รูปแบบการสร้างเครือข่ายและพื้นที่ทางสังคมของนักการเมืองท้องถิ่นกับนักธุรกิจ
คำสำคัญ:
พื้นที่ทางสังคม, เครือข่ายทางสังคม, ทุนทางสังคม, นักการเมืองท้องถิ่น, นักธุรกิจบทคัดย่อ
บทความวิชาการนี้มุ่งอธิบายความสัมพันธ์ระหว่างนักการเมืองท้องถิ่นกับนักธุรกิจผ่านกรอบแนวคิดพื้นที่ทางสังคมและทุนของปิแอร์ บูร์ดิเยอ ร่วมกับแนวคิดเครือข่ายทางสังคมเพื่อทำความเข้าใจกลไกการสร้าง ปรับเปลี่ยน และธำรงรักษาความสัมพันธ์ของกลุ่มผู้มีบทบาทสำคัญในระดับท้องถิ่น ภายใต้บริบทของการเปลี่ยนแปลงทางเศรษฐกิจ สังคมและการเมืองร่วมสมัย บทความสะท้อนมุมมองเชิงชาการว่า พื้นที่ทางสังคมเป็นพื้นที่แห่งการปฏิสัมพันธ์ การแข่งขันและการต่อรองอำนาจระหว่างตัวแสดงทางสังคม โดยนักการเมืองท้องถิ่นและนักธุรกิจต่างใช้ทุนทางเศรษฐกิจ ทุนทางสังคม ทุนทางวัฒนธรรมและทุนเชิงสัญลักษณ์เป็นเครื่องมือในการสร้างความได้เปรียบและขยายอิทธิพลของตน เครือข่ายทางสังคมจึงเป็นกลไกสำคัญที่เชื่อมโยงผลประโยชน์ ทรัพยากร และอำนาจเข้าด้วยกัน ผ่านความสัมพันธ์ทั้งที่เป็นทางการและไม่เป็นทางการ เช่น องค์กรปกครองส่วนท้องถิ่น สมาคมธุรกิจ สถาบันการศึกษา องค์กรชุมชน กิจกรรมสาธารณะ เครือญาติ ซึ่งล้วนเป็นพื้นที่ที่เอื้อต่อการสะสมและแลกเปลี่ยนทุนระหว่างกัน การวิเคราะห์ตามแนวคิดของบูร์ดิเยอชี้ให้เห็นว่า เครือข่ายระหว่างนักการเมืองท้องถิ่นกับนักธุรกิจมิได้เป็นเพียงความสัมพันธ์เชิงความร่วมมือเพื่อการพัฒนาท้องถิ่นเท่านั้น แต่ยังสะท้อนการช่วงชิงตำแหน่งแห่งที่ในพื้นที่ทางสังคม การสร้างความชอบธรรมและการผลิตซ้ำโครงสร้างอำนาจในระดับท้องถิ่นอีกด้วย แม้เครือข่ายดังกล่าวจะมีส่วนสำคัญต่อการระดมทรัพยากร การพัฒนาเศรษฐกิจ และการสร้างโอกาสให้แก่ชุมชน แต่ในอีกด้านหนึ่งอาจนำไปสู่การกระจุกตัวของอำนาจ การเอื้อประโยชน์ระหว่างกลุ่มกับความไม่เท่าเทียมในการเข้าถึงทรัพยากรสาธารณะได้ ดังนั้น การทำความเข้าใจเครือข่ายและพื้นที่ทางสังคมจึงเป็นฐานสำคัญในการพัฒนาระบบการเมืองท้องถิ่นที่โปร่งใส มีธรรมาภิบาล และส่งเสริมการมีส่วนร่วมของประชาชนอย่างยั่งยืน องค์ความรู้ใหม่จากการศึกษาพบ 3 ประเด็นหลัก คือ 1) แนวคิดสนามอำนาจเชิงเครือข่าย 2) แนวคิดการแปลงทุนและการสถาปนาอำนาจ 3) แนวคิดพลวัตสองด้านของเครือข่ายท้องถิ่น
Downloads
เอกสารอ้างอิง
ชนาธิป ศรีโท และคณะ. (2563). ทุนทางสังคมและการกระจายอำนาจสู่ท้องถิ่นเพื่อการขับเคลื่อนความเป็นพลเมืองในระบอบประชาธิปไตย. วารสารสังคมศาสตร์และมานุษยวิทยาเชิงพุทธ. 5 (1), 66-80.
