รูปแบบการบริหารงานบุคคลในยุคดิจิทัลตามหลักอริยสัจ 4 สำหรับผู้บริหารมหาวิทยาลัยมหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย
คำสำคัญ:
การบริหารงานบุคคล, ยุคดิจิทัล, อริยสัจ 4, พุทธบริหารบทคัดย่อ
บทความวิชาการนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อศึกษารูปแบบการบริหารงานบุคคลในยุคดิจิทัลตามหลักอริยสัจ 4 สำหรับผู้บริหารมหาวิทยาลัยมหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย โดยมุ่งบูรณาการแนวคิดการบริหารทรัพยากรมนุษย์สมัยใหม่เข้ากับหลักธรรมทางพระพุทธศาสนา เพื่อใช้เป็นกรอบแนวคิดในการพัฒนาการบริหารงานบุคคลให้มีประสิทธิภาพ สอดคล้องกับบริบทการเปลี่ยนแปลงทางเทคโนโลยีดิจิทัล และยังสามารถธำรงรักษาอัตลักษณ์ด้านคุณธรรมและจริยธรรมขององค์กรการศึกษา การศึกษานี้เป็นการศึกษาเชิงเอกสาร โดยวิเคราะห์ข้อมูลจากตำรา เอกสารทางวิชาการ และงานวิจัยที่เกี่ยวข้องกับการบริหารงานบุคคลในยุคดิจิทัลและหลักพุทธธรรม
ผลการศึกษาพบว่า หลักอริยสัจ 4 ได้แก่ ทุกข์ สมุทัย นิโรธ และมรรค สามารถนำมาประยุกต์ใช้เป็นกระบวนการบริหารงานบุคคลอย่างเป็นระบบ เริ่มจากการตระหนักรู้และวิเคราะห์ปัญหาที่เกิดขึ้นในการบริหารงานบุคคลในยุคดิจิทัล การวิเคราะห์สาเหตุของปัญหาอย่างมีเหตุผล การกำหนดเป้าหมายการพัฒนาบุคลากรที่ชัดเจน และการกำหนดแนวทางการบริหารและพัฒนาอย่างเหมาะสมตามหลักพุทธธรรม การประยุกต์ใช้หลักอริยสัจ 4 ช่วยให้ผู้บริหารสามารถบริหารงานบุคคลได้อย่างมีประสิทธิภาพ เกิดความสมดุลระหว่างการใช้เทคโนโลยีดิจิทัลกับการพัฒนาจิตใจและคุณธรรมของบุคลากร ส่งผลให้บุคลากรมีความรู้ความสามารถด้านดิจิทัล มีคุณธรรมจริยธรรม มีความสุขในการทำงาน และนำไปสู่ความยั่งยืนของการบริหารองค์กรทางการศึกษาในยุคดิจิทัล
เอกสารอ้างอิง
กมล รอดคล้าย. (2537). คู่มือในการบริหารศูนย์ศึกษาพระพุทธศาสนาวันอาทิตย์ในวัด. กรุงเทพฯ: โรงพิมพ์การศาสนา.
พระเทพเวที (ประยุทธ์ ปยุตฺโต). (2558). การบริหารแนวพุทธ. กรุงเทพฯ: มหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย.
พระธรรมโกศาจารย์ (ประยูร ธมมจิตโต). (2549). พุทธวิธีบริหาร. กรุงเทพฯ: โรงพิมพ์มหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย.
พระพรหมคุณาภรณ์ (ป.อ. ปยุตฺโต). (2560). พุทธธรรม. (พิมพ์ครั้งที่ 39). กรุงเทพฯ: มูลนิธิพุทธธรรม.
________. (2560). พุทธธรรม ฉบับปรับขยาย. กรุงเทพฯ: มหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย.
พระราชญาณวิสิฐ (เสริมชัย ชยมงฺคโล). (2548). การบริหารวัด. นครปฐม: เพชรเกษมการพิมพ์.
มหาวิทยาลัยมหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย. (2565). แผนพัฒนามหาวิทยาลัยมหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย ระยะ 5 ปี. พระนครศรีอยุธยา: มหาวิทยาลัยมหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย.
สัญญา สัญญาวิวัฒน์. (2550). การบริหารจัดการแนวพุทธ. (พิมพ์ครั้งที่ 2) กรุงเทพฯ: จุฬาลงกรณ์ มหาวิทยาลัย.
อารีย์ สวัสดิ์สาลี และคณะ. (2548). บทบาทของผู้บริหารฝ่ายทรัพยากรบุคคลในการบริหารผู้มีวุฒิสามารถ. คณะรัฐประศาสนศาสตร์: สถาบันบัณฑิตพัฒนบริหารศาสตร์.
________. (2548). บริหารงานบุคคลระดับประกาศนียบัตรวิชาชีพ ชั้นสูง (ปวส.). กรุงเทพฯ: ศูนย์ส่งเสริมวิชาการ.
Armstrong, M. (2020). Armstrong’s handbook of human resource management practice. (15th ed.). London: Kogan Page.
Dessler, G. (2020). Human resource management. (16th ed.). Harlow: Pearson Education.
Ulrich, D. (2017). Human resource champions: The next agenda for adding value and delivering results. Harvard Business School Press.
Ulrich, D., Younger, J., Brockbank, W., & Ulrich, M. (2019). HR competencies for the future. New York: McGraw-Hill Education.
