ปัจจัยในการตัดสินใจเลือกศึกษาต่อระดับปริญญาตรี หลักสูตรการศึกษาบัณฑิต คณะศึกษาศาสตร์ มหาวิทยาลัยศรีนครินทรวิโรฒ
คำสำคัญ:
ปัจจัยในการตัดสินใจ, หลักสูตรการศึกษาบัณฑิตบทคัดย่อ
การวิจัยครั้งนี้มีจุดมุ่งหมายเพื่อศึกษาและเปรียบเทียบปัจจัยในการตัดสินใจเลือกศึกษาต่อระดับปริญญาตรี หลักสูตรการศึกษาบัณฑิต คณะศึกษาศาสตร์ มหาวิทยาลัยศรีนครินทรวิโรฒ ใน 4 ด้าน ได้แก่ ด้านการประกอบอาชีพ ด้านภาพลักษณ์ของมหาวิทยาลัย ด้านหลักสูตร และด้านอิทธิพลจากบุคคลที่เกี่ยวข้อง จำแนกตามรอบที่นิสิตผ่านการคัดเลือกในระบบ TCAS รอบที่ 1 : Portfolio รอบที่ 2 : Quota รอบที่ 3 : Admission และรอบที่ 4 : Direct Admission กลุ่มตัวอย่างที่ใช้ในการวิจัย คือ นิสิตระดับปริญญาตรีชั้นปีที่ 1 คณะศึกษาศาสตร์ มหาวิทยาลัยศรีนครินทรวิโรฒ ปีการศึกษา 2567 จำนวน 336 คน เครื่องมือที่ใช้ในการวิจัย คือ แบบสอบถามมาตราส่วนประมาณค่า 5 ระดับ จำนวน 30 ข้อ มีค่าความเชื่อมั่นเท่ากับ 0.92 พบว่า ปัจจัยในการตัดสินใจเลือกศึกษาต่อ ด้านการประกอบอาชีพ ด้านภาพลักษณ์ของมหาวิทยาลัย และด้านหลักสูตร อยู่ในระดับมาก ยกเว้นด้านอิทธิพลจากบุคคลที่เกี่ยวข้อง นิสิตมีปัจจัยในการตัดสินใจเลือกศึกษาต่อ อยู่ในระดับปานกลาง ผลการเปรียบเทียบปัจจัยในการตัดสินใจเลือกศึกษาต่อ โดยรวมและในแต่ละด้าน จำแนกตามรอบที่นิสิตผ่านการคัดเลือกในระบบ TCAS พบว่า นิสิตที่ผ่านการคัดเลือกใน รอบที่ 2 (Quota) และรอบที่ 3 (Admission) มีปัจจัยในการตัดสินใจเลือกศึกษาต่อโดยรวมอยู่ในระดับมากในทุกด้าน ยกเว้นด้านอิทธิพลจากบุคคลที่เกี่ยวข้อง ซึ่งอยู่ในระดับปานกลาง เมื่อทำการเปรียบเทียบปัจจัยในการตัดสินใจทั้ง 4 ด้าน ระหว่างนิสิตทั้งสองกลุ่ม พบว่ามีความแตกต่างกันอย่างมีนัยสำคัญทางสถิติที่ระดับ .001 ในทุกด้าน ผลการเปรียบเทียบปัจจัยในการตัดสินใจเลือกศึกษาต่อ โดยรวมและในแต่ละด้าน จำแนกตามวิชาเอก พบว่า มีความแตกต่างกันอย่างมีนัยสำคัญทางสถิติที่ระดับ .001 ในทุกด้าน ได้แก่ ด้านการประกอบอาชีพ (F=8.563, p=.000), ด้านภาพลักษณ์ของมหาวิทยาลัย (F=5.475, p=.000), ด้านหลักสูตร (F=22.761, p=.000) และด้านอิทธิพลจากบุคคลที่เกี่ยวข้อง (F=25.333, p=.000) เมื่อพิจารณาในภาพรวม พบว่าปัจจัย 3 อันดับแรกที่อยู่ในระดับมาก คือ ด้านการประกอบอาชีพ (Mean=4.22), ด้านภาพลักษณ์ของมหาวิทยาลัย (Mean=4.14) และด้านหลักสูตร (Mean=4.00) ตามลำดับ ส่วนด้านอิทธิพลจากบุคคลที่เกี่ยวข้อง อยู่ในระดับปานกลาง (Mean=3.47) เมื่อจำแนกตามวิชาเอก พบความแตกต่างที่น่าสนใจ ทุกวิชาเอกมีปัจจัยด้านการประกอบอาชีพ (Mean=4.22) และด้านหลักสูตร (Mean=4.00) โดยรวมอยู่ในระดับมาก แต่วิชาเอกอุตสาหกรรมศึกษา-ไฟฟ้า มีปัจจัยทั้งสองด้านนี้อยู่ในระดับปานกลาง (Mean=3.11 และ 3.05 ตามลำดับ) ซึ่งต่ำกว่ากลุ่มวิชาเอกอื่น ด้านภาพลักษณ์ของมหาวิทยาลัย (Mean=4.14) โดยรวมอยู่ในระดับมาก โดยกลุ่มวิชาเอกการศึกษาพิเศษและการสอนภาษาไทย, การประถมศึกษา และการศึกษาพิเศษและการสอนวิทยาศาสตร์ ให้ความสำคัญในระดับมากที่สุด ด้านอิทธิพลจากบุคคลที่เกี่ยวข้อง (Mean=3.47) เป็นปัจจัยเดียวที่โดยรวมอยู่ในระดับปานกลาง โดยกลุ่มวิชาเอกส่วนใหญ่มีปัจจัยด้านนี้ในระดับปานกลาง ยกเว้นกลุ่มวิชาเอกการศึกษาพิเศษ, การประถมศึกษา และการสอนวิทยาศาสตร์และการสอนคณิตศาสตร์ ที่มีปัจจัยในระดับมาก
เอกสารอ้างอิง
กนกวรรณ วัฒนกุล. (2560). ปัจจัยที่ส่งผลต่อการตัดสินใจเลือกเข้าศึกษาต่อระดับปริญญาตรี กรณีศึกษามหาวิทยาลัยเทคโนโลยีราชมงคลสุวรรณภูมิ ศูนย์นนทบุรี [การค้นคว้าอิสระปริญญามหาบัณฑิต, มหาวิทยาลัยเทคโนโลยีราชมงคลธัญบุรี].
ณัฏฐ์ศศิ พงษ์ทิพย์. (2565). ปัจจัยที่มีอิทธิพลต่อการตัดสินใจเลือกศึกษาต่อในระดับอุดมศึกษาในระบบ TCAS ของนักเรียนมัธยมศึกษา. มหาวิทยาลัยศรีนครินทรวิโรฒ.
ไพฑูรย์ สินลารัตน์. (2563). ทักษะแห่งอนาคต: การจัดการศึกษาเพื่อสร้างพลเมืองที่มีคุณภาพในโลกยุคเปลี่ยนผ่าน. โรงพิมพ์มหาวิทยาลัยธุรกิจบัณฑิตย์.
วรัญญา ภู่เพชร. (2562). ปัจจัยที่ส่งผลต่อการตัดสินใจของผู้ปกครองในการให้บุตรหลานเข้าเรียนในชั้นมัธยมศึกษาปีที่ 4 โรงเรียนวิทยาศาสตร์จุฬาภรณราชวิทยาลัย ปทุมธานี [การค้นคว้าอิสระปริญญามหาบัณฑิต, มหาวิทยาลัยสุโขทัยธรรมาธิราช].
