กรณีศึกษาการบูรณะฟันทั้งปากด้วยครอบฟัน สะพานฟัน และฟันเทียมถอดได้ฐานโลหะ

บทคัดย่อ

                การบูรณะฟันทั้งปากนั้นเป็นการรักษาสำหรับผู้ป่วยที่มีฟันสึกขั้นรุนแรง และมีการสูญเสียฟันหลังไปเป็นจำนวนมาก จนสภาวะในช่องปากผู้ป่วยถูกทำลายจนสูญเสียมิติแนวดิ่ง (Vertical dimension, VD) จนทำให้มีการสบฟัน (Centric occlusion, CO) ที่ไม่มีเสถียรภาพและไม่สามารถใช้งานได้ ดังนั้นจึงมีความจำเป็นต้องบูรณะฟันขึ้นมาใหม่ทั้งหมด และสร้างระบบการสบฟันให้กลับคืนสู่สภาพเดิมที่เป็นปกติของผู้ป่วยให้มากที่สุด

                บทความนี้นำเสนอหลักการในการตรวจวินิจฉัยภาวะสูญเสียมิติแนวดิ่งร่วมกับการมีสันเหงือกไร้ฟัน ตลอดจนแนวทางการรักษา และได้นำเสนอรายงานผู้ป่วยชายไทยอายุ 67 ปี ที่มีภาวะสูญเสียมิติแนวดิ่งจากการสูญเสียฟันหลังหลายตำแหน่งและมีการสบฟันที่ไม่เหมาะสมมาเป็นเวลานาน ทำให้เกิดฟันสึกร่วมกับการมีสันเหงือกไร้ฟันหลายตำแหน่ง ในผู้ป่วยรายนี้ได้ทำการบูรณะด้วยครอบฟันเซรามิกล้วน สะพานฟันเซรามิกล้วนและฟันเทียมบางส่วนถอดได้ฐานโลหะเพื่อบูรณะให้ฟันกลับมามีความยาว รูปร่าง ความสวยงาม สามารถพูดออกเสียงได้ชัดเจน และฟื้นฟูการสบฟันให้กลับสู่สภาวะปกติและเหมาะสมกับผู้ป่วยมากที่สุด จากนั้นทำการนัดผู้ป่วยมาติดตามผลภายหลังการรักษาที่ระยะเวลา 1 สัปดาห์ 2 สัปดาห์ และ 3 เดือน พบว่าความสวยงามและการสบฟันของวัสดุบูรณะอยู่ในระดับดี ผู้ป่วยพึงพอใจกับผลการรักษา อย่างไรก็ตามการบูรณะฟันทั้งปากด้วยวิธีดังกล่าวข้างต้น จำเป็นต้องได้รับความร่วมมือจากผู้ป่วยในระดับสูง และต้องคำนึงถึงปัจจัยอื่น ๆ เช่น ค่าใช้จ่ายในการรักษา ระยะเวลาในการรักษาที่ค่อนข้างนาน สภาวะร่างกายของผู้ป่วย เป็นต้น เพื่อให้เกิดผลสำเร็จของการรักษาสูงสุดสำหรับผู้ป่วย