การรับรู้ความรับผิดชอบต่อสังคมกับความภักดี ของผู้รับบริการสายการบินต้นทุนต่ำในประเทศไทย
คำสำคัญ:
การรับรู้ความรับผิดชอบต่อสังคม, ความภักดีของผู้รับบริการ, สายการบินต้นทุนต่ำบทคัดย่อ
ความรับผิดชอบต่อสังคมของธุรกิจ คือ การดำเนินธุรกิจโดยคำนึงถึงผลประโยชน์ของทุกด้านในสังคมไม่ว่าจะเป็นคน ชุมชนและสิ่งแวดล้อม ภายใต้หลักจริยธรรมและการบริหารที่ดีในการดำเนินกิจการยิ่งไปกว่านั้นความรับผิดชอบต่อสังคม เป็นเหมือนนโยบายภาคบังคับที่สำคัญในทุกอุตสาหกรรมต้องมีโดย
เฉพาะสายการบินต้นทุนต่ำในประเทศไทย ที่ในปัจจุบันหันมาให้ความสำคัญต่อการสื่อสารผลการดำเนินการเกี่ยวกับความรับผิดชอบต่อสังคมให้ผู้โดยสารและผู้มีส่วนได้เสียได้เกิดการรับรู้มากขึ้น เพื่อเป็นเครื่องมือทางการตลาดที่จะทำให้สายการบินต้นทุนต่ำในประเทศไทยประสบความสำเร็จอย่างยั่งยืน และเป็นปัจจัยสำคัญที่ส่งเสริมความภักดีของผู้รับบริการสายการบินต้นทุนต่ำ
ดังนั้น สายการบินต้นทุนต่ำในประเทศไทย ควรให้ความสำคัญกับความรับผิดชอบต่อสังคม (CSR)ในด้านการสนับสนุนและการช่วยเหลือสังคมด้านต่าง ๆ อย่างสมํ่าเสมอ หรือ ความรับผิดชอบต่อสังคมในกระบวนการ (CSR in Process) ที่ครอบคลุม 3 ด้าน คือ ด้านเศรษฐกิจ สังคม และสิ่งแวดล้อม โดยเป็นความรับผิดชอบต่อสังคมของธุรกิจในกระบวนการที่องค์กรธุรกิจเชื่อมโยงความรับผิดชอบต่อสังคมผนวกรวมเป็นนโยบายองค์กรโดยรวม ทั้งการมีส่วนร่วมในการพัฒนาชุมชนและการดูแลรักษาสิ่งแวดล้อมเพื่อให้ลูกค้าเกิดทัศนคติที่ดีต่อสายการบินต้นทุนต่ำมากยิ่งขึ้น หากทำได้เช่นนี้ผู้รับบริการย่อมเกิดการรับรู้ต่อความรับผิดชอบต่อสังคมของสายการบินต้นทุนต่ำ ซึ่งจะช่วยส่งเสริมให้เกิดความภักดีเพิ่มศักยภาพในการแข่งขัน ลดต้นทุนในการหาผู้รับบริการรายใหม่ ก่อให้เกิดมั่นคงทางรายได้สร้างความยั่งยืนให้แก่ธุรกิจในระยะยาว
Downloads
เอกสารอ้างอิง
กรณฐพรครองภพ สท้านไตรภพ, ธนกร สิริสุคันธา, และ สุทธินันท์ พรหมสุวรรณ. (2560). “ความสัมพันธ์ของคุณภาพบริการ การรับรู้คุณค่า ภาพลักษณ์สายการบิน และความพึงพอใจของลูกค้าที่ส่งผล ต่อการตั้งใจซื้อบริการสายการบินต้นทุนต่ำในประเทศไทย.” วารสารมหาวิทยาลัยราชภัฏยะลา, 12(2): 139-152.
รพีพร ตันจ้อย. (2565).“คุณภาพการบริการของสายการบินที่มีผลต่อความตั้งใจเชิงพฤติกรรมของผู้โดยสารชาวไทยที่เดินทางในช่วงการระบาดของเชื้อไวรัสโคโรนา 2019.” วารสารวิชาการศรีปทุม ชลบุรี 18 (3): 34-46.
วรวุฒิไชยศรและบุญสม เกษะประดิษฐ. (2560).“ความรับผิดชอบต่อสังคมขององค์กรธุรกิจกับการพัฒนาที่ยั่งยืน:กรณีศึกษาความรับผิดชอบต่อสังคม 6 บริษัท.” วารสารปัญญาภิวัฒน์, 9(3): 140-152.
สถาบันไทยพัฒน์. (2560). สถาบันไทยพัฒน์กับงานวิจัยด้านบรรษัทบริบาล. สืบค้นเมื่อ 18 กันยายน 2565.จาก https://www.thaipat.org/
Abu-Alhaija, A., Nerina, R., Hashim, H., & Jaharuddin, N.S. (2018). Determinantsof Customer Loyalty: A Review and Future Directions. Australian Journal of Basic and Applied Sciences,12(7), 106-111.
