สิงคโปร์: พหุลักษณ์ทางพระพุทธศาสนาในงานฉลองครบ 100 ปี

ผู้แต่ง

  • พระปลัดระพิน พุทฺธิสาโร คณะสังคมศาสตร์ มหาวิทยาลัยมหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย
  • ดิเรก ด้วงลอย มหาวิทยาลัยมหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย วิทยาเขตนครสวรรค์
  • มัลลิกา ภูมะธน คณะวิทยาการจัดการ มหาวิทยาลัยราชภัฏนครสวรรค์

คำสำคัญ:

สิงคโปร์, พหุลักษณ์ทางพระพุทธศาสนา, วัด 100 ปี, วัดนานไฮไฟเลยกวนอิม

บทคัดย่อ

บทความนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อศึกษาถึงพระพุทธศาสนาในสิงคโปร์กับความเป็นพหุลักษณ์ หลากนิกาย แต่ต่างวิถีรวมเป็นหนึ่ง ใช้วิธีการศึกษาจากเอกสาร งานวิจัยที่เกี่ยวข้อง และเขียนนำเสนอในรูปของบทความวิชาการ ผลการศึกษาพบว่า สิงคโปร์เป็นประเทศที่มีลักษณะทางกายภาพเป็นเมืองที่มีความทันสมัยเจริญก้าวหน้า แต่ในเวลาเดียวกันก็มีความเป็นพหุลักษณ์ทางชาติพันธุ์ ความเชื่อทางศาสนาค่อนข้างสูง โดยเฉพาะในการร่วมฉลองครบ 100 ปี ของวัดหนานไฮ่เฟยไหลกวนอิม ทำให้เห็นว่า พหุลักษณ์ทางศาสนาที่มีความเหมือนในลักษณะร่วมทางศาสนา และความแตกต่างกัน โดยมีจุดเชื่อมต่อเป็นพระพุทธศาสนาเถรวาท มหายานและวัชรยานในประเทศสิงคโปร์ที่เข้าร่วมกิจกรรมโดยมีเป้าหมายเพื่อเป็นพุทธบูชา สืบอายุพระพุทธศาสนาและเรียนรู้ลักษณะเฉพาะทางศาสนาในกันและกัน พร้อมทั้งส่งต่อความทรงจำร่วมในการทำงานเพื่อพุทธศาสนาร่วมกัน ซึ่งปรากฏที่สิงคโปร์ระหว่างวันที่ 17-20 มกราคม พ.ศ. 2567 องค์ความรู้ที่ได้ บทบาทของผู้หญิงกับพื้นที่ทางศาสนาในประเทศสิงคโปร์ ที่เป็นทั้งผู้บริหาร เป็นทั้งนักบวชและผู้เชื่อมศรัทธาชาวพุทธสิงคโปร์ที่ไม่จำกัดด้วยเพศวัยและนิกายเข้าด้วยกัน

Downloads

Download data is not yet available.

เอกสารอ้างอิง

พระปลัดระพิน พุทฺธิสาโร. (2564). เอกสารคำสอนการจัดการกิจการพระพุทธศาสนาในกลุ่มประเทศอาเซียน. พระนครศรีอยุธยา: คณะสังคมศาสตร์ มหาวิทยาลัยมหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย.

พระมหาเดชทวี สุเมธี. (2567). วัดอานันทเมตยาราม สิงคโปร์. สัมภาษณ์. 20 มกราคม.

พระมหาอำนวย กลฺยาณเมธี. (2567). วัดอานันทเมตยาราม สิงคโปร์. สัมภาษณ์. 20 มกราคม.

ศูนย์อาเซียนศึกษา. (2559). พระพุทธศาสนาในอาเซียน (Buddhism in Asean). พระนครศรีอยุธยา: ศูนย์อาเซียนศึกษา มหาวิทยาลัยมหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย.

สีดา สอนศรี และคณะ. (21 กันยายน 2559). เอเชียตะวันออกเฉียงใต้: การเมือง เศรษฐกิจและการต่างประเทศหลังวิกฤตเศรษฐกิจ (พ.ศ. 2540-2550). สืบค้นเมื่อ 20 มกราคม 2567, จาก https://southeastasia.sac.or.th/subject.php?c_id=8&sj_id=105

อติยศ สรรคบุรานุรักษ์ และศศิณัฎฐ์ สรรคบุรานุรักษ์. (2561). เปอรานากัน: บาบ๋า-ย่าหยามรดกทางวัฒนธรรมสายเลือดลูกผสมมลายู-จีน. Veridian E-Journal, Silpakorn University ฉบับภาษาไทย สาขามนุษยศาสตร์ สังคมศาสตร์ และศิปละ. 11 (3), 2740-2755.

Chia, Jack Meng-Tat. (2009). Buddhism in Singapore: A State of the Field Review. Asian Culture. 33 (June), 81-93.

Kuah-Pearce, Khun Eng. (2003). State, Society, and Religious Engineering: Towards a Reformist Buddhism in Singapore. Singapore: Eastern Universities Press.

Ong, Y. D. (2005). Buddhism in Singapore: A Short Narrative History. Singapore: Skylark Publications.

Ven. Tawalama Bandudla. (2024). Monk from Sri Lanka. Interview. 20 January.

Ven. Thuptenserpa. (2024). Monk from Napal. Interview. 20 January.

Ven. Wanchuck. (2024). Monk from Napal. Interview. 20 January.

Wee, V. (1997). Buddhism in Singapore. In Tan, E.S., et al. (eds.). Understanding Singapore Society. (pp. 130–162). Singapore: Times Academic Press.

ดาวน์โหลด

เผยแพร่แล้ว

2026-03-11

รูปแบบการอ้างอิง

พุทฺธิสาโร พ., ด้วงลอย ด., & ภูมะธน ม. (2026). สิงคโปร์: พหุลักษณ์ทางพระพุทธศาสนาในงานฉลองครบ 100 ปี. วารสารมนุษยวิชาการ, 3(1), 57–68. สืบค้น จาก https://so13.tci-thaijo.org/index.php/jah/article/view/1719