Transformation skills and the development of 21st-century learning skills in the position of Director of the Department of Educational Promotion personnel
Main Article Content
Abstract
The purpose of this research was to: 1) study the level of administration, 2) study the level of school readiness in the digital era, and 3) examine the relationship between administration and school readiness in the digital era among teachers in secondary schools under the Pathum Thani Municipality. The sample consisted of 385 educational personnel. The instrument used was a questionnaire. The statistics used to analyze the data included mean, standard deviation, and Pearson’s correlation coefficient.
The results of the study revealed that: 1) Administration was generally at a relatively low level. When analyzed by dimension, the highest-ranked dimension was planning, followed by implementing the planned plan, monitoring, and the lowest-ranked dimension was implementing the revised plan. 2) School readiness in the digital era was also generally at a relatively low level. When analyzed by dimension, the highest-ranked was the International Computer Driving License (ICDL) Workforce Basics certification, followed by the Digital Literacy Certification (IC3).3) The relationship between administration and school readiness in the digital era among teachers in secondary schools under the Pathum Thani Municipality was positively correlated and statistically significant at the 0.000 level. The analysis of administration and school readiness in the digital era using multiple regression showed a multiple correlation coefficient of 0.930, which explained 90.00% of the variance of administration and school readiness in the digital era, with statistical significance at the 0.01 level. The hypothesis test indicated that administration and school readiness in the digital era had a statistically significant relationship at the 0.01 level.
Article Details

This work is licensed under a Creative Commons Attribution-NonCommercial-NoDerivatives 4.0 International License.
This article is published under a Creative Commons Attribution-NonCommercial-NoDerivatives 4.0 International License (CC BY-NC-ND 4.0), which allows others to share the article with proper attribution to the authors and prohibits commercial use or modification. For any other reuse or republication, permission from the journal and the authors is required.References
เกียรติ แดงสีดา (2563) แนวทางการบริหารแหล่งเรียนรู้ภายในสถานศึกษายุคดิจิทัล สังกัดสำนักงานเขตพื้นที่การศึกษาประถมศึกษาพิษณุโลก เขต 1, มหาวิทยาลัยราชภัฏอุตรดิตถ์
จอมพงศ์ มงคลวนิช. (2555). ทฤษฎีองค์การและการจัดการสมัยใหม่. กรุงเทพฯ: สำนักพิมพ์แห่งจุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย
ฉัตรชัย หวังมีจงมี (2560) Competency of Thai Teacher in 21st Century : Wind of Change,การวิจัยและพัฒนาศักยภาพมนุษย์ มหาวิทยาลัยศรีนครินทรวิโรฒ
ธนบดี สอนสระคำ (2564) โปรแกรมเสริมสร้างสมรรถนะการรู้ดิจิทัลของครู สำนักงานเขตพื้นที่การศึกษา มัธยมศึกษาสุรินทร์,สาขาวิชาการบริหารและพัฒนาการศึกษา คณะศึกษาศาสตร์ มหาวิทยาลัยมหาสารคาม
ในตะวัน กำหอม. (2559). การวิจัยทางการศึกษา. เล่ม 1. วิทยาลัยทองสุข. กรุงเทพฯ
บงกช ทองเอี่ยม (2560) การพัฒนาตัวชี้วัดทักษะการรู้ดิจิทัลของนักศึกษาวิชาชีพครูในมหาวิทยาลัยแบบไม่จำกัดรับ,คณะศึกษาศาสตร์ มหาวิทยาลัยรามคำแหง
บงกช ทองเอี่ยม (2560),การพัฒนาตัวชี้วัดทักษะการรู้ดิจิทัลของนักศึกษาวิชาชีพครูในมหาวิทยาลัยแบบไม่จำกัดรับ,คณะศึกษาศาสตร์ มหาวิทยาลัยรามคำแหง
ปราณี กองจินดา. (2549). การเปรียบเทียบผลสัมฤทธิ์ทางการเรียนคณิตศาสตร์และ ทักษะการคิด เลขในใจของนักเรียนที่ได้รับการสอนตามรูปแบบซิปปาโดยใช้ แบบฝึกหัดที่เน้นทักษะ การคิดเลขในใจกับนักเรียนที่ได้รับการสอนโดยใช้ คู่มือครู. วิทยานิพนธ์ปริญญามหาบัณฑิต มหาวิทยาลัยราชภัฏพระนครศรีอยุธยา
พรชนิตว์ ลีนาราช (2560)ทักษะการรู้ดิจิทัลเพื่อพัฒนาคุณภาพการเรียนรู้,ภาควิชาบรรณารักษศาสตร์และสารสนเทศศาสตร์ คณะมนุษยศาสตร์ มหาวิทยาลัยเชียงใหม่
ไพทูรย์ พิทักษ์. (2556). หลักการบริหารการศึกษา. กรุงเทพฯ: สำนักพิมพ์มหาวิทยาลัยรามคำแหง.
