PROMOTING THAI CHILDREN TO HAVE GOOD HUMAN RELATIONS
Article Sidebar
Main Article Content
Abstract
Human relations are a part of life. Everyone can practice good interpersonal relationships because Human relations are things that arise from learning, not naturally, administrators, teachers, parents or those who Involving children In particular, early childhood children should promote a strong foundation of interpersonal relationships in order to develop building a good relationship in the future, It is the duty of all parties to help each other to promote good interpersonal relationships.To the child properly It is one of the important foundations that enable children to live in society effectively. suitable and happy I have studied and collected information from the work of many writers. Can say that promoting Thai children to have good human relations with knowledge and concepts as follows: 1)understanding 2)How is human relations important to Thai children? 3) composition and principle which promotes good human relations 4) How does human relations benefit to Thai
children? 5) Human relations with education in Thai society 6) human relations in daily life and 7) guidelines for building good human relations with children, including conclusions based on the author's own ideas for each topic. Which the author hopes that this academic article will be the starting point for further benefits in the development of Thai children, Thai society and the nation.
Article Details
This work is licensed under a Creative Commons Attribution-NonCommercial-NoDerivatives 4.0 International License.
This article is published under a Creative Commons Attribution-NonCommercial-NoDerivatives 4.0 International License (CC BY-NC-ND 4.0), which allows others to share the article with proper attribution to the authors and prohibits commercial use or modification. For any other reuse or republication, permission from the journal and the authors is required.References
กิจจา บานชื่น. (2560). มนุษยสัมพันธ์ในองค์การ. กรุงเทพมหานคร : ซีเอ็ดยูเคชั่น.
พรรณทิพย์ ศิริวรรณบุศย์. (2553). มนุษยสัมพันธ์. พิมพ์ครั้งที่ 7. กรุงเทพมหานคร : สํานักพิมพ์แห่งจุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.
พรรณราย ทรัพยะประภา. (2557). จิตวิทยาประยุกต์ในการบริหารธุรกิจและการศึกษา เล่มที่ 1. กรุงเทพมหานคร : สํานักพิมพ์แห่งจุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.
ลักขณา สริวัฒน์. (2556). มนุษยสัมพันธ์ (Human Pelationship). กรุงเทพมหานคร : โอเดียนสโตร์.
บูรัชฏะ. (2558). สุดยอดเทคนิคการจัดการเรียนรู้แบบครูมืออาชีพ. พิมพ์ครั้งที่ 5. กรุงเทพมหานคร : แฮปปี้ เลิร์นนิ่ง.
วีระพรรณ จันทร์เหลือง. (2559). มนุษยสัมพันธ์. กรุงเทพมหานคร : โอเดียนสโตร์.
สมพร สุทัศนีย์. (2554). มนุษยสัมพันธ์. พิมพ์ครั้งที่ 10. กรุงเทพมหานคร : โรงพิมพ์แห่งจุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.
สิริมา ภิญโญอนันตพงษ์. (2556). การวัดและประเมินแนวใหม่ : เด็กปฐมวัย. พิมพ์ครั้งที่ 4. กรุงเทพมหานคร : ภาควิชาหลักสูตร.
Allen, BR. (1986, April). A Short – Term Interpersonal Skill Training Program with College Undergradates. Dissertaion Abstracts International. 46(10)2963-A2964-A.
Eisenberg, N. (1997). Social emotional and personalitydevelopment. In W. Damon (Ed.), Handbook of childpsychology (5th ed., Vol. 3, pp. 620-622). New York : Wiley.
Guo, M. J. (2005). Study on the development feature and cultivation of 3 to 6 years-old children’s interaction strategies. Journal of Tianjin Normal University (Elementary Education Edition), 6(3), 71.
Harris, J. R. (2005). Social behaviors and personality development : The role of experience with siblings and with peers. In J. E. Bruce & D. Bjorklund (Eds.), Origins of the social mind: Evolutionary psychology and child development. (pp.245-270). NewYork, NY, US: Guilford Press.
Jing, J. H. (1998). A preliminary study on the problems of the development of children’s peer relationship affecting their socialization. Psychological Exploration, (2), 68.
Li, M. (2015). On the cause of children’s interaction obstacles and the strategy of psychological counseling. Journal of Studies Childhood Education, 5(11), 64.
Nie, L. & Huang, K. K. (2003). On teachers as supporters and conductor of children’s peer dialogue. Journal of Studies Childhood Education, 7(12), 45.
Parker, J. G., & Ahser, S. P. (1987). Peer relations and later personal adjustment : Are low-accepted childen at risk. Psychology Bullctin, 102, 357-389.
Wang, X. (1993). Comparative study on intercourse psychologyof 4 to 6 yearsold children of the cities between China’smain nationality and Mongolian. Journal of Psychological Exploration,13(2), 21.
Zeng Bin. (2016). Study on the Experiment of Cultivating the Peer Interpersonal Skill of the Children in the Kindergarten.Vol. 12, No. 7, 2016, pp. 41-45. Canadian Social Science
Zheng, S. J., & Zhang, Y. H. (2003). Research review on preschool children’s social shrinking. Journal of Studies Childhood Education, 11(3), 16.
Zheng, X. B., & Qiu, S. H. (1995). Talking about correction of children’s social shrinking. Journal of Studies Childhood Education, 4(6), 35.
