การเปรียบเทียบผลสัมฤทธิ์ทางการเรียนรู้ไวยากรณ์จีนเรื่องคำเสริมบอกทิศทางด้วยเทคนิคการเล่าเรื่องของนักศึกษาสาขาภาษาจีน คณะมนุษยศาสตร์และสังคมศาสตร์ มหาวิทยาลัยราชภัฏลำปาง
คำสำคัญ:
ผลสัมฤทธิ์ทางการเรียนไวยากรณ์จีน, คำเสริมบอกทิศทาง, เทคนิคการเล่าเรื่องบทคัดย่อ
บทความวิจัยนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อ 1) เปรียบเทียบผลสัมฤทธิ์การเรียนรู้ไวยากรณ์จีน เรื่องคำเสริมบอกทิศทางด้วยเทคนิคการเล่าเรื่องก่อนและหลังเรียน 2) วิเคราะห์ข้อผิดพลาดทางไวยากรณ์ของนักศึกษาหลังการเรียนเรื่องคำเสริมบอกทิศทางด้วยเทคนิคการเล่าเรื่อง โดยวิเคราะห์จากผลการทำแบบทดสอบหลังเรียน เพื่อจำแนกประเภทของข้อผิดพลาด และศึกษาสาเหตุหรือปัจจัยที่เกี่ยวข้อง 3) ศึกษาความพึงพอใจของนักศึกษาที่มีต่อการจัดการเรียนรู้ไวยากรณ์ภาษาจีนเรื่องคำเสริมบอกทิศทางด้วยเทคนิคการเล่าเรื่อง เป็นการวิจัยเชิงประมาณ โดยมีกลุ่มตัวอย่างจากการเลือกแบบเจาะจง คือ นักศึกษาสาขาภาษาจีน คณะมนุษยศาสตร์และสังคมศาสตร์ ระดับชั้นปีที่ 1 ถึงปีที่ 3 จำนวน 47 คน เครื่องมือที่ใช้ในการวิจัย ประกอบด้วย แผนการจัดการเรียนรู้ จำนวน 6 แผน แบบทดสอบวัดผลสัมฤทธิ์ทางการเรียน จำนวน 50 ข้อ และแบบสอบถามความพึงพอใจ โดยสถิติที่ใช้ในการวิเคราะห์ข้อมูลคือ ค่าเฉลี่ย () ค่าเบี่ยงเบนมาตรฐาน (S.D.) ค่าร้อยละ และ T-Test dependent
ผลการวิจัยพบว่า
1) ผู้เรียนมีผลสัมฤทธิ์ทางการเรียนที่สูงขึ้น หลังจากได้รับการเรียนรู้ไวยากรณ์ภาษาจีนเรื่องคำเสริมบอกทิศทางด้วยเทคนิคการเล่าเรื่อง โดยคะแนนหลังเรียนสูงกว่าคะแนนก่อนเรียนอย่างมีนัยสำคัญทางสถิติที่ 0.05
2) ผู้เรียนมีข้อผิดพลาดทางไวยากรณ์ลดลง หลังการเรียนเรื่องคำเสริมบอกทิศทางด้วยเทคนิคการเล่าเรื่อง และข้อผิดพลาดส่วนใหญ่เกี่ยวข้องกับความหมาย โดยเฉพาะอย่างยิ่งการเลือกใช้คำผิดความหมายหรือไม่เหมาะสมกับบริบท โดยมีสาเหตุมาจากอิทธิพลของภาษาแม่และภาษาที่เรียน
3) ผู้เรียนมีระดับความพึงพอใจต่อการจัดการเรียนรู้ไวยากรณ์ภาษาจีนเรื่องคำเสริมบอกทิศทางด้วยเทคนิคการเล่าเรื่องอยู่ในระดับพึงพอใจมากขึ้นไป (ค่าเฉลี่ย 3.50 ขึ้นไป)
เอกสารอ้างอิง
นพพล จันทร์กระจ่างแจ้ง. (2562). การศึกษาวิเคราะห์ข้อผิดพลาดและปัญหาการสอนไวยากรณ์ภาษาจีนหน่วยคำเสริมกริยาของนักเรียนระดับชั้นมัธยมศึกษาปีที่ 6 แผนกศิลป์-ภาษาจีน. Suan Sunandha Asian Social Science, 13(1), 64-77. https://so05.tci-thaijo.org/index.php/ssajournal/article/view/256643
นำโชค บุตรน้ำเพ็ชร. (2564). การพัฒนารูปแบบการเรียนการสอนซ่อมเสริมแบบผสมผสานด้วยการเรียนรู้แบบร่วมมือและเทคนิคการสอนโดยการสร้างเรื่องเพื่อส่งเสริมความสามารถในการเรียนรู้ภาษาจีน ของนักเรียนระดับชั้นมัธยมศึกษาตอนปลาย. วารสารอิเล็กทรอนิกส์การเรียนรู้ทางไกลเชิงนวัตกรรม, 11(1), 52-67. https://so01.tci-thaijo.org/index.php/e-jodil/article/view/241194
Abrahamson, D. (1998). Storytelling as a vehicle for language acquisition. TESOL Journal, 7(5), 4-9.
Chen C. (2005). An analysis of Thai students' errors in learning Chinese directional complement [Unpublished master’s thesis]. Yunnan Normal University.
Haven, K. (2007). Story proof: The science behind the startling power of story. Libraries Unlimited.
Mello, R. (2001). The power of storytelling: How oral narrative influences children’s relationships in classrooms. Early Childhood Education Journal, 28(4), 241-247.
Nguyen, K., Stanley, N., & Stanley, L. (2014). Storytelling in Teaching Chinese as a Second/Foreign Language. Linguistics and Literature Studies, 2(1), 29-38. http://dx.doi.org/10.13189/
lls.2014.020104
Wang, L. (2010). A study of Thai students’ errors in using Chinese directional complements. Beijing Language and Culture University Press.
Yang, Y. (2011). Handbook of grammar teaching for international Chinese teachers. Beijing Language and Culture University Press.
Zhang, W. (2015). A study on the errors of using directional complements by Thai students learning Chinese. Journal of Yunnan Normal University (International Chinese Teaching Series), 13(3), 67-78.
