The Influence of Buddhism in Southeast Asia
Keywords:
Buddhism, Southeast Asia, Buddhist Art, Buddhist Architecture, Sacred ArchitectureAbstract
This academic article examines the historical development and influence of Buddhism on Buddhist architecture and religious art in Southeast Asia through documentary research based on the Pāli Canon, its commentaries, and related scholarly literature. The study investigates the origins, concepts, and evolution of Buddhist sacred architecture while exploring how Buddhist architectural traditions adapted to diverse cultural, environmental, and historical contexts across Southeast Asia.
The findings indicate that Buddhist architecture was fundamentally rooted in the principles of the Buddha's teachings, the Vinaya, and Buddhist cosmology, which inspired the construction of stupas, pagodas, monasteries, vihāras, and temples as centers of religious practice, education, and the propagation of Buddhism. As Buddhism spread throughout Southeast Asia, architectural forms were creatively integrated with indigenous beliefs, local artistic traditions, climatic conditions, and available construction materials, resulting in distinctive regional architectural identities while preserving shared symbolic meanings. Despite stylistic diversity, these sacred structures consistently reflect Buddhist cosmological concepts, philosophical symbolism, and the creation of sacred spaces intended to support spiritual cultivation and religious devotion. The study concludes that Buddhism has profoundly influenced not only the religious and cultural development of Southeast Asian societies but also the evolution of architectural heritage and Buddhist art, leaving an enduring legacy that continues to shape the region's cultural identity and constitutes an invaluable component of the world's cultural heritage.
References
แก้ว ชิดตะขบ. (2553). ประวัติความสําคัญของการเผยแผ่พระพุทธศาสนา.กรุงเทพฯ: สํานักงานพระพุทธศาสนา.คณะกรรมการอำนวยการจัดงานเฉลิมพระเกียรติพระบาทสมเด็จพระจอมเกล้า เจ้าอยู่หัว. (2547).
คัมมิงส์, เจ.; เบิร์ก, เอ. (1994). คู่มือท่องเที่ยวประเทศลาวของโลนลี่แพลนต์.โลนลี่แพลนต์ . หน้า 70. ISBN 1-74104-086-8.
ชลูด นิ่มเสมอ. (2534). องค์ประกอบของศิลปะ. กรุงเทพมหานคร: โรงพิมพ์ไทยวัฒนาพานิช.
เชษฐ์ ติงสัญชลี.(2558).เจดีย์ชเวดากอง.สืบค้น 13 ตุลาคม 2563,จากhttps://www.sac.or.th
ไชนดิน, เอลชา.(2552).ประวัติศาสตร์อินโดนีเซีย = A short history of Indonesia.(พิมพ์ครั้งที่ 2). กรุงเทพฯ: มูลนิธิโครงการตำราสังคมศาสตร์และ มนุษยศาสตร์.
ดี.จี.อี, ฮอลล์, (2526). ประวัติศาสตร์เอเชียตะวันออกเฉียงใต้ เล่ม 1. วรุณยุพา สนิทวงศ์ ณ อยุธยา และ คณะ ผู้แปล, กรุงเทพฯ: มูลนิธิโครงการตำราสังคมศาสตร์และ มนุษยศาสตร์.
ทัวร์ครึ่งวันในเวียงจันทน์". ลาซี่ โกลบอล. 1 พฤษภาคม 2552. สืบค้นเมื่อ 26 กันยายน 2552.
นิธิ เอียวศรีวงศ์. (2548). ศาสนาและประเพณีในเอเชียตะวันออกเฉียงใต้.กรุงเทพฯ: มติชน
ปทานุกรม บาลี ไทย อังกฤษ สันสกฤต ฉบับพระเจ้าบรมวงศ์เธอ กรมพระจันทบุรีนฤนาถ. กรุงเทพฯ: มหามกุฎราชวิทยาลัย.
ประชุมจารึกภาคที่ 8 จารึกสุโขทัย. กรุงเทพฯ: คณะกรรมการอำนวยการจัดงานเฉลิมพระเกียรติพระบาทสมเด็จพระ จอมเกล้าเจ้าอยู่หัว. จันทบุรีนฤนาถ, พระเจ้าบรมวงศ์เธอ กรมพระ, (2513).
พจนานุกรมไทย-พม่า. ตระกูลไทย. Burma. (1973, March 8). New Nation, NL7398.
พระกฤษณะพงษ์ ฐิตมานโส (มังกร).(2564).พุทธศิลป์ ถิ่นศรีวิชัย : ศิลปะเพื่อพระพุทธศาสนา.มหาวิทยาลัยมหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย
พระเจ้าน้องยาเธอ กรมหมื่นสรรพสิทธิประสงค์ เสด็จเมืองพม่า. ราชกิจจานุเบกษา. เล่ม 7 ตอนที่ 38, หน้า 330-334 (2433, ธันวาคม 21) อรนุช นิยมธรรม และวิรัช นิยมธรรม. (2550).
พระธาตุหลวง (สร้างในปี 1566 บูรณะในปี 1930)"สถาปัตยกรรมประวัติศาสตร์เอเชียสืบค้นเมื่อ 26กันยายน2552
พระพรหมคุณาภรณ์ (ป.อ. ปยุตฺโต). (2548). พจนานุกรมพุทธศาสตร์ฉบับประมวลธรรม. กรุงเทพมหานคร: เอส. อาร์. พริ้นติ้งแมสโปรดักส์.
พระพรหมคุณาภรณ์ (ป.อ.ปยุตฺโต). (2547). พจนานุกรมพุทธศาสน์ฉบับประมวล ศัพท์. กรุงเทพฯ: มหาวิทยาลัยมหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย.
