การพัฒนาผลสัมฤทธิ์ทางการเรียน กลุ่มสาระการเรียนรู้ภาษาต่างประเทศ (ภาษาญี่ปุ่น) โดยใช้สื่อมัลติมีเดีย สำหรับนักเรียนชั้นมัธยมศึกษาตอนปลาย โรงเรียนสวนกุหลาบวิทยาลัยรังสิต
คำสำคัญ:
ผลสัมฤทธิ์ทางการเรียน, สื่อมัลติมีเดีย, กลุ่มสาระการเรียนรู้ภาษาต่างประเทศ, นักเรียนชั้นมัธยมศึกษาตอนปลาย, ภาษาญี่ปุ่นบทคัดย่อ
บทความวิจัยนี้มีวัตถุประสงค์ (1) เพื่อพัฒนาผลสัมฤทธิ์ทางการเรียน กลุ่มสาระการเรียนรู้ภาษาต่างประเทศ (ภาษาญี่ปุ่น) โดยใช้การจัดการเรียนรู้ด้วยตนเอง (2) เพื่อเปรียบเทียบผลสัมฤทธิ์ทางการเรียน ด้วยสื่อมัลติมีเดีย กลุ่มสาระการเรียนรู้ภาษาต่างประเทศ (ภาษาญี่ปุ่น) โดยใช้การจัดการเรียนรู้ด้วยตนเอง ก่อนเรียนและหลังเรียนของนักเรียน (3) เพื่อศึกษาความพึงพอใจของนักเรียนที่มีต่อการจัดการเรียนรู้ด้วยสื่อมัลติมีเดีย การวิจัยนี้เป็นการวิจัยแบบกึ่งทดลอง ได้ศึกษาแนวคิด การจัดการเรียนรู้ด้วยสื่อมัลติมีเดีย เป็นกรอบการวิจัย กลุ่มตัวอย่าง คือ นักเรียนชั้นมัธยมศึกษาตอนปลาย โรงเรียนสวนกุหลาบวิทยาลัย รังสิต เลือกเรียนวิชาเลือกเสรี กลุ่มสาระการเรียนรู้ภาษาต่างประเทศ (ภาษาญี่ปุ่น จีน อังกฤษ) ภาคเรียนที่ 2 ปีการศึกษา 2567 จำนวน 20 คน โดยวิธีการสุ่มแบบอย่างง่าย (Simple Random Sampling) โดยการจับฉลากเครื่องมือที่ใช้ในการวิจัยมี 4 ชนิด คือ 1) ชุดเนื้อหาสาระและกิจกรรมการเรียนรู้ 2) แผนการจัดการเรียนรู้ด้วยตนเองรูปแบบออนไลน์ 3) แบบทดสอบผลสัมฤทธิ์ทางการเรียนด้วยสื่อมัลติมีเดีย และ 4) แบบสอบถามความพึงพอใจของนักเรียนที่มีต่อการจัดการเรียนรู้ด้วยสื่อมัลติมีเดีย วิเคราะห์ข้อมูลโดยใช้สถิติค่าร้อยละ ค่าเฉลี่ย ส่วนเบี่ยงเบนมาตรฐาน และการทดสอบค่าที ผลการวิจัยพบว่า
- ผลสัมฤทธิ์ทางการเรียนสูงกว่าร้อยละ 70
- ผลสัมฤทธิ์ทางการเรียนหลังเรียนสูงกว่าก่อนเรียนอย่างมีนัยสำคัญทางสถิติที่ ระดับ .01
- ความพึงพอใจของนักเรียนมีต่อการจัดการเรียนรู้ด้วยสื่อมัลติมีเดีย กลุ่มสาระการเรียนรู้ภาษาต่างประเทศ (ภาษาญี่ปุ่น) โดยรวมอยู่ในระดับมากที่สุด
องค์ความรู้จากงานวิจัยนี้ชี้ให้เห็นว่า การเรียนรู้ด้วยตนเองผ่านสื่อมัลติมีเดียช่วยพัฒนาผลสัมฤทธิ์ทางการเรียนและสร้างความพึงพอใจให้แก่นักเรียน จึงสามารถนำไปประยุกต์ใช้ในการจัดการเรียนการสอนภาษาต่างประเทศให้มีประสิทธิภาพยิ่งขึ้น
Downloads
เอกสารอ้างอิง
คชาภัช หลิมเจริญ, และเปรมวดี ณ นครพนม. (2567). การประยุกต์ใช้การสอนออนไลน์เพื่อพัฒนาทักษะทางด้านภาษาญี่ปุ่นสำหรับผู้เรียนภาษาญี่ปุ่นชั้นต้น. วารสารมนุษยศาสตร์ มหาวิทยาลัยนเรศวร, 21(3), 147-160.
