กลยุทธ์การสื่อสารแบบมีส่วนร่วมของชุมชนเพื่อพัฒนา ความสามารถในการแข่งขันยุคเศรษฐกิจดิจิทัล ของการท่องเที่ยวจังหวัดระนอง

ผู้แต่ง

  • วิโรจน์ ศรีหิรัญ วิทยาลัยนิเทศศาสตร์ มหาวิทยาลัยราชภัฏสวนสุนันทา
  • กฤษณะ เชื้อชัยนาท วิทยาลัยนิเทศศาสตร์ มหาวิทยาลัยราชภัฏสวนสุนันทา

คำสำคัญ:

กลยุทธ์การสื่อสาร, การสื่อสารแบบมีส่วนร่วม, เศรษฐกิจดิจิทัล, การท่องเที่ยวระนอง, การพัฒนาความสามารถ

บทคัดย่อ

การวิจัยเรื่องนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อค้นหาและวิเคราะห์กลยุทธ์การสื่อสารแบบมีส่วนร่วมของชุมชน เพื่อพัฒนาความสามารถในการแข่งขันยุคเศรษฐกิจดิจิทัล รวมทั้งเพื่อพัฒนาและสร้างการมีส่วนร่วม อย่างแท้จริงของชุมชนในการสื่อสารเพื่อส่งเสริมการท่องเที่ยวของจังหวัดระนอง ใช้วิธีการสัมภาษณ์เชิงลึก กับผู้ให้ข้อมูลหลักที่เป็นประชาชนระนอง แกนนำหรือตัวแทนชุมชนระนอง นักท่องเที่ยว และนักวิชาการ ด้านการสื่อสารและการท่องเที่ยว รวม 37 คน ผลการวิจัยพบว่า ผู้ให้ข้อมูลหลักส่วนใหญ่มีความคิดเห็นว่าประชาชนในชุมชนจังหวัดระนอง มีลักษณะการสื่อสารด้านการท่องเที่ยวด้วยความเป็นมิตร และสามารถพัฒนาให้แข่งขันในยุคเศรษฐกิจดิจิทัล ได้โดยการส่งเสริมกิจกรรมการท่องเที่ยวที่เรียกว่า 3E ได้แก่ Entertainment, Education และ Economy กลยุทธ์ที่ใช้ ได้แก่ กลยุทธ์โดยทั่วไปซึ่งควรตั้งคำถามว่า “ทำอย่างไรคนในชุมชนระนองจึงจะมี ส่วนได้ส่วนเสียกับการท่องเที่ยวโดยชุมชนให้มากที่สุด” และกลยุทธ์ที่มีลักษณะเฉพาะซึ่งควรเน้นสื่อสาร เนื้อหาที่เป็นอัตลักษณ์ของจังหวัดระนองคือ“เมืองน้ำพุร้อนแร่นอง วิถีธรรมชาติท่ามกลางหุบเขาทะเล และความหลากหลายทางวัฒนธรรมประเพณีพื้นถิ่นระนอง” โดยอาจใช้สูตร IBM ที่เป็นการบูรณาการ (Integration) ผสมผสานระหว่างน้ำใจไมตรีและการต้อนรับที่ดีอันเป็นการกลับสู่เรื่องพื้นฐาน (Back to basic) เข้ากับการมุ่งสู่อนาคต (Move to future) ด้วยการใช้เทคโนโลยีดิจิทัลและสื่อสังคมออนไลน์ในการ ขับเคลื่อนเศรษฐกิจของชุมชนไปพร้อม ๆ กัน

ทั้งนี้มีข้อเสนอแนะว่าควรใช้กลยุทธ์การสื่อสารฯใน 2 มิติควบคู่กันไปคือ ในมิติของชาวชุมชน ควรพัฒนาวิธีการนำเสนอด้วยการพูดและการใช้สื่อสังคมออนไลน์อย่างจริงใจ และในมิติของหน่วยงานด้านการท่องเที่ยวต้องช่วยสนับสนุนงบประมาณในการพัฒนาแหล่งท่องเที่ยว นอกจากนี้ยังมีความคิดเห็น เพิ่มเติมด้วยว่าควรจัดอบรมให้ความรู้แก่ชาวบ้านในชุมชนเรื่องเศรษฐกิจดิจิทัลกับการท่องเที่ยวอย่างยั่งยืน

Downloads

Download data is not yet available.

