GAY WATTANATAM AS A RECREATIONAL PHENOMENON: THE PERFORMANCE OF MANNERISM AND INTERPRETATION IN LOCAL CULTURAL SPACES AND DIGITAL MEDIA
Keywords:
Gay Wattanatam, Cultural recreation, Candle festival, Safe space, Equal marriageAbstract
The global transition of society in the twenty-first century toward greater acceptance of identity diversity has generated structural challenges for socio-cultural well-being, particularly in relation to gender identity, which continues to encounter tensions between traditional values and contemporary social change. This article aims to 1) review and analyze recreational concepts related to cultural expression in contemporary society; 2) examine gay culture as a recreational phenomenon manifested through the performance of mannerism within contemporary cultural contexts; 3) explain the dynamics of social interpretation and perception of gay culture across diverse settings, including local cultural spaces and digital media; and 4) synthesize the role of recreation as a social mechanism that enables gender diversity to exist and coexist within society with respect for difference. Drawing on a synthesis of academic literature and an analysis of social phenomena observed in traditional cultural settings and digital platforms, the findings indicate that recreation is not merely a leisure activity but functions as a socio-cultural space in which gay culture employs manneristic performance as an aesthetic mechanism to construct and communicate identity in fluid cultural contexts, particularly at the local level. The appropriation of sacred spaces, “Yai” (elderly feminine) mannerisms, and traditional aesthetic practices serves as a means of generating social acceptance by positioning participants as creators of cultural value. Meanwhile, digital media operate as contemporary recreational arenas that enhance visibility and utilize parody and humor as strategies to reduce ideological tension. Overall, this body of knowledge suggests that recreation functions as a space of social negotiation that facilitates the management of identity ambiguity, mitigates rigid moral judgment, and extends the scope of leisure studies from activity management toward the management of meaning and human relationships, thereby promoting dignified and sustainable coexistence within pluralistic societies.
References
กฤช วีรกุล สุภณิดา พวงผกา และยุภาพร ต๊ะรังษี. (2567). การเคลื่อนไหวเพื่อสิทธิของบุคคลที่มีความหลากหลายทางเพศในสังคมไทย: กรณีสิทธิในการสมรสและสิทธิในอัตลักษณ์ทางเพศ. วารสารคณะรัฐศาสตร์และรัฐประศาสนศาสตร์ มหาวิทยาลัยอุบลราชธานี, 1(ฉบับพิเศษ), 96–154.
กังวาฬ ฟองแก้ว และยิ่งยอด มัญชุวิสิฐ. (2566). การใช้ประโยชน์โซเชียลมีเดียแบบคอนเวอร์เจนซ์ของร่างทรงและผู้ประกอบพิธีกรรมศักดิ์สิทธิ์ที่เป็นเกย์และหญิงข้ามเพศในช่วงแพร่ระบาดของไวรัสโควิด-19. วารสารวิชาการมนุษยศาสตร์และสังคมศาสตร์ มหาวิทยาลัยบูรพา, 31(1), 1–16.
กิ่งแก้ว ทิศตึง. (2559). ร่างทรงและพื้นที่ทางสังคมของคนข้ามเพศ. วารสารสังคมศาสตร์ มหาวิทยาลัยเชียงใหม่, 28(1), 87–108.
เตชภณ ทองเติม พิทักษ์ มีดี และจีรนันท์ แก้วมา. (2566). เทยโบ: ความหลากหลายทางเพศกับการดำรงอยู่ของกิจกรรมเรือมมะม็วดของกลุ่มชาติพันธุ์ไทย–เขมรท่ามกลางสถานการณ์การระบาดของโควิด-19. วารสาร มจร สังคมศาสตร์ปริทรรศน์, 12(5), 346–358.
เตชภณ ทองเติม และคำล่า มุสิกา. (2568). "เกย์วัฒนธรรม" กับการต่อรองอัตลักษณ์ ผ่านนันทนาการเชิงวัฒนธรรมในสังคมไทยร่วมสมัย: กรณีศึกษาประเพณีแห่เทียนพรรษา จังหวัดอุบลราชธานี. วารสารศิลปวัฒนธรรมสวนสุนันทา, 5(2), 1–15.
นฤพนธ์ ด้วงวิเศษ. (2567). การรื้อพรมแดนข้ามวัฒนธรรมของปาร์ตี้เต้นรำเกย์และเทศกาลสงกรานต์ในประเทศไทย. วารสารนานาชาติ มหาวิทยาลัยขอนแก่น สาขามนุษยศาสตร์และสังคมศาสตร์, 14(2), 1–39.
นัยนา ชาประสิทธิ์ และพวงทอง อินใจ. (2566). ความเชื่อมั่นของเยาวชนที่มีต่อบทบาทหน้าที่ของสมาชิกสภาผู้แทนราษฎร (สส.) ที่เป็นเพศทางเลือก (LGBTQ+). วารสารสังคมศาสตร์และวัฒนธรรม, 7(9), 1–13.