ฐานิดา บุญวรรโณ. (2565). ความสัมพันธ์ระหว่างมโนทัศน์หลักของปิแอร์ บูร์ดิเยอ. วารสารศิลปศาสตร์ มหาวิทยาลัยอุบลราชธานี. 18 (1), 1-33.
ณัฐดนัย แก้วโพนงาม และคณะ. (2563). เครือข่ายความสัมพันธ์เชิงอำนาจของนักการเมืองท้องถิ่นและนักการเมืองระดับชาติในจังหวัดชัยภูมิ: วิเคราะห์ในเชิงเศรษฐศาสตร์การเมือง. วารสารวิทยาลัยสงฆ์นครลำปาง. 9 (1). 72-85.
ธรรมรัตน์ โพธิสุวรรณปัญญา และคณะ. (2562). การสร้างฐานอำนาจของผู้นำทางการเมืองท้องถิ่น. วารสารเกษมบัณฑิต. 20 (ตุลาคม), 143-156.
ธีรภัทร์ เสรีรังสรรค์. (2558). ปัญหาผลประโยชน์ทับซ้อนในการเมืองการปกครองท้องถิ่นไทย. สักทอง: วารสารมนุษยศาสตร์และสังคมศาสตร์ (สทมส.). 21 (2), 1-15.
ปิยะมาศ ทัพมงคล และอัชกรณ์ วงศ์ปรีดี. (2565). ความร่วมมือระหว่างภาครัฐและภาคเอกชนในการพัฒนาเมืองขอนแก่นสู่การเป็นเมืองอัจฉริยะ: ศึกษากรณีโครงการการก่อสร้างรถไฟฟ้ารางเบา. วารสารบัณฑิตศึกษา มหาวิทยาลัยราชภัฏวไลยอลงกรณ์ ในพระบรมราชูปถัมภ์. 16 (2), 137-154.
วลัยพร บานแย้ม และคณะ. (2567). การเมืองเชิงระบบอุปถัมภ์ขององค์กรปกครองส่วนท้องถิ่นในจังหวัดสมุทรปราการ. วารสารการวิจัยการบริหารการพัฒนา. 14 (3), 1033-1049.
วัลลภัช สุขสวัสดิ์. (2557). แนวคิดทุนทางสังคมของโรเบิร์ต ดี พัตนัม และข้อท้าทาย. วารสารศรีนครินทรวิโรฒวิจัยและพัฒนา (สาขามนุษยศาสตร์และสังคมศาสตร์). 6 (11), 281-296.
วิชุดา สาธิตพร. (2556). เครือข่ายธุรกิจของนักการเมืองไทย. วารสารสถาบันพระปกเกล้า. 11 (2), 24-41.
สรรพสิทธิ์ ชมภูนุช และกัมปนาท วงษ์วัฒนพงษ์. (2564). การทุจริตในองค์กรปกครองส่วนท้องถิ่น: เงื่อนไขและการป้องกัน. Journal of Roi Kaensarn Academi. 6 (10), 423-440.
สะพรั่ง สุขเวชชวรกิจ. (2561). ธรรมาภิบาลในการเมืองท้องถิ่นของไทย. วารสารรัชต์ภาคย์. 12 (26), 42-65.
สุดาวรรณ ประชุมแดง และคณะ. (2563). การขัดกันของผลประโยชน์ของกลุ่มธุรกิจการเมืองไทย. วารสารสังคมศาสตร์และมานุษยวิทยาเชิงพุทธ. 5 (6), 102-117.
สุพัตรา ตันติจริยาพันธ์. (2560). เครือข่ายสนับสนุนทางการเมืองนักการเมืองถิ่นจังหวัดอุตรดิตถ์. วารสารการบริหารท้องถิ่น. 10 (2), 1-16.
