แนวทางการพัฒนาสมรรถนะการวัดและประเมินผลทางการศึกษา โดยใช้โรงเรียนเป็นฐาน ของครูโรงเรียนสตรีอ่างทอง
คำสำคัญ:
สมรรถนะการวัดและประเมินผล, การวัดประเมินผลทางการศึกษา, การบริหารโดยใช้โรงเรียนเป็นฐาน, การพัฒนาสมรรถนะครูบทคัดย่อ
การวิจัยนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อ 1) ศึกษาแนวทางการพัฒนาสมรรถนะการวัดและประเมินผลทางการศึกษาโดยใช้โรงเรียนเป็นฐาน 2) ประเมินความเหมาะสมและความเป็นไปได้ของแนวทางการพัฒนาสมรรถนะการวัดและประเมินผลทางการศึกษาโดยใช้โรงเรียนเป็นฐาน มีวิธีการดำเนินการวิจัยมี 2 ขั้นตอน คือ
1) การศึกษาแนวทางการพัฒนาสมรรถนะการวัดและประเมินผลทางการศึกษาโดยใช้โรงเรียนเป็นฐาน โดยการศึกษาเอกสารและตรวจสอบความตรงเชิงเนื้อหาโดยผู้เชี่ยวชาญ จำนวน 5 คน ได้มาโดยวิธีการเลือกตัวอย่างแบบเจาะจง เครื่องมือ คือแบบประเมินความตรงเชิงเนื้อหา วิเคราะห์ข้อมูลโดยการวิเคราะห์ค่าดัชนีความสอดคล้อง และ 2) การศึกษาความเหมาะสมและความเป็นไปได้ของแนวทางการพัฒนาสมรรถนะการวัดและประเมินผลทางการศึกษา โดยใช้โรงเรียนเป็นฐาน กลุ่มตัวอย่างได้แก่ ผู้บริหารและข้าราชการครูโรงเรียน สตรีอ่างทอง จำนวน 144 คน ได้มาโดยวิธีการเลือกตัวอย่างแบบเจาะจง เครื่องมือ คือแบบสอบถามที่มีค่าความเชื่อมั่นด้านความเหมาะสมเท่ากับ 0.95 และด้านความเป็นไปได้เท่ากับ 0.92 สถิติที่ใช้ในการวิเคราะห์ข้อมูลได้แก่ค่าเฉลี่ยส่วนเบี่ยงเบนมาตรฐาน
ผลการวิจัยพบว่า 1) แนวทางการพัฒนาสมรรถนะการวัดและประเมินผลทางการศึกษาโดยใช้โรงเรียนเป็นฐาน ประกอบด้วย 4 ด้าน คือ ด้านที่ 1 สมรรถนะด้านการเลือกวิธีการวัดและประเมินผลโดยใช้โรงเรียนเป็นฐาน มี 6 รายการ ด้านที่ 2 สมรรถนะด้านการพัฒนาวิธีการวัดและประเมินผลโดยใช้โรงเรียนเป็นฐาน
มี 6 รายการ ด้านที่ 3 สมรรถนะด้านการใช้ผลการประเมินโดยใช้โรงเรียนเป็นฐาน มี 6 รายการ ด้านที่ 4 สมรรถนะด้านการสื่อสารผลการประเมินโดยใช้โรงเรียนเป็นฐาน มี 6 รายการ และ 2) แนวทางการพัฒนาสมรรถนะการวัดและประเมินผลทางการศึกษา โดยใช้โรงเรียนเป็นฐาน ทั้ง 4 ด้าน รวม 24 รายการ มีความเหมาะสม และความเป็นไปได้อยู่ในระดับมากที่สุด
Downloads
เอกสารอ้างอิง
กระทรวงศึกษาธิการ. (2551). หลักสูตรการศึกษาขั้นพื้นฐานพุทธศักราช 2551. โรงพิมพ์คุรุสภา ลาดพร้าว.
