ปัจจัยส่วนประสมทางการตลาดบริการและการยอมรับนวัตกรรมที่มีอิทธิพลต่อกระบวนการตัดสินใจซื้อคอร์สเรียนออนไลน์ของผู้ใช้บริการสถาบันติวเตอร์พีเอส จังหวัดนครปฐม
คำสำคัญ:
ส่วนประสมการตลาดบริการ, การยอมรับนวัตกรรม, การตัดสินใจซื้อคอร์สเรียนออนไลน์บทคัดย่อ
การวิจัยครั้งนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อศึกษา (1) ระดับความคิดเห็นปัจจัยส่วนประสมทางการตลาดบริการของผู้ใช้บริการคอร์สเรียนออนไลน์สถาบันติวเตอร์พีเอส จังหวัดนครปฐม (2) ระดับความคิดเห็นการยอมรับนวัตกรรมของผู้ใช้บริการคอร์สเรียนออนไลน์สถาบันติวเตอร์พีเอส จังหวัดนครปฐม (3) ระดับความคิดเห็นกระบวนการตัดสินใจซื้อคอร์สเรียนออนไลน์ผู้ใช้บริการสถาบันติวเตอร์พีเอส จังหวัดนครปฐม (4) ปัจจัยส่วนประสมทางการประทางการตลาดบริการและการยอมรับนวัตกรรมที่มีอิทธิพลต่อกระบวนการตัดสินใจซื้อคอร์สเรียนออนไลน์ของผู้ใช้บริการสถาบันติวเตอร์พีเอส จังหวัดนครปฐม ประชากรที่ใช้ในการศึกษา คือ บุคคลที่เคยเรียนเเละกำลังเรียนคอร์สออนไลน์ของสถาบันติวเตอร์พีเอส จังหวัดนครปฐม จำนวน 120 คน เครื่องมือที่ใช้ในการวิจัย คือ แบบสอบถาม สถิติที่ใช้วิเคราะห์ข้อมูล ได้แก่ ค่าแจกแจงความถี่ ค่าร้อยละ ค่าเฉลี่ย และส่วนเบี่ยงเบนมาตรฐาน และการวิเคราะห์การถดถอยพหุคูณด้วยวิธี Enter ผลการวิจัย พบว่า ผู้ตอบแบบสอบถามมีความคิดเห็นปัจจัยส่วนประสมทางการตลาดบริการ และการยอมรับนวัตกรรมของผู้ใช้บริการคอร์สเรียนออนไลน์สถาบันติวเตอร์พีเอส จังหวัดนครปฐม ภาพรวมอยู่ในระดับมาก ในส่วนของกระบวนการตัดสินใจซื้อคอร์สเรียนออนไลน์ ภาพรวมอยู่ในระดับมากที่สุด ซึ่งปัจจัยส่วนประสมทางการตลาดบริการ จำนวน 5 ด้าน ประกอบด้วย ด้านผลิตภัณฑ์ ด้านราคา ด้านช่องทางการจำหน่าย ด้านบุคคล และด้านลักษณะทางกายภาพ รวมไปถึงการยอมรับนวัตกรรมผู้ใช้บริการคอร์สเรียนออนไลน์สถาบันติวเตอร์พีเอส จังหวัดนครปฐม มีอิทธิพลต่อกระบวนการตัดสินใจซื้อคอร์สเรียนออนไลน์ของผู้ใช้บริการ อย่างมีนัยสำคัญทางสถิติที่ระดับ 0.05
Downloads
เอกสารอ้างอิง
กันตรัตน์ สุจิตวนิช และ วัลลภา เฉลิมวงศาเวช. (2564). ปัจจัยส่วนประสมทางการตลาดที่มีผลต่อการตัดสินใจเลือกโรงเรียนสองภาษาเอกชน A ของผู้ปกครองสำหรับบุตรหลานในจังหวัดปทุมธานี. วารสารบัณฑิตวิทยาลัย มหาวิทยาลัยสวนดุสิต, 17(2), 50-64.