เสกสรร ตันติวนิช. (2562). แนวคิดกระบวนการกระจายอำนาจสู่องค์กรปกครองส่วนท้องถิ่นและแนวโน้มการปกครองส่วนท้องถิ่นในอนาคต. วารสารนวัตกรรมการบริหารและการจัดการ. 7 (1), 80-85.
อนุรัตน์ อนันทนาธร. (2566). การพัฒนานวัตกรรมท้องถิ่นดิจิทัลขององค์กรปกครองส่วนท้องถิ่นไทย. รายงานการวิจัย. คณะรัฐศาสตร์และนิติศาสตร์ มหาวิทยาลัยบูรพา.
อภิชัย พิทยานุรักษกุล. (2566). ธรรมาภิบาลกับการบริหารงานองค์กรปกครองส่วนท้องถิ่นไทย. วารสารวิชาการรัฐศาสตร์และรัฐประศาสนศาสตร์. 5 (2), 1-12.
อุเทณร์ วัชรชิโนรส. (2568). การศึกษาพฤติกรรมการมีส่วนร่วมทางการเมืองท้องถิ่นของกลุ่มคนรุ่นใหม่ผ่านสื่อสังคมออนไลน์: กรณีศึกษาจังหวัดเลย. วารสารวิชาการจินตาสิทธิ์. 3 (1), 15-26.
ฮูวัยดีย๊ะ พิศสุวรรณ อุเซ็ง และคณะ. (2567). สื่อสังคมออนไลน์: การสื่อสารทางการเมืองในยุคดิจิตัล. วารสารวิชาการการจัดการภาครัฐและเอกชน. 6 (1), 1-13.
Bourdieu, P. (1986). The Forms of Capital. In Richardson, J. (ed.). Handbook of Theory and Research for the Sociology of Education. (pp. 241-258). Westport, CT: Greenwood.
McVey, R. T. (Ed.). (2000). Money and Power in Provincial Thailand. Copenhagen: Nordic Institute of Asian Studies Press.
Open Contracting. (26 June 2024). The Power of Procurement Data: How One Villager Unveiled a Corruption Scandal. Retrieved 1 November 2025, from https://www.open-contracting.org/2024/06/26/the-power-of-procurement-data-how-one-villager-unveiled-a-corruption-scandal/
Phongpaichit, P. and Piriyarangsan, S. (1994). Corruption and Democracy in Thailand. Chiang Mai: Silkworm Books.
Putnam, R. D., et al. (1993). Making Democracy Work: Civic Traditions in Modern Italy. Princeton, NJ: Princeton University Press.
Tanchai, W. and Meesuk, A. (2020). Decentralization and Local Governance in Thailand under the New Constitution: Challenges of Re-centralizing Politics and Administration. King Prajadhipok’s Institute Journal of Democracy and Governance. 2 (April), 3-26.
Yoshinori, N. (1 March 2002). Provincializing Thai Politics. Retrieved 1 November 2025, from https://kyotoreview.org/issue-1/provincializing-thai-politics/
ดาวน์โหลด
เผยแพร่แล้ว
รูปแบบการอ้างอิง
ฉบับ
ประเภทบทความ
สัญญาอนุญาต
ลิขสิทธิ์ (c) 2026 วารสารมนุษยวิชาการ

อนุญาตภายใต้เงื่อนไข Creative Commons Attribution-NonCommercial-NoDerivatives 4.0 International License.
บทความนี้ได้รับการเผยแพร่ภายใต้สัญญาอนุญาต Creative Commons Attribution-NonCommercial-NoDerivatives 4.0 International (CC BY-NC-ND 4.0) ซึ่งอนุญาตให้ผู้อื่นสามารถแชร์บทความได้โดยให้เครดิตผู้เขียนและห้ามนำไปใช้เพื่อการค้าหรือดัดแปลง หากต้องการใช้งานซ้ำในลักษณะอื่น ๆ หรือการเผยแพร่ซ้ำ จำเป็นต้องได้รับอนุญาตจากวารสาร

