 5 คน คัดเลือกแบบเฉพาะเจาะจง (Purposive Sampling) และวิเคราะห์ข้อมูลด้วยการวิเคราะห์เนื้อหา ผลการวิจัยพบว่า ผู้ปกครองส่วนใหญ่มีพฤติกรรมการเลี้ยงดูที่มุ่งเน้นการให้ความรัก ความเอาใจใส่ และการสนับสนุนด้านการเรียนรู้ ซึ่งส่งผลให้เด็กและเยาวชนแสดงพฤติกรรมเชิงบวกในระดับมาก ปัจจัยสำคัญที่ส่งผลต่อพฤติกรรมเชิงบวกของเด็กและเยาวชน ได้แก่ การสื่อสารที่ดีภายในครอบครัว การเป็นแบบอย่างที่เหมาะสมของผู้ปกครอง และการใช้เวลาอย่างมีคุณภาพร่วมกัน ข้อเสนอแนะเชิงแนวทางในการส่งเสริมพฤติกรรมเชิงบวกของเด็กและเยาวชน คือ การสร้างบรรยากาศครอบครัวที่อบอุ่น การส่งเสริมการมีส่วนร่วมของผู้ปกครองในกิจกรรมของบุตรหลาน และการใช้การเสริมแรงเชิงบวกอย่างต่อเนื่องในการปลูกฝังคุณลักษณะที่ดีให้แก่เด็กและเยาวชน
เอกสารอ้างอิง
Bandura, A. (1986). Social foundations of thought and action: A social cognitive theory. Prentice Hall.
Baumrind, D. (1991). The influence of parenting style on adolescent competence and substance use. Journal of Early Adolescence, 11(1), 56–95.
Erikson, E. H. (1968). Identity: Youth and crisis. W. W. Norton & Company.
Grusec, J. E., & Hastings, P. D. (2015). Handbook of socialization: Theory and research (2nd ed.). Guilford Press.
Montessori, M. (1967). The absorbent mind. Holt, Rinehart and Winston.
ชุติมาภรณ์ ค้าขาย. (2562). อิทธิพลของสื่อสังคมออนไลน์ต่อพฤติกรรมเด็กและเยาวชน. วารสารสังคมศาสตร์, 10(2), 45–60.
ภาคิน จันโทมา. (2564). การเลี้ยงดูเชิงบวกกับพัฒนาการและพฤติกรรมของเด็กปฐมวัย. วารสารการศึกษาปฐมวัย, 15(1), 23–38.
นิภา แก้วศรีงาม. (2547). ความคิดเชิงบวกพึงคิดว่าทุกปัญหามีทางออกไม่ใช่ทุกทางออกเป็นปัญหา. วารสารวงการครู, 1(12), 76 - 78.
สนธยา พลศรี. (2547). ทฤษฎีและหลักการพัฒนาชุมชน (พิมพ์ครั้งที่ 5).กรุงเทพฯ: โอเดียนสโตร์.
กรมการปกครอง. (2565). สถิติจำนวนการจดทะเบียนหย่าแยกรายจังหวัด. กระทรวงมหาดไทย. น. 1
วฤษสพร ณัฐรุจิโรจน์. (2560). ครอบครัวทางเลือกและการคงอยู่ของสถาบันครอบครัว. Veridian E-Journal,Silpakorn University, 10(2), 1817–1827.
Mosby. (2009). ได้นิยามคำว่าครอบครัวคือ สถาบันพื้นฐานของสังคมที่ประกอบด้วยสามีภรรยาและหมายความรวมถึงลูกด้วย. [พจนานุกรมศัพท์แพทยศาสตร์มอสบี้]. Elsevier/Mosby. น.8
สมใจ วงศ์สุฤทธิ์. (2566) ประสิทธิผลของโปรแกรมพัฒนาทุนทางจิตวิทยาเชิงบวกบังคับ.วารสารพฤติกรรมศาสตร์, 29(2), 1686-1442
เซลิกแมน. (2020). พฤติกรรมเชิงบวก เป็นผลที่เกิดจากการพัฒนาทัศนคติเชิงบวกและ การสร้างความสุขที่แท้จริง. วารสารมนุษยศาสตร์, 41(3) มหาวิทยาลัยคอร์เนลล์
ชิกมุนด์ ฟรอยด์. (2559). พฤติกรรมของบุคคลเป็นผลมาจากแรงขับพื้นฐาน. มหาวิทยาลัยเกษตรศาสตร์ 4(3),8.
Mosby. (2009). ได้นิยามคำว่าครอบครัวคือ สถาบันพื้นฐานของสังคมที่ประกอบด้วยสามีภรรยาและหมายความรวมถึงลูกด้วย.พจนานุกรมศัพท์แพทยศาสตร์มอสบี้ Elsevier/Mosby. (8),8
เทอดศักดิ์ เดชคง. (2548). จากความฉลาดทางอารมณ์สู่สติและปัญญา มติชน.10(18)
กรมการปกครอง. (2565). สถิติจำนวนการจดทะเบียนหย่าแยกรายจังหวัด. กระทรวงมหาดไทย.(1)
