ประสิทธิผลการบริหารจัดการงานสาธารณสงเคราะห์ของพระสังฆาธิการในอำเภอเมือง จังหวัดปราจีนบุรี
คำสำคัญ:
ประสิทธิผล, การบริหารจัดการ, สาธารณะสงเคราะห์บทคัดย่อ
การวิจัยนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อ 1. เพื่อศึกษาระดับ 2. เพื่อศึกษาความสัมพันธ์ 3. เพื่อนำเสนอแนวทางการส่งเสริมประสิทธิผลการบริหารจัดการงานสาธารณสงเคราะห์ของพระสังฆาธิการในอำเภอเมือง จังหวัดปราจีนบุรี ระเบียบวิธีวิจัยเป็นแบบผสานวิธี ระหว่างการวิจัยเชิงปริมาณ มีค่าความเชื่อมั่นทั้งฉบับเท่ากับ 0.768 กับกลุ่มตัวอย่าง ได้แก่ ประชาชน จำนวน 327 คน วิเคราะห์ข้อมูลด้วยสถิติเชิงพรรณนา ได้แก่ ค่าความถี่ ค่าร้อยละ ค่าเฉลี่ย ค่าเบี่ยงเบนมาตรฐาน และค่าสัมประสิทธิ์สหสัมพันธ์และการวิจัยเชิงคุณภาพเก็บข้อมูลจากผู้ให้ข้อมูลสำคัญจำนวน 9 รูปหรือคน โดยใช้เทคนิคการวิเคราะห์เนื้อหาเชิงพรรณนา สรุปเป็นความเรียง
ผลการวิจัยพบว่า 1. ระดับประสิทธิผลการบริหารจัดการงานสาธารณสงเคราะห์ของพระสังฆาธิการในอำเภอเมือง จังหวัดปราจีนบุรี โดยภาพรวม พบว่า อยู่ในระดับมาก (=3.74, S.D.=0.43) 2. ความสัมพันธ์ระหว่างการบริหารจัดการงานสาธารณสงเคราะห์ กับประสิทธิผลการบริหารจัดการงานสาธารณสงเคราะห์ของพระสังฆาธิการในอำเภอเมือง จังหวัดปราจีนบุรี โดยภาพรวม มีความสัมพันธ์กันเชิงบวก อยู่ในระดับปานกลาง (r=0.764**) 3. แนวทางการส่งเสริมประสิทธิผลการบริหารจัดการงานสาธารณสงเคราะห์ของพระสังฆาธิการในอำเภอเมือง จังหวัดปราจีนบุรี ด้านคุณภาพของงาน จัดตั้งคณะทำงานจากทั้งพระและฆราวาส ใช้วัดเป็นศูนย์ประสานงาน รับฟังความคิดเห็นจากประชาชน ด้านปริมาณของงาน ประสานความร่วมมือจากทุกภาคส่วน และผู้นำชุมชนเพื่อจัดสรรความช่วยเหลืออย่างเหมาะสม ด้านระยะเวลา ดำเนินงานตามกรอบเวลาที่ชัดเจน รวดเร็ว เป็นธรรม และสรุปผลได้ตามเป้าหมาย ด้านค่าใช้จ่ายในการดำเนินงาน จัดหางบประมาณผ่านกองทุนและกิจกรรมทอดผ้าป่า เพื่อช่วยเหลือผู้ประสบภัยอย่างมีประสิทธิภาพ
เอกสารอ้างอิง
กรมการปกครอง กระทรวงมหาหาดไทย. (12 สิงหาคม 2567). สถิติประชากรทางการทะเบียนราษฎร อำเภอเมือง จังหวัดปราจีนบุรี. https://stat.bora.dopa.go.th/stat/statnew/statMONTH/statmonth/#/displayData
กฤษฎา อุลุชาฎะ. (2564). รูปแบบการบริหารจัดการงานสาธารณสงเคราะห์ของคณะสงฆ์ อำเภอบางปะอิน จังหวัดพระนครศรีอยุธยา. [สารนิพนธ์พุทธศาสตรมหาบัณฑิต สาขาวิชาการจัดการเชิงพุทธ]. บัณฑิตวิทยาลัย: มหาวิทยาลัยมหาจุฬาลงกรณราขวิทยาลัย.