ปฐมาวดี ขวัญสันเทียะ. (2567). การพัฒนาบทเรียนออนไลน์ภาษาญี่ปุ่น ระดับเบื้องต้น เพื่อพัฒนาทักษะการฟังและ ทักษะการพูด ตามแนวคิดการสอนภาษาเพื่อการสื่อสาร. วารสารสถาบันวิจัยและพัฒนา มหาวิทยาลัยราชภัฏชัยภูมิ, 6(1), 31-44.
ปรเมศวร์ สิริสุรภักดี, บริบูรณ์ ชอบทำดี, และธเรศวร์ เตชะไตรภพ. (2561). การพัฒนาสื่อมัลติมีเดียคอมพิวเตอร์ เรื่อง หลักการทำงานของคอมพิวเตอร์ สำหรับนักเรียนชั้นมัธยมศึกษาปีที่ 1 โรงเรียนวัดพุทไธศวรรย์. วารสารนวัตกรรมการเรียนรู้ มหาวิทยาลัยวลัยลักษณ์, 4(1), 49-62.
พนิตตา สินบัว. (2565). การพัฒนาทักษะการฟังภาษาญี่ปุ่นของนักเรียนชั้นมัธยมศึกษาปีที่ 5 โดยการจัดการเรียนรู้ด้วยเกมดิจิทัลเพื่อการศึกษา. วารสารศึกษาศาสตร์ มหาวิทยาลัยศิลปากร, 21(2), 208-225.
ภานุมาศ หมอสินธ์, ณัฐวัชต์ บุญภาพ, สมาน กาบมาลา, สาธิต วงค์จันทร์, และณภัทร วิหคน้อย. (2563). การอบรมออนไลน์เพื่อพัฒนาทรัพยากรมนุษย์. วารสารวิชาการ สถาบันวิทยาการจัดการแห่งแปซิฟิก (สาขามนุษยศาตร์และสังคมศาสตร์), 6(3), 347-357.
วุฒิชัย ดานะ. (2552). ความสัมพันธ์ระหว่างบรรยากาศและสิ่งแวดล้อมในโรงเรียนกับผลสัมฤทธิ์ทางการเรียนจองนักศึกษาในโรงเรียนสังกัดสำนักงานเขตพื้นที่การศึกษาในจังหวัดเลย [วิทยานิพนธ์ปริญญามหาบัณฑิต, มหาวิทยาลัยราชภัฏเลย].
ศิรารัตน์ ปิงเมือง. (2563). การพัฒนากระบวนการเรียนการสอนภาษาญี่ปุ่นโดยบูรณาการ แนวการสอนวรรณกรรมสัมพันธ์ร่วมกับแนวคิดคอนสตรัคติวิสต์เชิงสังคม เพื่อส่งเสริมความสามารถด้านการพูดและผลสัมฤทธิ์ทางการเรียนภาษาญี่ปุ่น ของนักเรียนชั้นมัธยมศึกษาปีที่ 5. วารสารศึกษาศาสตร์ มหาวิทยาลัยบูรพา, 32(2), 43-59.
ศรีสุชาติ สินธุ์สุข. (2563). ผลของการใช้สื่อมัลติมีเดียต่อแรงจูงใจและผลสัมฤทธิ์ทางการเรียนภาษาต่างประเทศ. วารสารวิจัยการศึกษา, 15(2), 45–60.