ชัชฎา อัครศรีวร และ กฤชณัท แสนทวี. (2565). อิทธิพลของการยอมรับนวัตกรรมการเรียนการสอนรูปแบบประชุมออนไลน์ที่มีผลต่อการใช้ประโยชน์และความพึงพอใจสื่อของนักศึกษาระดับปริญญาตรีในเขตกรุงเทพมหานคร. วารสารวิชาการนวััตกรรมสื่อสารสังคม, 10(2), 65-74. https://so06.tci-thaijo.org/index.php/jcosci/article/view/260073
นิชาภา นัคราภิบาล. (2563). อิทธิพลการรับรู้ประโยชน์ ความน่าเชื่อถือ ความพึงพอใจที่ส่งผลต่อความตั้งใจซื้อซ้ำคอร์สเรียนออนไลน์. บริหารธุรกิจมหาบัณฑิต, มหาวิทยาลัยกรุงเทพ.
พัชชา ชาติพาณิชย์ และ ยุวรินธร ไชยโชติช่วง. (2567). ปัจจัยที่มีอิทธิพลต่อการตัดสินใจเลือกเรียนภาษาจีนผ่านช่องทางออนไลน์ของ Generation Y ในประเทศไทย. วารสารมณีเชษฐารามวัดจอมมณี, 7(6), 1-15. https://so07.tci-thaijo.org/index.php/JMCR/article/view/5993
วฤณดา ทองเนื้อสุก. (2563). ปัจจัยที่ส่งผลต่อการตัดสินใจใช้บริการคอร์สเรียนภาษาอังกฤษออนไลน์. นิเทศศาสตร์มหาบัณฑิต, มหาวิทยาลัยบูรพา.
สถาบันติวเตอร์พีเอส จังหวัดนครปฐม. (2568). รายงานสรุปข้อมูลผู้เรียนคอร์สออนไลน์ของสถาบันติวเตอร์พีเอส ประจำปี 2568 (เอกสารภายใน). นครปฐม: ฝ่ายการตลาดสถาบันติวเตอร์พีเอส.
Cronbach, L. J. (1990). Essentials of Psychological Testing. 5thed. New York: Harper & Row.
Davis, F. D. (1989). Perceived usefulness, perceived ease of use, and user acceptance of informationtechnology. MIS Quarterly, 13(3), 319–340. https://doi.org/10.2307/249008
Hair, J., Black, W., Babin, B., Anderson, R., & Tatham, R. (2006). Multivariate data Analysis. 6thed. Upper Saddle River, NJ: Pearson Education.
Kotler, P., & Keller, K. L. (2016). Marketing Management. 15thed. Edinburgh: Pearson Education.
Likert, R. (1967). The Method of Constructing and Attitude Scale, in Attitude Theory and Measurement. New York: Wiley and Son.
Rogers, E. M. (1983). Diffusion of innovations. 4thed. New York: Free Press.
Rovinelli, R. J., & Hambleton, R. K. (1977). On the use of content specialists in the assessment of criterion-referenced test item validity. Dutch Journal of Educational Research, 2(2), 49-60. https://psycnet.apa.org/record/1979-12368-001
Toffler, A. (1980). The Third Wave. New York: William Morrow.
ดาวน์โหลด
เผยแพร่แล้ว
รูปแบบการอ้างอิง
ฉบับ
ประเภทบทความ
สัญญาอนุญาต
ลิขสิทธิ์ (c) 2026 มหาวิทยาลัยธนบุรี
อนุญาตภายใต้เงื่อนไข Creative Commons Attribution-NonCommercial-NoDerivatives 4.0 International License.
บทความนี้ได้รับการเผยแพร่ภายใต้สัญญาอนุญาต Creative Commons Attribution-NonCommercial-NoDerivatives 4.0 International (CC BY-NC-ND 4.0) ซึ่งอนุญาตให้ผู้อื่นสามารถแชร์บทความได้โดยให้เครดิตผู้เขียนและห้ามนำไปใช้เพื่อการค้าหรือดัดแปลง หากต้องการใช้งานซ้ำในลักษณะอื่น ๆ หรือการเผยแพร่ซ้ำ จำเป็นต้องได้รับอนุญาตจากวารสาร