เอกสารอ้างอิง

กิติมา สุรสนธิ. (2548). ความรู้ทางการสื่อสาร. พิมพ์ครั้งที่ 4. กรุงเทพฯ : จามจุรีโปรดักส์.คณะกรรมการนโยบายการท่องเที่ยวแห่งชาติ.(2560).แผนพัฒนาการท่องเที่ยวแห่งชาติ ฉบับที่ 2 พ.ศ. 2560-2564.กระทรวงการท่องเที่ยวและกีฬา.

ประกายกาวิล ศรีจินดา. (2555). การศึกษาวิเคราะห์ส่วนประสมทางการตลาด (4Ps) เพื่อส่งเสริมการท่องเที่ยวจังหวัดระนอง. สถาบันวิจัยและพัฒนา มหาวิทยาลัยราชภัฏสวนสุนันทา.

พวงชมพู ไชยอาลา แสงรุ่งเรืองโรจน์. (2556). "การสื่อสารแบบมีส่วนร่วม: กลไกในขับเคลื่อนแนวคิดสู่การปฏิบัติภายใต้กระบวนทัศน์การพัฒนาแบบทางเลือก" วารสารมนุษยศาสตร์สังคมศาสตร์ มหาวิทยาลัยขอนแก่นปีที่ 30 ฉบับที่ 2 พฤษภาคม-สิงหาคม 2556.

สมเดช รุ่งศรีสวัสดิ์. (2558). การพัฒนาการสื่อสารภาพลักษณ์และตราสินค้าแหล่งท่องเที่ยวอำเภอบางคนที จังหวัดสมุทรสงคราม บนฐานเศรษฐกิจสร้างสรรค์และการมีส่วนร่วมของชุมชนอย่างยั่งยืน. สำนักงานคณะกรรมการวิจัยแห่งชาติ (วช.).

สุชาดา แสงดวงดี, เยาวภา บัวเวช และมาริษา สุจิตวนิช.(2557). รูปแบบการสื่อสารแบบมีส่วนร่วมเพื่อขับเคลื่อนแนวคิดการดำเนินงานวิสาหกิจชุมชนในจังหวัดนครปฐม ตามหลักปรัชญาเศรษฐกิจพอเพียง. รายงานการวิจัย มหาวิทยาลัยราชภัฏนครปฐม.

สำนักงานคณะกรรมการกองทุนหมู่บ้านและชุมชนเมือง, สำนักงานสภาสถาบันราชภัฏ และทบวงมหาวิทยาลัย.(2546). การมีส่วนร่วมของประชาชน. (เอกสารอัดสำเนา).

สำนักงานพัฒนาธุรกรรมทางอิเล็กทรอนิกส์. (2561). เศรษฐกิจดิจิทัล. สืบค้นเมื่อวันที่ 19 มกราคม 2564,จาก https://www.etda.or.th/digital-economy.html

Avila Foucat. (2002). Community-based ecotourism management moving towards sustainability. Ventanilla, Oaxaca, Mexico. Ocean & Coastal Management, 45(8), 511- 529.

Gale, R. (2005). Sustainable Tourism: The Environmental Dimensions of Trade Liberalization in China. D. Shrubsole and N. Watson (Eds.), Sustaining Our Futures: Perspectives on Environment, Economy and SocietyUniversity of Waterloo , Waterloo, Ontario.

Hao et al. (2003). Forecasting Model of Tourist Arrivals from Major Markets to Thailand. Retrieved October, 11, 2020, from www.ingentaconnect.com.

Heath, R. L. & Bryant, J. (2000). Human communication theory and research: Concept, context and challenge. (2nd ed.). Mahwah, NJ: Lawrence Erlbaum.

Saengsiriroj, P. (2011). Hot Spring Goers: A Case Study of Raksawarin Hot Spring, Ranong Province, Thailand. AU-GSB-e-Journal, 4(1): 118-125.

Scannell, P. (2007). Media and communication. London: Sage Publication.

ดาวน์โหลด

เผยแพร่แล้ว

2023-05-30

รูปแบบการอ้างอิง

ศรีหิรัญ . ว., & เชื้อชัยนาท ก. . (2023). กลยุทธ์การสื่อสารแบบมีส่วนร่วมของชุมชนเพื่อพัฒนา ความสามารถในการแข่งขันยุคเศรษฐกิจดิจิทัล ของการท่องเที่ยวจังหวัดระนอง . วารสารเซนต์จอห์น (สาขามนุษยศาสตร์และสังคมศาสตร์), 26(38), 15–30. สืบค้น จาก https://so13.tci-thaijo.org/index.php/SJUJOURNAL/article/view/2045

ฉบับ

ประเภทบทความ

บทความวิจัย