พระครูใบฏีกาสุพจน์ ตปสีโล พระครูวุฒิธรรมบัณฑิต พระศิวเดชน์ ญาณวโร ไชยสิทธิ์ อุดมโชคนามอ่อน และกวีพล ศรีหะมงคล. (2561). บทบาทเยาวชนในประเพณีแห่เทียนพรรษา: บทสะท้อนช่องว่างของกระบวนการเรียนรู้และสืบสานวัฒนธรรมท้องถิ่นจังหวัดอุบลราชธานี. วารสารสถาบันวิจัยและพัฒนา มหาวิทยาลัยราชภัฏมหาสารคาม, 5(1), 77–90.
พระภิญโญ เอี่ยมสุวรรณ (ปญฺญาทีโป). (2567). LGBTQ: บทบาททางศาสนาพุทธในสังคมไทย. วารสารปัญญาลิขิต, 3(2), 41–53.
รัชชานนท์ ศรีเพียชัย อมรรัตน์ พรหมสาขา ณ สกลนคร และอุทุมพร หลอดโค. (2567). การสร้างตัวตนของกลุ่มเพศทางเลือกบนพื้นที่สาธารณะและพื้นที่ทางสังคมออนไลน์. พัฒนวนัมรุง มหาวิทยาลัยราชภัฏบุรีรัมย์, 1(1), 123–138.
ศิลาศักดิ์ พระสุเมโธ (บุญทอง) กุสุมา สุ่มมาตร์ และจิรวรรณ สิทธิศักดิ์. (2565). LGBTQ ความเสมอภาคของความเป็นมนุษย์และวาทกรรมความลื่นไหลมิติเพศในสังคมไทย. Journal of Variety in Language and Literature, 6(3), 119–135.
สมถวิล เอี่ยมโก๋ และวิกรม บุญนุ่น. (2564). การตีตราและการกดทับ LGBTQ ในสังคมไทย. วารสารวิชาการ มหาวิทยาลัยราชภัฏพระนคร, 12(1), 384–398.
สุธิดา ตันเลิศ สร้อยสุดา สุวรรณะ และเวทางค์ มาสงค์. (2567). จากเทียนเวียนหัวถึงประเพณีแห่เทียนเข้าพรรษานานาชาติจังหวัดอุบลราชธานี. วารสาร มจร.อุบลปริทรรศน์, 9(2), 2525–2535.
Alcazaren, H. K. G., & Labor, J. S. (2023). Queered affordances: Gender expressions of Filipino TikTok content creators. Plaridel Journal of Communication, Media, and Society.
Anderson, A. R., & Knee, E. (2022). Queer recreation. Not playing around: Intersectional identities, media representation, and the power of sport, 89.
Bourdieu, P. (2019). Distinction: A social critique of the judgement of taste. In Social Stratification, Class, Race, and Gender in Sociological Perspective, Second Edition (pp. 499-525). Routledge.
Butler, J. (2004). Undoing gender. routledge.
Du Gay, P., Hall, S., Janes, L., Madsen, A. K., Mackay, H., & Negus, K. (2013). Doing cultural studies: The story of the Sony Walkman. Sage.
Duguay, S. (2023). TikTok’s queer potential: Identity, methods, movements. Social Media+ Society, 9(1), 20563051231157594.
Egner, J., & Maloney, P. (2016). “It has no color, it has no gender, it’s gender bending”: Gender and sexuality fluidity and subversiveness in drag performance. Journal of Homosexuality, 63(7), 875-903.
Fiske, J. (1990). 1 987. Television Culture. Londres. Methijen.
Geertz, C. (1973). Chapter 1/Thick Description: Toward an interpretive theory of culture. The interpretation of cultures: Selected essays, 3-30.
Henderson, K. A., Presley, J., & Bialeschki, M. D. (2004). Theory in recreation and leisure research: Reflections from the editors. Leisure sciences, 26(4), 411-425.
Hunnicutt, B. (1998). Leisure and play, still the basis of culture, recent developments in cultural anthropology and history.
Jin, H. (2025). Towards Non-linear Cultural Production and systems of machinic agency: in the case of TikTok value generation. arXiv preprint arXiv:2503.16137.
Jureniene, V., & Andre Stonyte, A. (2016). Recreational activities in cultural centres. Transformations in Business & Economics, 15(1/37), 244–253.
Jureniene, V., & Stonyte, A. A. (2015). Recreational activities in cultural centres: A theoretical approach. International Journal on Global Business Management & Research, 4(1), 83–90.
King, H., Crossley, S., & Smith, R. (2021). Responsibility, resilience and symbolic power. The Sociological Review, 69(5), 920–936.
Michael, R. W., Joslin, J., & Kristen, A. R. (2023). Lesbian, gay, bisexual, transgender, and queer students on campus: Fostering inclusion through research, policy, and practice. In Transforming Understandings of Diversity in Higher Education (pp. 57–80). Routledge.
Shaw, A., & Sender, K. (2016). Queer technologies: Affordances, affect, ambivalence. Critical Studies in Media Communication, 33(1), 1-5.
Swartz, D. L. (2022). Symbolic power, politics, and intellectuals: The political sociology of Pierre Bourdieu. University of Chicago Press.
Wood, B. (1998). Stuart Hall's cultural studies and the problem of hegemony. British Journal of Sociology, 399-414.
Young Jae, K., & Park, Y. J. (2021). The relationship between the perceived value and leisure benefits of cultural and artistic leisure participation: Application of hierarchical regression analysis. Revista Argentina de Clínica Psicológica, 30(2), 49.