Carroll, A. B. (2016). Carroll’s Pyramid of CSR: Taking Another Look. International Journal of Corporate Social Responsibility, 1 (2), 1-8.
Chen, L., Li, Y.-Q., & Liu, C.-H. (2019). How airline service quality determines the quantity of repurchase intention - Mediate and moderate effects of brand quality and perceived value. Journal of Air Transport Management, 75, 185–197.
Ferguson, R.,Paulin, M., & Leiriao, E. (2006). LoyaltyandPositive Word-of-Mouth. Health Marketing Quarterly, 23(3), 59-77.
Geraldine, O., & David, C. (2013). Effects of airline service quality on airline image and passengers’ loyalty: Findings from Arik Air Nigeria passengers. Journal of Hospitality and Management Tourism, 4(2), 19-28.
González-Rodríguez, M. R., & Díaz-Fernández, M. C. (2020). Customers’ corporate social responsibility awareness as antecedent of repeat behavior intention. Corporate Social Responsibility and Environmental Management. 27(3), 1294–1306.
Hoang, T. (2020). The impact of corporate social responsibility on customer loyalty: Empirical study for the case of Vietnam Airlines. Accounting,6(6), 943-950.
Islam, T., Islam, R.,Pitafi, H., Xiaobei,P., Rehmani, M., Irfan, M., & Mubarik, M. (2020). The Impact of Corporate Social Responsibility on Customer Loyalty: The Mediating Role of Corporate Reputation, Customer Satisfaction, and Trust. Sustainable Production and Consumption,
(2), 123-135.
Kotler P., Hessekiel D., Lee N. (2012). Good works! Marketing and corporate initiatives that build a better world and the bottom line. Hoboken, NJ: Wiley.
Lee, S. S., Kim, Y., & Roh, T. (2019). Modified pyramid of CSR for corporate image and customer loyalty: Focusing on the moderating role of the CSR experience. Sustainability, Journals Sustainability, 11(17), 55-67
Liat, C. B., Mansori, S., & Huei, C. T. (2014). The associations between service quality, corporate image, customer satisfaction, and loyalty: Evidence from the Malaysian hotel industry. Journal of hospitality marketing & management, 23(3), 314-326.
Moravcikova, K., Stefanikova, Ľ., & Rypakova, M. (2015). CSR reporting as an important tool of CSR communication. Procedia Economics and Finance,26(2), 332-338.
Parasuraman, A. P., Zaithaml, V. A., & Berry, L. (1985). A conceptual model of service quality and its implication for future research (SERVQUAL). Journal of Marketing, 49 (2),.41–50.
Reichheld, F. F. (1996). The Loyalty Effect.Boston,MA: Harvard Business School Press.
Spence, L. J. (2016). Small business social responsibility: Expanding core CSR theory. Business & Society, 55(1), 23-55.
Trivedi, J. and Sama, R. (2020). The Effect of Influencer Marketing on Consumers’ Brand Admiration and Online Purchase Intentions: An Emerging Market Perspective. Journal of Internet Commerce, 19 (1), 103-124.
Wut, T. M., Xu, B., & Wong, H. S. M. (2022). A 15-year Review of “Corporate Social Responsibility Practices” Research in the Hospitality and Tourism Industry. Journal of Quality Assurance in Hospitality & Tourism, 23(1), 240-274.
Yoon, Y., Gürhan-Canli, Z., & Schwarz, N. (2006). The effect of corporate social responsibility (CSR) activities on companies with bad reputations. Journal of consumer psychology, 16(4),377-390.
Zhang, J. Q., Dixit, A., & Friedmann, R. (2010). Customer Loyalty and Ifetime Value: an Empirical Investigation of Consumer Packaged Goods. Journal of Marketing Theory and Practice, 18(2), 127-139
ดาวน์โหลด
เผยแพร่แล้ว
รูปแบบการอ้างอิง
ฉบับ
ประเภทบทความ
สัญญาอนุญาต
อนุญาตภายใต้เงื่อนไข Creative Commons Attribution-NonCommercial-NoDerivatives 4.0 International License.
บทความนี้ได้รับการเผยแพร่ภายใต้สัญญาอนุญาต Creative Commons Attribution-NonCommercial-NoDerivatives 4.0 International (CC BY-NC-ND 4.0) ซึ่งอนุญาตให้ผู้อื่นสามารถแชร์บทความได้โดยให้เครดิตผู้เขียนและห้ามนำไปใช้เพื่อการค้าหรือดัดแปลง หากต้องการใช้งานซ้ำในลักษณะอื่น ๆ หรือการเผยแพร่ซ้ำ จำเป็นต้องได้รับอนุญาตจากวารสาร
