ความสัมพันธ์ของปัจจัยสถาณการณ์กับการพัฒนาการศึกษานอกระบบ ในยุคชีวิตวิถีใหม่ของบุคลากรทางการศึกษา สำนักงานส่งเสริมการเรียนรู้

บทคัดย่อ

       การวิจัยครั้งนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อ 1) ศึกษาระดับของปัจจัยที่มีอิทธิพลต่อการพัฒนาการศึกษานอกระบบในยุคชีวิตวิถีใหม่ 2) ศึกษาระดับของการพัฒนาการศึกษานอกระบบ และ 3) ศึกษาความสัมพันธ์ระหว่างปัจจัยดังกล่าวกับการพัฒนาการศึกษานอกระบบของบุคลากรทางการศึกษา สังกัดสำนักงานส่งเสริมการเรียนรู้ กลุ่มตัวอย่างคือครูและบุคลากรทางการศึกษา สังกัดสำนักงานส่งเสริมการเรียนรู้ประจำกรุงเทพมหานคร จำนวน 393 คน เป็นการสุ่มอย่างง่าย โดยการสุ่มจำนวนตัวอย่างของประชากรตามสูตรของทาโร ยามาเน่ เครื่องมือวิจัย คือ แบบสอบถาม โดยมีค่าความเชื่อมั่น 0.89 วิเคราะห์ข้อมูลด้วยค่าเฉลี่ย ส่วนเบี่ยงเบนมาตรฐาน และค่าสัมประสิทธิ์สหสัมพันธ์เพียร์สัน

       ผลการวิจัยพบว่า 1) ปัจจัยที่มีอิทธิพลต่อการพัฒนาอยู่ในระดับมาก โดยเฉพาะด้านครู รองลงมาคือด้านครอบครัว นักเรียน และสถานศึกษา 2) การพัฒนาการศึกษานอกระบบอยู่ในระดับมาก โดยด้านการบริหารจัดการศึกษามีค่าเฉลี่ยสูงสุด ส่วนด้านการใช้เทคโนโลยีมีค่าน้อยที่สุด และ 3) ความสัมพันธ์ระหว่างปัจจัยกับการพัฒนาการศึกษานอกระบบอยู่ในระดับปานกลาง อย่างมีนัยสำคัญทางสถิติที่ระดับ .01 โดยเฉพาะด้านการบริหารจัดการศึกษามีความสัมพันธ์สูงสุด รองลงมาคือการจัดกิจกรรม การพัฒนาครู และการใช้เทคโนโลยี