การนําแนวคิดธรรมราชาไปประยุกต์ใช้กับการปกครองบ้านเมือง

Main Article Content

พระครูโสภณปริยัตสุธี
นาวิน พรมใจสา
ประยงค์ จันทร์แดง

บทคัดย่อ

งานวิจัยนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อศึกษาแนวคิดธรรมราชาตามหลักธรรมทาง พระพุทธศาสนา และเพื่อนําแนวคิดธรรมราชาไปประยุกต์ใช้กับการปกครองบ้านเมือง งานวิจัยนี้เป็นการวิจัยเชิงคุณภาพ โดยเน้นค้นคว้าในคัมภีร์พระไตรปิฎกและการสัมภาษณ์เชิงลึก ผลการศึกษานํามาวิเคราะห์และเรียบเรียงในเชิงพรรณนา


ผลการวิจัย พบว่าธรรมราชาตามแนวคิดทางพระพุทธศาสนาแบ่งออกเป็น ๒ ประเภท คือธรรมราชาในทางศาสนาหรือทางธรรม และธรรมราชาในทางโลก ธรรมราชาในทางศาสนา หมายถึงพระพุทธเจ้าเพราะทรงเพียบพร้อมด้วยคุณสมบัติที่ดีงามครบถ้วน ส่วนธรรมราชา ในทางโลก หมายถึงผู้นําหรือผู้ปกครองบ้านเมืองที่ดี มีคุณธรรมประจําใจและนํามาใช้ในการ ปกครอง ในการนําแนวคิดธรรมราชาไปประยุกต์ใช้กับการปกครองบ้านเมือง มี ๖ แนวทางดังนี้ ๑) แนวคิดธรรมราชากับการปกครอง ประกอบด้วยระดับต้นจะต้องคํานึงถึงคุณสมบัติของการ เป็นผู้นําที่ดี ระดับกลาง จะต้องอาศัยธรรมเป็นหลักในการปกครอง ระดับสูง จะต้องสร้าง บุคคลให้มีธรรมราชาในจิตใจเพื่อใช้ในการปกครองทุกระดับ ๒) ภาวะผู้นํากับธรรมราชา ประกอบด้วย มุ่งพัฒนาตนให้เป็นธรรมราชา มุ่งพัฒนาผู้ใต้การปกครองพัฒนาทั้งด้านพฤติกรรม จิตใจตลอดจนถึงสติปัญญา และมุ่งพัฒนาองค์รวมของสังคม ๓)ประสบการณ์ธรรมราชากับ ผู้ปกครอง ประกอบด้วยมุ่งเน้นหลักการทางพระพุทธศาสนา มุ่งเน้นหลักเข้าสู่การปฏิบัติและ มุ่งเน้นกระบวนการทั้งกฎหมายขนบธรรมเนียมประเพณี ๔) ธรรมราชากับคุณสมบัติผู้ปกครอง ประกอบด้วยเป็นแบบอย่างด้านการปฏิบัติตน เงื่อนไขของความเป็นธรรมราชาและแบบอย่างวิธีคิดของบุคคลที่เป็นธรรมราชา ๕) ความเชื่อมั่นในธรรมราชาโดยการสร้างธรรมราชาให้ เกิดขึ้นในจิตใจ เชื่อในความมุ่งหมายของความเป็นธรรมราชาและสามารถนําหลักธรรมราชาไป ปฏิบัติในทุกระดับ และ ๖) แนวทางการเผยแพร่ธรรมราชา ประกอบด้วยการสร้างองค์ความรู้ การนําไปใช้และการสร้างความตระหนักรู้ร่วมกัน

Article Details

รูปแบบการอ้างอิง
พระครูโสภณปริยัตสุธี, พรมใจสา น., & จันทร์แดง ป. (2019). การนําแนวคิดธรรมราชาไปประยุกต์ใช้กับการปกครองบ้านเมือง. วารสารบัณฑิตศึกษาปริทรรศน์ มจร วิทยาเขตแพร่, 5(2), 165–176. สืบค้น จาก https://so13.tci-thaijo.org/index.php/jgrp/article/view/4462
ประเภทบทความ
บทความวิจัย

เอกสารอ้างอิง

นภัทร แก้วนาค. วิทยปรัชญาเชิงพุทธ : องค์ความรู้การเข้าถึงปัญญาเพื่อการจัดการทางสังคม. การประชุมวิชาการระดับชาติ มจร ครั้งที่ ๑ เล่มที่ ๒ ประจําปี พ.ศ. ๒๕๕๗.

ปรีชา ช้างขวัญยืน. ธรรมรัฐ-ธรรมราชา. กรุงเทพฯ : โรงพิมพ์แห่งจุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย, ๒๕๔๒.

พระครูสุนทรเขมาภินันท์ และคณะ. วารสาร มจร.สังคมศาสตร์ ปีที่ ๖ ฉบับที่ ๒ (ฉบับพิเศษ) เมษายน-มิถุนายน ๒๕๖๐.

พระครูโสภณปริยัติสุธี. พุทธธรรมกับการบริหาร. พิมพ์ครั้งที่ ๒. พะเยา : เจริญอักษร. ๒๕๕๘.

พระพรหมคุณาภรณ์ (ป.อ.ปยุตฺโต). จารึกอโศก (ธรรมจักรบนเศียรสี่สิงห์) รัฐศาสตร์แห่งธรรมาธิปไตย. กรุงเทพฯ : ผลิธัมม์, ๒๕๕๒.

พระราชญาณวิสิฐ (เสริมชัย ชยมงฺคโล). หลักธรรมาภิบาลและประมุขศิลป์ : คุณลักษณะความเป็นผู้นําที่ดี. พิมพ์ครั้งที่ ๖. ราชบุรี : มูลนิธิพุทธภาวนาวิชชาธรรมกาย, ๒๕๕๒.

พีรวัส วรมนธนาเกียรติ. การศึกษาเปรียบเทียบแนวคิดธรรมราชาจากคติทางพระพุทธศาสนากับลักษณะการปกครองในกวีนิพนธ์หลีเซา, วารสารมนุษยศาสตร์และสังคมศาสตร์, มหาวิทยาลัยอุบลราชธานี ปีที่ ๗ ฉบับที่ ๒ (๒๐๑๖) : กรกฏาคม-ธันวาคม ๒๕๕๙.

พระศรีปริยัติโมลี (สมชัย กุสลจิตฺโต). สงฆ์ผู้นําสังคม. พิมพ์ครั้งที่ ๒. กรุงเทพฯ : โรงพิมพ์มหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย, ๒๕๔๘.

มนตรี ธีรธรรมพิพัฒน์. แนวคิดเรื่องธรรมราชาในพุทธปรัชญาเถรวาท, พุทธศาสตรดุษฎีบัณฑิต สาขาวิชาปรัชญา มหาวิทยาลัยมหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย, ๒๕๓๘.

มหาวิทยาลัยสุโขทัยธรรมาธิราช. แนวคิดทางการเมืองและสังคม. พิมพ์ครั้งที่ ๒. นนทบุรี : โรงพิมพ์มหาวิทยาลัยสุโขทัยธรรมาธิราช, ๒๕๔๙.