พระพรหมคุณาภรณ์ (ป.อ.ปยุตฺโต). (2547).ประวัติศาสตร์พระพุทธศาสนา.(พิมพ์ครั้งที่ 10).กรุงเทพฯ: ธรรมสภา.
พระพรหมคุณาภรณ์ (ป.อ.ปยุตฺโต). (2553). พจนานุกรมพุทธศาสตร์ฉบับประมวลธรรม. กรุงเทพฯ: มหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย.
พระพิมลธรรม. (2500). พุทธประวัติทัศนศึกษา, (พิมพ์ครั้งที่ 4). พระนคร: โรงพิมพ์รุ่งธรรม.
พระมหาบุญประสิทธิ์ นาถปุญฺโ(การัตน์),2พระสุทธิสารเมธี(ชัยยันต์ จตฺตาลโย)และ3ชมพูนุช ช้างเจริญ.(2567).การเผยแผ่พระพุทธศาสนาในดินแดนสุวรรณภูมิ.
พระสูตร และอรรถกถาแปล ขุททกนิกาย คาถา ธรรมบท เล่ม 1, ภาคที่ 2, ตอนที่ 2. กรุงเทพฯ : มหามกุฎราชวิทยาลัย.
ภูวดล ทรงประเสริฐ.(2539).อินโดนิเซีย:อดีตและปัจจุบัน.(พิมพ์ครั้งที่ 1).กรุงเทพฯ: สำนักพิมพ์จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.
มโน พิสุทธิรัตนานนท์. (2547). สุนทรียวิจักษณ์ในจิตรกรรมไทย. กรุงเทพมหานคร: โอเดียนสโตร์.
มหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย. (2539). พระไตรปิฎกภาษาไทย ฉบับมหาจุฬาลง กรณราชวิทยาลัย เล่มที่1, 2, 4, 7, 10, 14, 19, 32, 33. กรุงเทพฯ: โรง พิมพ์มหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย.
มหามกุฎราชวิทยาลัยฯ. (2526). พระวินัยปิฎกเล่ม 7 จุลวรรค ทุติยภาค และ อรรถกถา. กรุงเทพฯ : มหามกุฎราชวิทยาลัย. มหามกุฎราชวิทยาลัยฯ. (2526).
มหามกุฎราชวิทยาลัยฯ. (2526). พระสูตร และอรรถกถาแปล สังยุตตนิกาย มหาวรรค เล่ม 5 ภาคที่ 2. กรุงเทพฯ : มหามกุฎราชวิทยาลัย.
มหามกุฎราชวิทยาลัยฯ. (2526). พระสูตร และอรรถกถาแปล อังคุตตรนิกาย เอก นิบาต เล่มที่ 1 ภาคที่ 1. กรุงเทพฯ : มหามกุฎราชวิทยาลัย.
มหามกุฏราชวิทยาลัย. (2537). พระไตรปิฎกอรรถกถาแปล ชุด 91 เล่ม.กรุงเทพฯ: มหามกุฏราชวิทยาลัย.
มานพ นักการเรียน และคณะ. (2564).สุวรรณภูมิ: วิเคราะห์มิติทางความเชื่อและศาสนา. วารสารวิชาการโรงเรียนนายเรือด้านสังคมศาสตร์ มนุษยศาสตร์ และศึกษาศาสตร์. 1(2), 117-132.
ราชบัณฑิตยสถาน. (2542). พจนานุกรมฉบับราชบัณฑตยสถาน. กรุงเทพมหานคร: นานมีบุคสพับลิเคชันส์.
ราชบัณฑิตยสถาน. (2556). พจนานุกรมฉบับราชบัณฑิตยสถาน พ.ศ. 2554. กรุงเทพมหานคร: ราชบัณฑิตยสถาน. วชิรญาณวโรรส,
ศักดิ์ชัย สายสิงห์.(มปป).เจดีย์ชเวดากอง.สืบค้น 13 ตุลาคม 2563,จากhttp://www.art-in-sea.com
สมเด็จพระเจ้าบรมวงศ์เธอกรมพระยาดำรงราชานุภาพ. (2518). ตำนานพระพุทธเจดีย์. กรุงเทพมหานคร: องค์การค้าคุรุสภา.
สมเด็จพระมหาสมณเจ้า กรมพระยา.(2529).สารานุกรม พระพุทธศาสนา. กรุงเทพฯ: มหามกุฎราชวิทยาลัย.
สมพร ไชยภูมิธรรม. (2543). ปางพระพุทธรูป. กรุงเทพมหานคร: สำนักพิมพ์ต้นธรรม.
สุชีพ ปุญญานุภาพ. (2548). พระพุทธศาสนาในเอเชียตะวันออกเฉียงใต้. กรุงเทพฯ:มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์
สุรชัย จงจิตงาม.วัดในสมัยพุทธกาล.(2562)ภาควิชาศิลปะไทย คณะวิจิตรศิลป์ มหาวิทยาลัยเชียงใหม่.
โฟร์แมน, วิลเลียม (28 ธันวาคม 2004). "ลาว: หนึ่งวันในเวียงจันทน์เต็มไปด้วยวัดวาอาราม สถาปัตยกรรมยุคอาณานิคม และเรื่องน่าประหลาดใจ" . USA Today / AP . สืบค้นเมื่อ22 พฤษภาคม 2010 .
อาณัติ อนันตภาค.(2557).ประวัติศาสตร์อินโดนิเซีย เอกภาพแห่งความแตกต่าง.(พิมพ์ครั้งที่ 1).กรุงเท :ยิบซีสำนักพิมพ์
Additional Files
Published
How to Cite
Issue
Section
License
Copyright (c) 2026 Buddho

This work is licensed under a Creative Commons Attribution-NonCommercial-NoDerivatives 4.0 International License.