พระใบฎีกาสมคิด นาถสีโล และคณะ. (2561). บทบาทของพระสังฆาธิการในการช่วยเหลือเกื้อกูลประชาชนอำเภอวังทรายพูน จังหวัดพิจิตร. วารสาร มจร สังคมศาสตร์ปริทรรศน์, 7(2)พิเศษ, 246-255.
พระครูสังฆรักษ์เสกสรร ธีรงฺกฺโร (พรมศรี). (2564). ประสิทธิผลการเผยแผ่พระพุทธศาสนาของพระสอนศีลธธรรมในโรงเรียน อำเภอสนามชัยเขต จังหวัดฉะเชิงเทรา. [สารนิพนธ์ปริญญาพุทธศาสตรมหาบัณฑิต สาขาวิชาการจัดการเชิงพุทธ]. บัณฑิตวิทยาลัย: มหาวิทยาลัยมหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย.
พระทรงศักดิ์ ถิรธมฺโม (ดิษฐลักษณ์). (2563). ผลสัมฤทธิ์จากการปฏิบัติธรรมของประชาชนที่วัดมเหยงคณ์ จังหวัดพระนครศรีอยุธยา. [สารนิพนธ์ปริญญาพุทธศาสตรมหาบัณฑิต สาขาวิชาการจัดการเชิงพุทธ]. บัณฑิตวิทยาลัย: มหาวิทยาลัยมหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย.
พระธรรมวรเมธี (สุชิน อคฺคชิโน). (2550). การพัฒนาวัด. กรุงเทพมหานคร: โรงพิมพ์สำนักงานพระพุทธศาสนาแห่งชาติ.
พระพรหมกวี (วรวิทย์ คงฺคปญฺโญ). (2553). การคณะสงฆ์และพระศาสนา. กรุงเทพมหานคร: โรงพิมพ์มหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย.
พระมหากฤษธิชัย กิตติธมฺโม (นาคกล่อม). (2564). ประสิทธิผลการบริหารจัดการงานสาธารณสงเคราะห์ของคณะสงฆ์อำเภอมหาราช จังหวัดพระนครศรีอยุธยา. [สารนิพนธ์ปริญญาพุทธศาสตรมหาบัณฑิต สาขาวิชาการจัดการเชิงพุทธ]. บัณฑิตวิทยาลัย: มหาวิทยาลัยมหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย.
พระมหาสุวัฒน์ คุณวุฑฺโฒ. (2564). การจัดการงานสาธารณสงเคราะห์ของพระสังฆาธิการในตำบลบ้านฆ้อง อำเภอโพธาราม จังหวัดราชบุรี. [สารนิพนธ์พุทธศาสตรมหาบัณฑิต สาขาวิชาการจัดการเชิงพุทธ]. บัณฑิตวิทยาลัย: มหาวิทยาลัยมหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย.
สมเด็จพระญาณสังวร สมเด็จพระสังฆราช สกลมหาสังฆปริณายก. (2546). พุทธธรรมกับการพัฒนา. กรุงเทพมหานคร: โรงพิมพ์อักษรไทย.
สิน พันธุ์พินิจ. (2557). เทคนิคการวิจัยทางสังคมศาสตร์. กรุงเทพมหานคร: บริษัท จูนพับลิสซิ่ง จำกัด.
Yamane, T. (1973). Statistics: An Introductory Analysis. Tokyo: Aoyama Gakuin University.
ดาวน์โหลด
เผยแพร่แล้ว
รูปแบบการอ้างอิง
ฉบับ
ประเภทบทความ
สัญญาอนุญาต
ลิขสิทธิ์ (c) 2026 วารสารปัญญาและคุณธรรม

อนุญาตภายใต้เงื่อนไข Creative Commons Attribution-NonCommercial-NoDerivatives 4.0 International License.
ทัศนะและความคิดเห็นที่ปรากฏในบทความในวารสาร ถือเป็นความรับผิดชอบของผู้เขียนบทความนั้น และไม่ถือเป็นทัศนะและความรับผิดชอบของกองบรรณาธิการ ยินยอมว่าบทความเป็นลิขสิทธิ์ของวารสาร