Promoting Teachers' Morality and Ethics in Educational Institutions through Inspirational Empowerment Based on the Four Sublime States (Brahmavihāra 4)
Keywords:
Teacher Ethics and Morality, Brahmavihāra 4, Moral Promotion, InspirationAbstract
This academic article aims to present concepts and guidelines for promoting teacher ethics and morality in educational institutions, emphasizing inspiring teachers with creative motivation based on the principles of Brahmavihara 4, which include Metta (loving-kindness), Karuna (compassion), Mudita (sympathetic joy), and Upekkha (equanimity). Promoting ethics and morality refers to the process of developing and transmitting knowledge, understanding, moral values, and appropriate conduct, with the goal of helping individuals develop themselves and live harmoniously with others. Inspiration is an internal driving force that motivates individuals to achieve their goals and can arise from various sources such as experiences, thoughts, individuals, or situations. Regarding the principles of Brahmavihara 4, Metta signifies loving-kindness and good wishes , Karuna means compassion and the desire to alleviate suffering , Mudita is sympathetic joy at others' success , and Upekkha denotes maintaining impartiality. Applying Brahmavihara 4 to inspire teachers will help them cultivate ethics and morality from within, reflecting in their actions as good role models for students, and fostering an environment conducive to nurturing ethics and morality in educational institutions sustainably.
References
แก้ว ชิดตะขบ. (2547). รวมวิชาธรรมศึกษาชั้นตรี ตามหลักสูตรของสนามหลวงแผนกธรรม พ.ศ.2546. กรุงเทพมหานคร: โรงพิมพ์กรมศาสนา.
กรมการศาสนา. (2562). การส่งเสริมคุณธรรมแห่งชาติประจำปี 2562. กรุงเทพมหานคร: โรงพิมพ์ ชุมนุม สหกรณ์การเกษตรแห่งประเทศไทย จำกัด.
กรมวิชาการ กระทรวงศึกษาธิการ. (2544). คู่มือการจัดการสาระการเรียนรู้กลุ่มสาระการเรียนรู้สังคมศึกษา ศาสนา และวัฒนธรรม ตามหลักสูตรการศึกษาขั้นพื้นฐาน พุทธศักราช 2544. กรุงเทพมหานคร: ไทยพัฒนาพานิช.
คุรุสภา. (2566). ข้อบังคับคุรุสภาว่าด้วยมาตรฐานวิชาชีพ พ.ศ. 2556. สืบค้นเมื่อ 20 พฤศจิกายน 2567 จาก http://www.ksp.or.th/ksp2013/content/view.php?mid=94&did=416[16
นภาพร ณ เชียงใหม่ และคณะ. (2547). เทคนิคการสอนคุณธรรมสําหรับนักศึกษา มหาวิทยาลัยเชียงใหม่. รายงานการวิจัย. คณะบริหารธุรกิจ: มหาวิทยาลัยเชียงใหม่.
ปัญญานันทภิกขุ. (2541). หน้าที่ของคน (ฉบับสมบูรณ์). กรุงเทพมหานคร: ธรรมสภา.
ประเวศ วะสี. (2550). ระบบการศึกษาที่คุณธรรมนำความรู้. กรุงเทพมหานคร : โรงพิมพ์และทำปกเจริญผล นนทบุรี.
พระพรหมคุณาภรณ์ (ป.อ.ปยุตฺโต). (2548). พจนานุกรมพุทธศาสตรฉบับประมวลธรรม พิมพ์ครั้งที่ 13. กรุงเทพมหานคร: บริษัท เอส.อาร์. พริ้นติ้ง แมส โปรดักส์ จำกัด.
พรรณอร อุชุภาพ. (2561). การศึกษาและวิชาชีพครู. กรุงเทพมหานคร: โรงพิมพ์จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.
พจน์ บุญเรือง. (2522). การส่งเสริมการเกษตร. เอกสารประกอบคำบรรยายวิชาการนิเทศงานส่งเสริม. คณะเกษตร: มหาวิทยาลัยเกษตรศาสตร์ (อัดสำเนา).
วรทัศน์ อินทรัคคัมพร. (2546). การส่งเสริมการเกษตรกับการพัฒนาชนบท. เอกสารประกอบคำบรรยาย ภาควิชาส่งเสริมและเผยแพร่การเกษตร. คณะเกษตรศาสตร์: มหาวิทยาลัยเชียงใหม่ (อัดสำเนา).
รัฐพล ประดับเวทย์. (2560). แนวทางการจัดกิจกรรมการเรียนรู้ด้วยเทคโนโลยีตามแนวคิด อนุกรมวิธานของบลูม. Veridian E-Journal, Silpakorn University ฉบับภาษาไทย สาขามนุษยศาสตร์สังคมศาสตร์และศิลปะ, 10(3), 1053-1055.
ราชกิจจานุเบกษา. ข้อบังคับคุรุสภาว่าด้วยจรรยาบรรณของวิชาชีพ พ.ศ. 2556. เล่ม 130 / ตอนพิเศษ 130 ง/หน้า 72/4 ตุลาคม 2556.
ราชกิจจานุเบกษา. ข้อบังคับคุรุสภาว่าด้วยมาตรฐานวิชาชีพ (ฉบับที่ 4) พ.ศ. 2562. เล่ม 136/ ตอนพิเศษ 68 ง มีนาคม 2562.
ราชบัณฑิตยสถาน. (2546). พจนานุกรมไทยฉบับราชบัณฑิตยสถาน พ.ศ. 2542. กรุงเทพมหานคร: โรงพิมพ์ นานมีบุคส์ พับลิเคชั่นส์.
สมเด็จพระญาณสังวร สมเด็จพระสังฆราช (เจริญ สุวฑฺฒโน). (2543). รวมธรรมะ. กรุงเทพมหานคร : บริษัท อมรินทร์พริ้นติ้งแอนด์พับลิชชิ่ง จำกัด มหาชน.
Downloads
Published
How to Cite
Issue
Section
License
Copyright (c) 2026 Journal of Wisdom and Morality

This work is licensed under a Creative Commons Attribution-NonCommercial-NoDerivatives 4.0 International License.
ทัศนะและความคิดเห็นที่ปรากฏในบทความในวารสาร ถือเป็นความรับผิดชอบของผู้เขียนบทความนั้น และไม่ถือเป็นทัศนะและความรับผิดชอบของกองบรรณาธิการ ยินยอมว่าบทความเป็นลิขสิทธิ์ของวารสาร