หลักทศพลญาณ : ยุทธวิธีการสื่อธรรมะของพระพุทธเจ้า
Article Sidebar
Main Article Content
บทคัดย่อ
บทความนี้เขียนจากทัศนของผู้เขียนสื่อถึงยุทธวิธีการสื่อธรรมะของพระพุทธเจ้าในหลักทศพลญาณ นำมาบูรณาการเพื่อเป็นแนวทางให้เกิดความรู้ความเข้าใจแก่บุคคลทั่วไป ในบริบททางสังคมที่มีพลวัต ส่งผลต่อการเปิดรับธรรมะที่แตกต่างกันของพุทธศาสนิกชนในยุคโลกาภิวัฒน์ ส่งผลให้สภาพความเป็นอยู่และการดำเนินชีวิตของประชาชนเกิดการเปลี่ยนแปลง โดยเฉพาะสังคมเมืองที่ต้องเผชิญกับวิถีชีวิตที่เร่งรีบ แข่งขันเพื่อความอยู่รอด เผชิญวิกฤติด้านคุณธรรมและจริยธรรมอย่างรุนแรง การเปลี่ยนถ่ายทางวัฒนธรรมอย่างรวดเร็ว ค่านิยมที่ดีงามของไทยเริ่มเสื่อมถอยลง สิ่งเหล่านี้ล้วนสะท้อนให้เห็นจากพฤติกรรมของคนในสังคมที่เปลี่ยนแปลงไป พระสงฆ์จึงมีบทบาทสำคัญในการเผยแผ่ธรรมะที่จะต้องมีการขัดเกลาจิตใจ พัฒนาจากเดิมผ่านการเทศน์ในวัด เป็นยุทธวิธีใหม่ ๆ ให้สอดคล้องกับปัจจุบัน ทั้งรูปแบบ สื่อ และเนื้อหา พุทธสัญลักษณ์ผ่านกระบวนการสื่อสารให้เกิด การเข้าใจ การเข้าถึง และการพัฒนา ผ่านsocial medial โดยสิ่งที่พระพุทธศาสนาสอนเป็นข้อแรก ก็คือ ความทุกข์ อันเป็นปัญหาที่มนุษย์พึงรับรู้และจัดการแก้ไขโดยถูกต้องและถือว่าภารกิจของพระพุทธศาสนาด้วยหลักทศพลญาณมาเป็นหลักในการบูรณาการเพื่อเป็นแนวทางในการเกิดความรู้ความเข้าใจแก่บุคคลทั่วไปอันจะสามารถนำความรู้ตามหลักธรรม 10 ข้อนั้น ๆ มาใช้บูรณาการเป็นหลักในการดำเนินชีวิต
Article Details
อนุญาตภายใต้เงื่อนไข Creative Commons Attribution-NonCommercial-NoDerivatives 4.0 International License.
บทความนี้ได้รับการเผยแพร่ภายใต้สัญญาอนุญาต Creative Commons Attribution-NonCommercial-NoDerivatives 4.0 International (CC BY-NC-ND 4.0) ซึ่งอนุญาตให้ผู้อื่นสามารถแชร์บทความได้โดยให้เครดิตผู้เขียนและห้ามนำไปใช้เพื่อการค้าหรือดัดแปลง หากต้องการใช้งานซ้ำในลักษณะอื่น ๆ หรือการเผยแพร่ซ้ำ จำเป็นต้องได้รับอนุญาตจากวารสารเอกสารอ้างอิง
กาญจนา แก้วเทพ. (2554). การสื่อสาร ศาสนา กีฬา. กรุงเทพฯ : ภาพพิมพ์.
พระพรหมคุณาภรณ์ (ป. อ. ปยุตฺโต). (2556). พจนานุกรมพุทธศาสตร์ ฉบับประมวลธรรม. พิมพ์ครั้งที่ 25, กรุงเทพฯ : ผลิธัมม์.
พระพรหมคุณาภรณ์. (2556). พุทธวิธีในการสอน, พิมพ์ครั้งที่ 18. กรุงเทพมหานคร : บริษัท พิมพ์สวยจำกัด.
พระเทพเวที (ประยุกต์ ปยุตโต). (2532). หลักการศึกษาในพระพุทธศาสนา. พิมพ์ครั้งที่ 3. กรุงเทพมหานคร : อมรินทร์ พริ้นติ๊งกรุ๊พ.
พระพิจิตรธรรมพาที (ชัยวัฒน์ ธมฺมวฑฺฒโน). (2544). นักเทศนายุคโลกาภิวัตน์. กรุงเทพมหานคร : โรงพิมพ์เลี่ยงเชียง.
ณัฐนันท์ ศิริเจริญ. (2557). การสื่อสารเพื่อการรู้เท่าทันสื่อและสารสนเทศจากสื่ออินเทอร์เน็ตของนักศึกษาระดับปริญญาตรี (ดุษฎีนิพนธ์ปริญญาปรัชญาดุษฎีบัณฑิต สาขานิเทศศาสตร์). กรุงเทพมหานคร : มหาวิทยาลัยสุโขทันธรรมาธิราช.
แสง จันทร์งาม. (2540). วิธีสอนของพระพุทธเจ้า. กรุงเทพมหานคร : โรงพิมพ์มหามกุฏราชวิทยาลัย.
สมชัย ศรีนอก. (2555). บทความเรื่องพุทธสื่อสาร. กรุงเทพมหานคร : โรงพิมพ์มหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย.
สิริพิชญ์ เตชะไกรศรี. (2549). การเผยแผ่ธรรมะเชิงรุกตามวิถีพุทธ : ศึกษาเฉพาะกรณี การจัดกิจกรรมธรรมะในสวน ณ สวนหลวง ร.9 (วิทยานิพนธ์ปริญญาพุทธศาสตรมหาบณัฑิต). พระนครศรีอยุธยา : มหาวิทยาลัยมหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย.
Berlo, D.K. (1960). The Process of communication. New York : Holt Rinehart and Winston.
Schramm Wilber. (1954). The Process and Effects of Mass Communication. Urbana : University of Illinois Press.