กิตติพงษ์ ลาญาติ. (2565). แนวทางการบริหารโดยใช้โรงเรียนเป็นฐานสำหรับสถานศึกษาสังกัดสำนักงานเขตพื้นที่การศึกษาประถมศึกษามหาสารคาม เขต 2 [วิทยานิพนธ์ปริญญามหาบัณฑิต, มหาวิทยาลัยมหาสารคาม].
จิณณ์ณิตา ทับทิม. (2565). แนวทางการพัฒนาการวัดและประเมินผลนักเรียนสำหรับครูคณิตศาสตร์ระดับมัธยมศึกษาในจังหวัดอุตรดิตถ์ สังกัดสำนักงานเขตพื้นที่การศึกษามัธยมศึกษาพิษณุโลก อุตรดิตถ์ [วิทยานิพนธ์ปริญญามหาบัณฑิต, มหาวิทยาลัยนเรศวร].
ณัฐชานันท์ นุเสน. (2561). กระบวนการพัฒนาครู ด้านการวัดและประเมินผลตามสภาพจริง โรงเรียนสังกัดองค์การบริหารส่วนจังหวัด. วารสารมนุษยศาสตร์และสังคมศาสตร์ บัณฑิตวิทยาลัย มหาวิทยาลัยราชภัฏพิบูลสงคราม, 12(2), 409-426.
เชิดเกียรติ แก้วพวง. (2563). การพัฒนาแนวทางการพัฒนาครูด้านการวัดผลประเมินผลการเรียนรูตามสภาพจริง สำหรับสถานศึกษาสังกัดสำนักงานเขตพื้นที่การศึกษามัธยมศึกษาเขต 24. วารสารมหาวิทยาลัยราชภัฏร้อยเอ็ด, 14(3), 64-71.
บุญชม ศรีสะอาด. (2554). การวิจัยทางการศึกษา. สำนักพิมพ์แห่งจุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.
มัสยา โซ๊ะศิริ. (2561). การประเมินความต้องการจำเป็นในการพัฒนาสมรรถนะด้านการวัดและประเมินผล การเรียนรู้ตามแนวทางการจัดการเรียนการสอนที่เน้นผู้เรียนเป็นสำคัญ ของครูกลุ่มโรงเรียนขยายโอกาสในจังหวัดระยอง [วิทยานิพนธ์ปริญญามหาบัณฑิต, มหาวิทยาลัยบูรพา].
เมษา นวลศรี. (2563). การวิเคราะห์สมรรถนะด้านการวัดและประเมินผลของครู: กรณีศึกษาเขตพื้นที่ภาคกลาง. วารสารบัณฑิตศึกษามหาวิทยาลัยราชภัฏวไลยอลงกรณ์ ในพระบรมราชูปถัมภ์, 14(3), 116-133.
ยานี สังข์ศรีอินทร์. (2563). การพัฒนาสมรรถนะด้านการวัดและประเมินผลการเรียนรู้ตามกรอบมาตรฐานคุณวุฒิระดับอุดมศึกษาแห่งชาติ โดยประยุกต์ใช้การประเมินแบบเสริมพลังสำหรับอาจารย์มหาวิทยาลัยการกีฬาแห่งชาติ [วิทยานิพนธ์ปริญญาดุษฎีบัณฑิต, มหาวิทยาลัยสุโขทัยธรรมาธิราช].
โรงเรียนสตรีอ่างทอง. (2566). แผนพัฒนาการศึกษา ระยะ 5 ปี (พ.ศ.2566-2571). โรงเรียนสตรีอ่างทอง.
วรวัฒน์ ใยระย้า. (2565). การบริหารโดยใช้โรงเรียนเป็นฐานของโรงเรียนในเขตพื้นที่การศึกษามัธยมศึกษานครราชสีมา. Education Journal of Nakhonratchasima College, 1(1), 51-59.