วาสนา กีรติจำเริญ, ปิยฉัตร จิตต์ธรรม, และ ทิพย์รัตน์ นพฤทธิ์. (2565). การพัฒนาสมรรถนะการจัดการเรียนรู้เพื่อส่งเสริมความฉลาดรู้ของนักศึกษาวิชาครูตามแนวคิดบทเรียนร่วมกันผ่านระบบออนไลน์. วารสารวิจัยและนวัตกรรมทางการศึกษา, 2(1), 15-30.
ศศิธร ธรรมวิเศษ. (2562). ปัจจัยที่มีผลต่อความต้องการเลือกเรียนระดับอุดมศึกษาของนักเรียนมัธยมศึกษาตอนปลาย [การค้นคว้าอิสระปริญญามหาบัณฑิตไม่ได้ตีพิมพ์]. มหาวิทยาลัยหอการค้าไทย.
สมพร ลิมปะพันธุ์. (2562). ปัจจัยที่มีผลต่อการตัดสินใจเลือกเข้าศึกษา หลักสูตรวิทยาศาสตรบัณฑิต คณะวิทยาศาสตร์ มหาวิทยาลัยมหิดล. วารสารการส่งเสริมการวิจัยและพัฒนาในมนุษยศาสตร์และสังคมศาสตร์, 2(2), 1-15.
สุภาวดี วัฒนกุล. (2559). ปัจจัยที่เกี่ยวข้องกับการตัดสินใจเลือกเข้าศึกษาต่อระดับอุดมศึกษาของนักเรียนชั้นมัธยมศึกษา ปีที่ 6 ในเขตกรุงเทพมหานครและจังหวัดสมุทรปราการ. วารสารวิทยาลัยพยาบาลบรมราชชนนี พะเยา, 15(2), 33-46.
อดุลย์ วิริยเวชกุล. (2542). การศึกษาของฮ่องกง. สำนักงานคณะกรรมการการศึกษาแห่งชาติ สำนักนายกรัฐมนตรี.
อลงกรณ์ อัมมวงศ์จิตต์. (2563). ปัจจัยที่ส่งผลต่อการเลือกเข้าศึกษาต่อระดับปริญญาตรีที่วิทยาลัยนวัตกรรมสื่อสารสังคม มหาวิทยาลัยศรีนครินทรวิโรฒ [ปริญญานิพนธ์ปริญญามหาบัณฑิต, มหาวิทยาลัยศรีนครินทรวิโรฒ].
อาภาภรณ์ ศรีบุญเรือง. (2564). การสร้างภาพลักษณ์ของมหาวิทยาลัยโดยสื่อสังคมออนไลน์. วารสารบริหารธุรกิจ มหาวิทยาลัยเกษมบัณฑิต, 10(1), 119-136.
Becker, G. S. (1964). Human capital: A theoretical and empirical analysis, with special reference to education. National Bureau of Economic Research.
Chapman, D. W. (1981). A model of student college choice. Journal of Higher Education, 52(5), 490-505.
Coleman, J. S. (1988). Social capital in the creation of human capital. American Journal of Sociology, 94(Supplement), S95-S120.
Holland, J. L. (1997). Making vocational choices: A theory of vocational personalities and work environments (3rd ed.). Psychological Assessment Resources.
Hossler, D., & Gallagher, K. S. (1987). Studying student college choice: A three-phase model and the implications for policymakers. College and University, 62(3), 207-221.
Krejcie, R. V., & Morgan, D. W. (1970). Determining sample size for research activities. Educational and Psychological Measurement, 30, 607-610.
Pervin, L. A. (1968). Performance and satisfaction as a function of individual-environment fit. Psychological Bulletin, 69(1), 56-68.
ดาวน์โหลด
เผยแพร่แล้ว
รูปแบบการอ้างอิง
ฉบับ
ประเภทบทความ
หมวดหมู่
สัญญาอนุญาต
ลิขสิทธิ์ (c) 2026 คณะศึกษาศาสตร์ มหาวิทยาลัยศรีนครินทรวิโรฒ
อนุญาตภายใต้เงื่อนไข Creative Commons Attribution-NonCommercial-NoDerivatives 4.0 International License.
