การศึกษาการจัดการเรียนรู้ด้วยนวัตกรรมและเทคโนโลยีสารสนเทศเพื่อการสื่อสารทางการศึกษาเพื่อส่งเสริมการเรียนรู้เชิงรุกของนักศึกษาสาขาครุศาสตร์ในกรุงเทพมหานคร

ผู้แต่ง

  • กัญญ์รัชการย์ เลิศอมรศักดิ์ คณะครุศาสตร์ มหาวิทยาลัยราชภัฏสวนสุนันทา

คำสำคัญ:

สภาพการจัดการเรียนรู้, เทคโนโลยีสารสนเทศ, การเรียนรู้เชิงรุก, นักศึกษาครุศาสตร์

บทคัดย่อ

บทความวิจัยนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อ 1) ศึกษาสภาพปัญหาในการจัดการเรียนรู้ด้วยนวัตกรรมและเทคโนโลยีสารสนเทศเพื่อการสื่อสารทางการศึกษาเพื่อส่งเสริมการเรียนรู้เชิงรุกของนักศึกษาสาขาครุศาสตร์ในกรุงเทพมหานคร 2) ศึกษาระดับการจัดการเรียนรู้ด้วยนวัตกรรมและเทคโนโลยีสารสนเทศเพื่อการสื่อสารทางการศึกษาเพื่อส่งเสริมการเรียนรู้เชิงรุกของนักศึกษาสาขาครุศาสตร์ในกรุงเทพมหานคร และ 3) เปรียบเทียบความคิดเห็นเกี่ยวกับการจัดการเรียนรู้ด้วยนวัตกรรมและเทคโนโลยีสารสนเทศเพื่อการสื่อสารทางการศึกษาที่ส่งเสริมการเรียนรู้เชิงรุกของนักศึกษาสาขาครุศาสตร์ในกรุงเทพมหานคร จำแนกตามชั้นปี การวิจัยครั้งนี้เป็นการวิจัยเชิงปริมาณ กลุ่มตัวอย่าง ได้แก่ นักศึกษาสาขาครุศาสตร์ในกรุงเทพมหานคร จำนวน 398 คน ซึ่งได้มาโดยการสุ่มตัวอย่างแบบแบ่งชั้น (Stratified Random Sampling) เครื่องมือที่ใช้ในการวิจัย คือ แบบสอบถาม สถิติที่ใช้ในการวิเคราะห์ข้อมูล ได้แก่ ค่าความถี่ ค่าร้อยละ ค่าเฉลี่ย ส่วนเบี่ยงเบนมาตรฐาน และการวิเคราะห์ความแปรปรวนทางเดียว (One-way ANOVA) ผลการวิจัยพบว่า สภาพปัญหาในการจัดการเรียนรู้ด้วยนวัตกรรมและเทคโนโลยีสารสนเทศเพื่อการสื่อสารทางการศึกษาโดยรวมอยู่ในระดับมาก (Mean = 3.91, S.D. = 0.73) และระดับการจัดการเรียนรู้โดยรวมอยู่ในระดับมาก (Mean = 4.25, S.D. = 0.54) นอกจากนี้ นักศึกษาที่มีชั้นปีแตกต่างกันมีความคิดเห็นต่อการจัดการเรียนรู้ด้วยนวัตกรรมและเทคโนโลยีสารสนเทศเพื่อการสื่อสารทางการศึกษาที่ส่งเสริมการเรียนรู้เชิงรุกแตกต่างกันอย่างมีนัยสำคัญทางสถิติ (F(3, 394) = 4.22, p = .006)

เอกสารอ้างอิง

กระทรวงศึกษาธิการ. (2560). แผนการศึกษาแห่งชาติ พ.ศ. 2560–2579. สำนักงานเลขาธิการสภาการศึกษา.

Bonwell, C. C., & Eison, J. A. (1991). Active learning: Creating excitement in the classroom. George Washington University.

Krejcie, R. V., & Morgan, D. W. (1970). Determining sample size for research activities. Educational and Psychological Measurement, 30(3), 607–610. https://doi.org/10.1177/001316447003000308

McNair, B. (2003). An introduction to political communication (3rd ed.). Routledge.

OECD. (2021). 21st-century readers: Developing literacy skills in a digital world. OECD Publishing. https://doi.org/10.1787/a83d84cb-en

Partnership for 21st Century Skills. (2019). Framework for 21st century learning.

Potter, W. J. (2019). Media literacy (9th ed.). SAGE Publications.

Prince, M. (2004). Does active learning work? A review of the research. Journal of Engineering Education, 93(3), 223–231.

UNESCO. (2023). Technology in education: A tool on whose terms? Global Education Monitoring Report 2023. https://doi.org/10.54676/aatw1274

ดาวน์โหลด

เผยแพร่แล้ว

2026-08-25

รูปแบบการอ้างอิง

เลิศอมรศักดิ์ ก. (2026). การศึกษาการจัดการเรียนรู้ด้วยนวัตกรรมและเทคโนโลยีสารสนเทศเพื่อการสื่อสารทางการศึกษาเพื่อส่งเสริมการเรียนรู้เชิงรุกของนักศึกษาสาขาครุศาสตร์ในกรุงเทพมหานคร. วารสารวิชาการศึกษาศาสตร์ ศรีนครินทรวิโรฒ, 27(2), 138–148. สืบค้น จาก https://so13.tci-thaijo.org/index.php/SWU_JEd/article/view/4249