การเล่นเพื่อประเมิน : แนวทางการประเมินพัฒนาการเด็กปฐมวัยที่สอดคล้องกับธรรมชาติการเรียนรู้
คำสำคัญ:
การประเมินผ่านการเล่น, พัฒนาการเด็กปฐมวัย , การประเมินพัฒนาการบทคัดย่อ
การประเมินพัฒนาการเด็กปฐมวัยเป็นกระบวนการสำคัญในการศึกษาข้อมูลความสามารถของเด็กในแต่ละด้าน เพื่อนำไปใช้ในการวางแผนส่งเสริมพัฒนาการอย่างเหมาะสม อย่างไรก็ตามการประเมินรูปแบบเดิมที่เน้นการทดสอบอย่างเป็นทางการมักสร้างความเครียดให้กับเด็ก ขาดข้อมูลในสถานการณ์จริง และไม่สอดคล้องกับธรรมชาติการเรียนรู้ของเด็กปฐมวัยที่เรียนรู้ผ่านการเล่น บทความวิชาการนี้นำเสนอแนวคิดการประเมินผ่านการเล่น (Play-Based Assessment) ซึ่งเป็นวิธีการประเมินพัฒนาการโดยจัดให้เด็กได้เล่นอย่างอิสระหรือในสถานการณ์ที่ครูจัดขึ้นอย่างมีจุดมุ่งหมาย โดยครูสังเกตพฤติกรรม การโต้ตอบ การคิดแก้ปัญหา และการใช้ทักษะต่างๆ ของเด็กในระหว่างเล่น การประเมินแบบนี้สอดคล้องกับธรรมชาติของเด็กปฐมวัย ลดความกดดัน ให้ข้อมูลเชิงลึกในสถานการณ์จริง และสามารถประเมินได้ครอบคลุม
ทุกด้านพัฒนาการ บทความยังนำเสนอเครื่องมือการประเมินที่หลากหลาย เช่น การบันทึกระเบียนพฤติกรรม แบบตรวจสอบรายการ แบบประเมินค่า และแฟ้มสะสมงาน รวมทั้งแนวทางการนำไปใช้ในสถานศึกษาอย่างเป็นระบบ ตั้งแต่การเตรียมความพร้อม การนำไปใช้ จนถึงการพัฒนาและปรับปรุง พร้อมทั้งระบุอุปสรรคและแนวทางแก้ไขที่อาจเกิดขึ้นในการนำไปปฏิบัติจริง
เอกสารอ้างอิง
จีระพรรณ นิลสรา. (2553). การประเมินผลพัฒนาการเด็กปฐมวัย. กรุงเทพฯ: มหาวิทยาลัยรามคำแหง.
ดารณี อ่อนน้อม. (2561). การประเมินพัฒนาการเด็กปฐมวัยผ่านการเล่น. กรุงเทพฯ: จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.
นิพรรณพร วรมงคล. (2560). การประเมินสุขภาพและพัฒนาการเด็ก. ใน กุลกานต์ อภิวัฒนลังการ (บก.), เอกสารการสอนชุดวิชาพัฒนาการวัยเด็ก Child development (น. 1–77). นนทบุรี: มหาวิทยาลัยสุโขทัยธรรมาธิราช.
ปนัดดา ธนเศรษฐกร. (2560). การประเมินพัฒนาการเด็กปฐมวัย. ใน สมาคมกุมารแพทย์แห่งประเทศไทย (บก.), ตำราพัฒนาการและพฤติกรรมเด็ก เล่ม 4 (น. 425–454). กรุงเทพฯ: สมาคมกุมารแพทย์แห่งประเทศไทย.
สมนึก ภัททิยธนี. (2553). การวัดผลการศึกษา (พิมพ์ครั้งที่ 7). กาฬสินธุ์: ประสานการพิมพ์.
สำนักงานคณะกรรมการการศึกษาขั้นพื้นฐาน. (2560). หลักสูตรการศึกษาปฐมวัย พุทธศักราช 2560. กรุงเทพฯ: โรงพิมพ์ชุมนุมสหกรณ์การเกษตรแห่งประเทศไทย.
สำนักงานคณะกรรมการการศึกษาขั้นพื้นฐาน. (2565). แนวทางการประเมินพัฒนาการเด็กปฐมวัย พุทธศักราช 2565. กรุงเทพฯ: กระทรวงศึกษาธิการ.
สิริมา ภิญโญอนันตพงษ์. (2553). การวัดและประเมินแนวใหม่: เด็กปฐมวัย (พิมพ์ครั้งที่ 3). กรุงเทพฯ: ภาควิชาหลักสูตรและการสอน คณะศึกษาศาสตร์ มหาวิทยาลัยศรีนครินทรวิโรฒ.
สุจินดา ขจรรุ่งศิลป์, และคณะ. (2552). การจัดประสบการณ์เพื่อพัฒนาเด็กปฐมวัยด้านร่างกาย. ใน ประมวลสาระชุดวิชาการจัดประสบการณ์สำหรับเด็กปฐมวัย หน่วยที่ 7. นนทบุรี: มหาวิทยาลัยสุโขทัยธรรมาธิราช.
สุธีรา สุริยวงศ์. (2552). เทคนิคการประเมินพัฒนาการเด็กปฐมวัย. เชียงใหม่: มหาวิทยาลัยเชียงใหม่.
สุภัทรา โพธิ์สุ. (2562). แนวทางการประเมินพัฒนาการเด็กปฐมวัยในศตวรรษที่ 21. วารสารศึกษาศาสตร์ มหาวิทยาลัยขอนแก่น, 42(3), 15–28.
Bronfenbrenner, U. (1979). The ecology of human development: Experiments by nature and design. Cambridge, MA: Harvard University Press.
Epstein, A. S., Schweinhart, L. J., DeBruin-Parecki, A., & Robin, K. B. (2004). Preschool assessment: A guide to developing a balanced approach. New Brunswick, NJ: National Institute for Early Education Research.
Koralek, D. G. (2010). Spotlight on teaching preschoolers 2: Supporting children, families, and yourself. Washington, DC: National Association for the Education of Young Children.
Lindh, S., & Mansikka, T. (2022). Play-based assessment in culturally diverse early childhood settings: Challenges and opportunities. Early Child Development and Care, 192(5), 789–802. doi:10.1080/03004430.2021.1943321
Vygotsky, L. S. (1978). Mind in society: The development of higher psychological processes. Cambridge, MA: Harvard University Press.
ดาวน์โหลด
เผยแพร่แล้ว
รูปแบบการอ้างอิง
ฉบับ
ประเภทบทความ
หมวดหมู่
สัญญาอนุญาต
ลิขสิทธิ์ (c) 2025 คณะศึกษาศาสตร์ มหาวิทยาลัยศรีนครินทรวิโรฒ

อนุญาตภายใต้เงื่อนไข Creative Commons Attribution-NonCommercial-NoDerivatives 4.0 International License.