แนวทางการจัดการท่องเที่ยวอย่างยั่งยืนในชุมชนดอยผาหมี อําเภอแม่สาย จังหวัดเชียงราย
Article Sidebar
Main Article Content
บทคัดย่อ
การศึกษาครั้งนี้มีวัตถุประสงค์ดังนี้ ๑) เพื่อศึกษาอัตลักษณ์ในชุมชนดอยผาหมี อําเภอ แม่สาย จังหวัดเชียงราย ในบริบทของการจัดการ แหล่งท่องเที่ยวอย่างยั่งยืน ๒) เพื่อศึกษา กระบวนการจัดการการท่องเที่ยวและกิจกรรมการท่องเที่ยวที่เหมาะสม สอดคล้องกับแนว ทางการพัฒนาอย่างยั่งยืนในชุมชนดอยผาหมี อําเภอแม่สาย จังหวัดเชียงราย ๓) เพื่อเสนอแนะ แนวทางการพัฒนาและการจัดการการท่องเที่ยวในชุมชนดอยผาหมี อําเภอแม่สาย จังหวัด เชียงรายสู่ความยั่งยืน โดยกลุ่มตัวอย่างที่ใช้ในการศึกษาครั้งนี้คือ ผู้นําชุมชน ชาวบ้าน หน่วยงานรัฐบาล ผู้ประกอบการการท่องเที่ยวในชุมชนดอยผาหมี จํานวน ๒๐ คน เครื่องมือที่ ใช้ในการศึกษา คือ แบบสัมภาษณ์ และวิเคราะห์ข้อมูลเชิงเนื้อหา (Content Analysis) ผลการศึกษาพบว่า
๑) อัตลักษณ์ในชุมชนดอยผาหมี ในบริบทของการจัดการ แหล่งท่องเที่ยวอย่างยั่งยืน คือการคงสิ่งแวดล้อมและธรรมชาติที่สมบูรณ์อยู่ และมีกาแฟติดอันดับโลกที่ผลิตโดยชาวเขาเผ่า อาข่า
๒) กระบวนการจัดการการท่องเที่ยวและกิจกรรมการท่องเที่ยวที่เหมาะสม สอดคล้อง กับแนวทางการพัฒนาอย่างยั่งยืน คือการประชาสัมพันธ์ผ่านทางโซเชียลมีเดียต่าง ๆ และการ ช่วยกันดูแลทรัพยากรธรรมชาติและสิ่งแวดล้อมให้สามารถใช้ประโยชน์ได้นาน ๆ
๓) แนวทางการพัฒนาและการจัดการการท่องเที่ยวในชุมชนดอยผาหมีสู่ความยั่งยืน พบว่า มีการเปิดโอกาสให้บุคคลภายนอกได้มาเรียนรู้วัฒนธรรมท้องถิ่นและผลิตภัณฑ์กาแฟของ ชาวอาข่า อีกทั้งยังให้บุคคลที่มีความรู้ด้านภาษามาสอนให้กับกลุ่มชาวบ้านภายในชุมชน เพื่อให้ ชาวอาข่าสามารถสื่อสารกับนักท่องเที่ยวได้อย่างหลากหลาย
Article Details
อนุญาตภายใต้เงื่อนไข Creative Commons Attribution-NonCommercial-NoDerivatives 4.0 International License.
บทความนี้ได้รับการเผยแพร่ภายใต้สัญญาอนุญาต Creative Commons Attribution-NonCommercial-NoDerivatives 4.0 International (CC BY-NC-ND 4.0) ซึ่งอนุญาตให้ผู้อื่นสามารถแชร์บทความได้โดยให้เครดิตผู้เขียนและห้ามนำไปใช้เพื่อการค้าหรือดัดแปลง หากต้องการใช้งานซ้ำในลักษณะอื่น ๆ หรือการเผยแพร่ซ้ำ จำเป็นต้องได้รับอนุญาตจากวารสารเอกสารอ้างอิง
กรุงเทพธุรกิจ, การเปิดแหล่งท่องเที่ยว เพื่อให้นักท่องเที่ยวได้สัมผัสกับอากาศหนาวและชมทะเลหมอกในพื้นที่ อําเภอแม่สาย จังหวัดเชียงราย. ๒๕๖๒. [ออนไลน์]. แหล่งที่มา : https://www.bangkokbiznews.com/news/detail/831892.
จุฑาภรณ์ ทองเพ็ง. “ความคิดเห็นของนักท่องเที่ยวที่มีการจัดการท่องเที่ยวเชิงวัฒนธรรมของวัดโสธรวรรารามวิหาร จังหวัดฉะเทริงเทรา”. วิทยานิพนธ์บริหารธุรกิจมหาบัณฑิต. มหาวิทยาลัยบูรพา. ๒๕๕๔.
เชียงใหม่นิวส์, การท่องเที่ยวบนดอยผาหมี. ๒๕๖๑. [ออนไลน์]. แหล่งที่มา : https://www.chiangmainews.co.th/page/archives/752225.
ฐานเศรษฐกิจ, ๑๓ หมูป่า หนุนกระแสท่องเที่ยว ไฮซีซันถ้ําหลวง-ขุนน้ํานางนอนบูม. [ออนไลน์]. แหล่งที่มา : http://www.thansettakij.com/content/328806. ๒๕๖๑.
น้ำฝน จันทร์นวล. “ปัจจัยที่มีอิทธิพลต่อการตัดสินใจของนักท่องเที่ยวชาวจีนที่เดินทางเข้ามาท่องเที่ยวในประเทศไทย”. วิทยานิพนธ์บริหารธุรกิจมหาบัณฑิต. มหาวิทยาลัยนานาชาติ แสตมฟอร์ด, ๒๕๕๕.
พรประภา พานิช. “คุณภาพการให้บริการของสถานที่ท่องเที่ยวที่มีผลต่อความพึงพอใจของนักท่องเที่ยวไทยในอําเภอสวนผึ้ง จังหวัดราชบุรี”. วิทยานิพนธ์บริหารธุรกิจมหาบัณฑิต. มหาวิทยาลัยราชมงคลธัญบุรี, ๒๕๕๗.
สํานักงานพัฒนาชุมชนดอยผาหมี, บุคคลที่มีหน้าที่ในการดูแลการจัดการท่องเที่ยวในชุมชนดอยผาหมี. ๒๕๖๑. [ออนไลน์]. แหล่งที่มา : http://cddchiangrai.net/modules.php?
สารานุกรมไทยสําหรับเยาวชน. โครงการสารานุกรมไทยสําหรับเยาวชน โดยพระราชประสงค์ในพระบาทสมเด็จพระเจ้าอยู่หัว. กรุงเทพฯ : ด่านสุทธาการพิมพ์, ๒๕๕๔.
อานนท์ สีดาเพ็ง. “รูปแบบการจัดการท่องเที่ยวเชิงกีฬากอล์ฟโดยการประยุกต์ทฤษฎีการแลกเปลี่ยนทางสังคม”. วิทยานิพนธ์บริหารธุรกิจมหาบัณฑิต. มหาวิทยาลัยบูรพา, ๒๕๕๙.
Ceballos-Lascurain, H. Tourism, ecotourism, and protected areas: The state of nature-based tourism around the world and guidelines for its development. Gland : IUCN, 1996.
World Health Organization, International travel and health: situation as on 1 January 2010. Switzerland: World Health Organization, 2010.
