THE DEVELOPMENT OF ONLINE LEARNING MANAGEMENT COMPETENCY MODELS OF SCHOOL ADMINISTRATORS UNDER THE OFFICE OF THE PROMOTION OF NON-FORMAL AND INFORMAL EDUCATION
Keywords:
Model, Online Learning Management CompetencyAbstract
The objectives of this research were 1) to study the necessity of online learning management competency of school administrators under the Office of Non-Formal and Informal Education, 2) to create a competency model in online learning management of educational institution administrators under the Office of Non-Formal and Informal Education, and 3) to assess the model of online learning management competency of educational institution administrators under the Office of Non-Formal and Informal Education. The research was conducted in three phases; the first phase was to assess the need and memory of the administrators' competency in online learning management, by analyzing theoretical papers and interviews with experts to determine the composition of school administrators' competency in online learning management, and assessing the need for school administrators' competency in online learning management competencies study. The sample group is the administrators of educational institutes, including 280 people in 26 provinces across the country. The research tool was a questionnaire. The total confidence value of the status quo was .98 and the total confidence value of the status was .99. The second phase is to create a competency model in online learning management of school administrators by organizing a small group seminar by qualified persons, a total of 10 people by considering the draft model, and conducting content analysis. And the third phase is the assessment of the online learning management competency model of the school administrators by 19 qualified experts using Kai Square statistics. The results of the research found that. 1. Competency in online learning management of school administrators under the Office of Non-Formal and Informal Education There was a statistically significant need at the .01 level. 2. Competency model in online learning management of educational institution administrators Under the Office of Non-Formal and Informal Education. It has built on eight areas: leadership and technology vision. Strategic Planning and Management course administration and learning management Focusing on management achievement working as a team together Executive self-development communication and cooperation and monitoring and evaluating performance 3. Competency model in online learning management of school administrators Under the Office of Non-Formal and Informal Education The generated values were appropriate and were statistically significant at the .01 level.
References
กมลพัชร หินแก้ว. (2555). สมรรถนะหลักของผู้บริหารสถานศึกษากับการบริหารงานวิชาการของสถานศึกษาเอกชน สังกัดสำนักงานเขตพื้นที่การศึกษาประถมศึกษาปทุมธานี เขต 2. วิทยานิพนธ์ศึกษาศาสตรมหาบัณฑิต สาขาวิชาเทคโนโลยีการบริหารการศึกษา มหาวิทยาลัยเทคโนโลยีราชมงคลธัญบุรี, นครนายก.
กมลมาลย์ ไชยศิริกัญญา. (2559). สมรรถนะหลักของผู้บริหารสถานศึกษาที่ส่งผลต่อคุณภาพบริหารจัดการของสถานศึกษา สังกัดสำนักงานเขตพื้นที่การศึกษามัธยมศึกษา เขต 8. วารสารวิชาการ มหาวิทยาลัยกรุงเทพธนบุรี. 5(1): 82-94.
จักรกฤษณ์ โพดาพล. (2563, มิถุนายน). การจัดการเรียนออนไลน์ : วิถีที่เป็นไปทางการศึกษา. สืบค้นข้อมูลจาก https://slc.mbu.ac.th เมื่อวันที่ 17 เมษายน 2564.
จิรพรรณ หิรัญวรเสฎฐ์. (2555). สมรรถนะของผู้บริหารโรงเรียนขั้นพื้นฐานอำเภอเสริมงาม เขตพื้นที่การศึกษาประถมศึกษาลำปาง เขต 2. เชียงใหม่: มหาวิทยาลัยเชียงใหม่.
ชยาภรณ์ นินนานนท์. (2554). ความต้องการในการพัฒนาสมรรถนะหลักของผู้บริหารสถานศึกษา สังกัดสำนักการศึกษากรุงเทพมหานคร กลุ่มกรุงธนใต้. วิทยานิพนธ์ครุศาสตรมหาบัณฑิต สาขาวิชาการบริหารการศึกษา โครงการบัณฑิตศึกษา มหาวิทยาลัยราชภัฏธนบุรี, สมุทรปราการ.
ชุติรัตน์ กาญจนธนชัย. (2562). ตัวบ่งชี้ภาวะผู้นำดิจิตอลของผู้บริหารสถานศึกษา สังกัดสำนักงานคณะกรรมการการศึกษาขั้นพื้นฐาน. หลักสูตรการศึกษาศาสตรดุษฎีบัณฑิต สาขาวิชาการบริหารการศึกษา บัณฑิตวิทยาลัย มหาวิทยาลัยมหามงกุฏราชวิทยาลัย.
ธีระ รุญเจริญ. (2556). วิกฤตและทางออกในการบริหารและการจัดการการศึกษา (ไทย). มหาวิทยาลัยราชภัฏกาฬสินธุ์. วารสารวิชาการบัณฑิตศึกษา. 1(1): 5-9.
ปราโมทย์ วังสะอาด. (2559). รูปแบบการพัฒนาสมรรถนะด้านไอซีทีของผู้บริหารสถานศึกษาขั้นพื้นฐาน สังกัดสำนักงานคณะกรรมการการศึกษาขั้นพื้นฐาน. วารสารศึกษาศาสตร์ มหาวิทยาลัยมหาสารคาม. 10 (ฉบับพิเศษ): 506-524.