ภควรรณ อยู่เย็น. (2563). การพัฒนาสมรรถนะครูด้านดิจิทัล ของโรงเรียนบ้านห้วยไผ่ อำเภอไชยปราการจังหวัด เชียงใหม่. ในการค้นคว้าอิสระครุศาสตรมหาบัณฑิต สาขาวิชาการบริหารการศึกษา. มหาวิทยาลัยราชภัฏเชียงใหม่
วันเพ็ญ ผลิศร. (2561). ระบบคลาวด์เลิร์นนิงแบบอัจฉริยะเพื่อพัฒนาการรู้ดิจิทัล และทักษะ การเรียนรู้แบบร่วมมือกัน. ใน วิทยานิพนธ์ปริญญาดุษฎีบัณฑิต. มหาวิทยาลัยเทคโนโลยีพระจอมเกล้าพระนครเหนือ
ศศิพิมล ประพินพงศกร. (2560). การพัฒนากระบวนการเรียนรู้ด้วยการแก้ปัญหาเชิงสร้างสรรค์ตามทฤษฎีกิจกรรมโดยใช้คอมพิวเตอร์สนับสนุนการเรียนรู้ร่วมกันเพื่อส่งเสริมความสามารถในการสร้างสรรค์นวัตกรรมห้องสมุดสำหรับนิสิตวิชาชีพสารสนเทศ [วิทยานิพนธ์ปริญญาดุษฎีบัณฑิต]. จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย
ศักดิ์ดนัย โรจน์สราญรมย์. (2562). กลยุทธ์การบริหารวิชาการโรงเรียนมัธยมศึกษาตามแนวคิดความฉลาดรู้ทางดิจิทัลของนักเรียน. วิทยานิพนธ์หลักสูตรปริญญาครุศาสตรดุษฎีบัณฑิต สาขาวิชาบริหารการศึกษา ภาควิชานโยบาย การจัดการและความเป็นผู้นำทางการศึกษา คณะครุศาสตร์ จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย
สนธยา หลักทอง. (2562). การพัฒนาโมเดลการฝึกอบรมแบบผสมผสานตามหลักการนำตนเองเพื่อเสริมสร้างสมรรถนะการรู้ดิจิทัล สำหรับครูในสังกัดสำนักงานคณะกรรมการการศึกษาขั้นพื้นฐาน. (วิทยานิพนธ์ปรัชญาดุษฎีบัณฑิต). มหาสารคาม: มหาวิทยาลัยมหาสารคาม
สุวิทย์ กระดานลาด (2562). แนวทางการพัฒนาการรู้ดิจิทัลสำหรับครูในโรงเรียน สังกัดสำนักงานเขตนที่การศึกษาประถมศึกษาบึงกาฬ. (ศึกษาศาสตรมหาบัณฑิต, มหาวิทยาลัยขอนแก่น)
Deming, W. E. (1993). The New Economics for Industry, Government, Education. Cambridge, MA: MIT Press