สถาพร แพทย์จะเกร็ง, และวิมาน ใจดี. (2565, 7-8 กรกฎาคม). การพัฒนาบทเรียนภาษาญี่ปุ่นออนไลน์โดยใช้การเรียนรู้ด้วยตนเอง สำหรับนักเรียนชั้นมัธยมศึกษาปีที่ 4 โรงเรียนศรัทธาสมุทร [เอกสารนำเสนอ]. การประชุมวิชาการระดับชาติ ครั้งที่ 14 มหาวิทยาลัยราชภัฏนครปฐม, นครปฐม.
สุลาวัลย์ บุริจันทร์. (2564). การพัฒนาผลสัมฤทธิ์ทางการเรียนด้วยบทเรียนคอมพิวเตอร์ช่วยสอน ของนักศึกษาระดับประกาศนียบัตรวิชาชีพชั้นปีที่ 3 วิทยาลัยเทคโนโลยีอรรถวิทย์พณิชยการ. [งานวิจัยพัฒนาทางการศึกษา, วิทยาลัยอรรถวิทย์พณิชยการ].
อภิเดช จิตรมุ่ง. (2562). รายงานการประเมินตนเองของสถานศึกษา (Self – Assessment Report: SAR) ปีการศึกษา 2562 โรงเรียนบ้านดอนธูป [เอกสารนำเสนอ]. รายงานการประเมินตนเองของสถานศึกษา (Self – Assessment Report: SAR) ปีการศึกษา 2563, สำนักงานเขตพื้นที่การศึกษาประถมศึกษาสุราษฎร์ธานี เขต 1.
Griffin, Colin. (1987). Curriculum Theory in Adult Lifelong Education. Antony Rowe Lid.
Kato, H. (2017). The role of multimedia in Japanese language education. Tokyo University Press.
Fujimoto, Y. (2019). Interactive activities for improving speaking skills in Japanese as a foreign language. Journal of Language Learning, 12(3), 45–60.
Mullins, L. J. (1985). Management and organizational behavior. Pitman Publishing Limited.
Saito, M. (2020). Learner-centered approach in Japanese language classrooms: Enhancing motivation and engagement. Language Teaching Research, 24(2), 123–139.
Shelly, M. W. (1975). Responding to Social Change. Dowden Hutchison.
Skager, R. (1978). Lifelong education and evaluation practice. Pergamon Press and the UNESCO Institute for Education.
Suzuki, T., & Nakamura, K. (2018). Challenges in learning Japanese grammar for foreign learners. Asian Journal of Linguistics, 9(1), 30–44.
Tanaka, R. (2015). Cultural aspects in Japanese language learning. International Journal of Language and Culture, 7(4), 75–89.
Taniguchi, A., & Watanabe, S. (2021). Using mobile apps to support Japanese language learning outside the classroom. Technology in Language Education, 15(1), 50–67.
Yamamoto, Y. (2016). The impact of cultural knowledge on Japanese language communication. Journal of Cross-Cultural Communication, 8(2), 98–110.
ดาวน์โหลด
เผยแพร่แล้ว
รูปแบบการอ้างอิง
ฉบับ
ประเภทบทความ
สัญญาอนุญาต
ลิขสิทธิ์ (c) 2025 วารสารนวัตกรรมการวิจัยเพื่อสังคม
อนุญาตภายใต้เงื่อนไข Creative Commons Attribution-NonCommercial-NoDerivatives 4.0 International License.
บทความนี้ได้รับการเผยแพร่ภายใต้สัญญาอนุญาต Creative Commons Attribution-NonCommercial-NoDerivatives 4.0 International (CC BY-NC-ND 4.0) ซึ่งอนุญาตให้ผู้อื่นสามารถแชร์บทความได้โดยให้เครดิตผู้เขียนและห้ามนำไปใช้เพื่อการค้าหรือดัดแปลง หากต้องการใช้งานซ้ำในลักษณะอื่น ๆ หรือการเผยแพร่ซ้ำ จำเป็นต้องได้รับอนุญาตจากวารสาร