ปาริฉัตร ช่อชิต. (2559). สมรรถนะผู้บริหารกับประสิทธิผลของสถานศึกษา สังกัดสำนักงานเขตพื้นที่การศึกษามัธยมศึกษา เขต 8. วิทยานิพนธ์ศึกษาศาสตรมหาบัณฑิต สาขาวิชาการบริหารการศึกษา. บัณฑิตวิทยาลัย มหาวิทยาลัยศิลปากร, นครปฐม.
พิสิฐ รักพรม. (2563). การพัฒนาสมรรถนะผู้บริหารสถานศึกษาและกลยุทธ์พัฒนาสถานศึกษาที่มีผลต่อคุณภาพการสอน. วารสารบริหารการศึกษา มหาวิทยาลัยขอนแก่น. 16(1): 33-50.
พีรฉัตร อนุวงศ์. (2565, 23 กุมภาพันธ์). สัมภาษณ์โดย สมบูรณ์ บูรศิริรักษ์ ผ่านโปรแกรมซูม.
เพียรพันธุ์ กิจพาณิชย์เจริญ. (2552). ศึกษาสมรรถนะการบริหารวิชาการของผู้บริหารสถานศึกษา สังกัดสำนักงานเขตหนองแขม กรุงเทพมหานคร. สาระนิพนธ์การศึกษามหาบัณฑิต สาขาวิชาการบริหารการศึกษา. กรุงเทพฯ: บัณฑิตวิทยาลัย มหาวิทยาลัยศรีนครินทรวิโรฒ.
ภิชาพัชญ์ โหนา. (2562). รูปแบบการพัฒนาสมรรถนะผู้บริหารสถานศึกษาในยุคประเทศไทย 4.0. วิทยานิพนธ์ครุศาสตรดุษฎีบัณฑิต. สาขาวิชาการบริหารการศึกษา มหาวิทยาลัยราชภัฏนครสวรรค์, จังหวัดนครสวรรค์.
ราชกิจจานุเบกษา เล่ม 135 ตอนที่ 82 ก. ยุทธศาสตร์ชาติ พ.ศ. 2561-2580. ลงวันที่ 13 ตุลาคม 2561.
ราชบัณฑิตยสภา. (2546). พจนานุกรมฉบับราชบัณฑิต พ.ศ. 2542. กรุงเทพฯ: นานมีบุ๊คส์พับลิเคชั่น.
ราชันย์ บุญธิมา. (2561). การทดสอบค่าไคสแควร์ตามแนวคิดของ ดร.ราชันย์ บุญธิมา. อาศรมการศึกษาราชันย์: Rachan Educational Hermitage (REH). เชียงราย.
วันเพ็ญ แจ่มอนงค์. (2565). สัมภาษณ์. โดย สมบูรณ์ บูรศิริรักษ์ ผ่านโปรแกรมซูม.
สตรีรัตน์ ตั้งมีลาภ. (2558). การศึกษาสมรรถนะของผู้บริหารสถานศึกษาด้านการบริหารจัดการเทคโนโลยีสารสนเทศและการสื่อสาร สังกัดสำนักงานเขตพื้นที่การศึกษาประถมศึกษากำแพงเพชร เขต 2. ปริญญานิพนธ์การศึกษามหาบัณฑิต สาขาวิชาการบริหารการศึกษา. พิษณุโลก: บัณฑิตวิทยาลัย.
สำนักงานคณะกรรมการการศึกษาแห่งชาติ. (2545). พระราชบัญญัติการศึกษาแห่งชาติ พ.ศ. 2542 และที่แก้ไขเพิ่มเติม (ฉบับที่ 2) พ.ศ. 2545. กรุงเทพฯ: พริกหวานกราฟฟิค.
สำนักงานคณะกรรมการพัฒนาการเศรษฐกิจและสังคมแห่งชาติ. (2561). ยุทธศาสตร์ชาติ 20 ปี พ.ศ. 2561-2580 (ฉบับย่อ). กรุงเทพฯ: สำนักงานเลขานุการของคณะกรรมการยุทธศาสตร์ชาติ. หนังสือพิมพ์มติชนรายวัน. (2564). แกะลอยโควิดไทยระบาดครั้งที่ 3 แล้ว. หน้า 15.
องอาจ นัยพัฒน์. (2548). วิธีวิทยาการวิจัยเชิงปริมาณและเชิงคุณภาพทางพฤติกรรมศาสตร์และสังคมศาสตร์. กรุงเทพฯ: สามลดา.
อัจฉรา สระวาสี. (2559). การพัฒนารูปแบบสมรรถนะของผู้บริหารการศึกษา. ปริญญานิพนธ์การศึกษาดุษฎีบัณฑิต สาขาวิชาการบริหารการศึกษา. กรุงเทพฯ: บัณฑิตวิทยาลัย มหาวิทยาลัยศรีนครินทรวิโรฒ.
Hellriegel, Don., Jackson Susan E.; & Slocum, John W. (2001). Management: A Competency-Based Approach. 9th ed. United State of America: Thompson, South-Western Educational Publishing. Hellriegel; et al. 2001.
Krejcie, R. V.; & Morgan, D.E. (1970). Determining sample size for research activities. Journal Education and Psychological Measurement. 30 (30): 608-609.
Shermon, G. (2004). Competency Based HRM. New Delhi. Tata McGraw- Hill Publishing.
Slocum, J. W., Hellriegel, D., & Jackson, S. E. (2008). Competency-based management. Thomson/South-Western.
Downloads
Published
How to Cite
Issue
Section
License
Copyright (c) 2026 Faculty of Education, Srinakharinwirot university
This work is licensed under a Creative Commons Attribution-NonCommercial-NoDerivatives 4.0 International License.