วราจิตร พรมเกตุ. (2565). รูปแบบการพัฒนาภาวะผู้นำครูด้านการจัดการเรียนรู้ฐานสมรรถนะสำหรับครูกลุ่มสาระการเรียนรู้วิทยาศาสตร์และเทคโนโลยีโรงเรียนมัธยมศึกษาขนาดใหญ่ สังกัดสำนักงานคณะกรรมการการศึกษาขั้นพื้นฐาน ในภาคตะวันออกเฉียงเหนือ [วิทยานิพนธ์ปริญญาดุษฎีบัณฑิต, มหาวิทยาลัยมหาวิทยาลัยราชภัฏสกลนคร].
วสันต์ สัตยคุณ. (2554). การพัฒนาตัวบ่งชี้การบริหารโดยใช้โรงเรียนเป็นฐานของสถานศึกษา สังกัดสำนักงานคณะกรรมการการศึกษาขั้นพื้นฐาน. [วิทยานิพนธ์ปริญญาดุษฎีบัณฑิต, มหาวิทยาลัยขอนแก่น].
ศุภมาส ชุมแก้ว. (2564). สมรรถนะด้านการวัดและประเมินผลของครูยุคใหม่. คุรุสภาวิทยาจารย์, 2(2), 1-17.
สำนักงานคณะกรรมการการศึกษาขั้นพื้นฐาน. (2553). คู่มือการประเมินสมรรถนะครู สำนักงานคณะกรรมการการศึกษาขั้นพื้นฐาน. สำนักงานคณะกรรมการการศึกษาขั้นพื้นฐาน.
สำนักงานเลขาธิการสภาการศึกษา. (2555). รายงานการวิจัยและพัฒนารูปแบบพัฒนาครูและผู้บริหารสถานศึกษาแบบใช้โรงเรียนเป็นฐานในโรงเรียนขนาดเล็ก ระยะที่2. บริษัท พริกหวานกราฟฟิค จำกัด.
สำนักงานเลขาธิการสภาการศึกษา. (2560). รายงานการวิเคราะห์สมรรถนะและการปฏิบัติงานด้านการวัดและประเมินของครูในระดับการศึกษาขั้นพื้นฐาน. บริษัท พริกหวานกราฟฟิค จำกัด.
สำนักงานเลขาธิการสภาการศึกษา. (2565). รูปแบบการวัดและประเมินการเรียนรู้ในสถานศึกษา ที่ส่งเสริมผู้เรียนให้เกิดผลลัพธ์ที่พึงประสงค์ของการศึกษาตามมาตรฐานการศึกษาของชาติ พ.ศ. 2561. บริษัท 21 เซ็นจูรี่ จำกัด.
สิรภัทร โสตถิยาภัย. (2561). ผลการสอนอย่างมีแบบแผนต่อสมรรถนะการสื่อสารของนักศึกษาพยาบาล. วารสารการพยาบาลและการศึกษา, 11(3), 36-50.
ดาวน์โหลด
เผยแพร่แล้ว
รูปแบบการอ้างอิง
ฉบับ
ประเภทบทความ
สัญญาอนุญาต
ลิขสิทธิ์ (c) 2025 วารสารนวัตกรรมการวิจัยเพื่อสังคม
อนุญาตภายใต้เงื่อนไข Creative Commons Attribution-NonCommercial-NoDerivatives 4.0 International License.
บทความนี้ได้รับการเผยแพร่ภายใต้สัญญาอนุญาต Creative Commons Attribution-NonCommercial-NoDerivatives 4.0 International (CC BY-NC-ND 4.0) ซึ่งอนุญาตให้ผู้อื่นสามารถแชร์บทความได้โดยให้เครดิตผู้เขียนและห้ามนำไปใช้เพื่อการค้าหรือดัดแปลง หากต้องการใช้งานซ้ำในลักษณะอื่น ๆ หรือการเผยแพร่ซ้ำ จำเป็นต้องได้รับอนุญาตจากวารสาร
