การพัฒนานวัตกรรมไม้ดามสําหรับผู้สูงอายุกระดูกสะโพกหัก จังหวัดแพร่
Main Article Content
บทคัดย่อ
การวิจัยนี้เป็นวิจัยและพัฒนา (Research and Development) วัตถุประสงค์เพื่อ 1) พัฒนานวัตกรรมไม้ดามสําหรับผู้สูงอายุกระดูกสะโพกหักจากภูมิปัญญาชาวบ้าน และ 2) เพื่อเปรียบเทียบผลลัพธ์การใช้นวัตกรรมไม้ดามไม้ไผ่ต่อการลดอาการปวดในช่วงลําเลียงของผู้สูงอายุกระดูกสะโพกหัก ตามกรอบแนวคิด ADDI MODEL กลุ่มตัวอย่างระยะที่ 1 จํานวน 50 คน ได้แก่ อาสาสมัครฉุกเฉินการแพทย์ 10 คน แกนนําสุขภาพในชุมชน (อสม) 7 คน แพทย์ผู้เชี่ยวชาญด้านออโธปิดิกส์ 2 คน หัวหน้าศูนย์ปฏิบัติการการบริการการแพทย์ฉุกเฉิน 1 คน ผู้สูงอายุ 30 คน กลุ่มตัวอย่างระยะที่ 2 คือ ผู้สูงอายุกระดูกสะโพกหัก จํานวน 44 คน กลุ่มทดลอง 22 คน และกลุ่มควบคุม 22 คน วิเคราะห์ข้อมูลเชิงคุณภาพโดยการจัดกลุ่มเนื้อหา เปรียบเทียบผลลัพธ์ก่อนและหลังพัฒนาใช้สถิติ Paired t-test
ผลการวิจัย พบว่า
1) การพัฒนาไม้ดาม คือ ส่วนรองรับตั้งแต่เท้าจนถึงหลังมีความยาว 120 ซม. ส่วนรองรับส่วนบนมีความยาว 30 ซม. แต่ละท่อนมีความกว้าง 2 นิ้ว ความบาง 0.5 ซม. ป้องกันการผุกร่อนง่ายโดยนําไม้แช่น้ําใบ ยูคาลิปตัส 5 วัน และผึ่งไว้จนแห้งสนิท ทาด้วยสีเคลือบเงาไม้ จํานวน 2 รอบ บุด้วยฟองน้ำชนิดนุ่มกันความร้อนหนา 1 ซม. หุ้มผ้าพลาสติกเกรดดี ยึดตีนตุ๊กแกบริเวณหน้าแข้ง ต้นขา สะโพก และเอวเหนือสะโพก
2) ค่าเฉลี่ยระดับความเจ็บปวดของผู้สูงอายุกระดูกสะโพกหัก พบว่า ผู้สูงอายุกลุ่มที่ได้รับการใช้นวัตกรรม “ไม้ดามไม้ไผ่” มีระดับความเจ็บปวด น้อยกว่ากลุ่มผู้สูงอายุที่ได้รับการใช้ไม้ดามรูปแบบปกติอย่างมีนัยสําคัญทางสถิติที่ระดับ .01 ( = 5.00, SD = 0.00, t = 0.478, p < .01)
Article Details

อนุญาตภายใต้เงื่อนไข Creative Commons Attribution-NonCommercial-NoDerivatives 4.0 International License.
บทความนี้ได้รับการเผยแพร่ภายใต้สัญญาอนุญาต Creative Commons Attribution-NonCommercial-NoDerivatives 4.0 International (CC BY-NC-ND 4.0) ซึ่งอนุญาตให้ผู้อื่นสามารถแชร์บทความได้โดยให้เครดิตผู้เขียนและห้ามนำไปใช้เพื่อการค้าหรือดัดแปลง หากต้องการใช้งานซ้ำในลักษณะอื่น ๆ หรือการเผยแพร่ซ้ำ จำเป็นต้องได้รับอนุญาตจากวารสารเอกสารอ้างอิง
กระทรวงสาธารณสุข, (2562). การคัดกรองผู้สูงอายุ 10 เรื่อง. เรียกใช้เมื่อ 18 กรกฎาคม 2562. จาก https://hdcservice.moph.go.th/hdc/reports/report.php?source=pformated/format1.php&cat_id=6966b0664b89805a484d7ac96c6edc48&id=df0700e8e3c79802b208b8780ab64d61.
กระทรวงสาธารณสุข, (2563). การคัดกรองผู้สูงอายุ 10 เรื่อง. เรียกใช้เมื่อ 20 กรกฎาคม 2563. จาก https://hdcservice.moph.go.th/hdc/reports/report.php?source=pformated/format1.php&cat_id=6966b0664b89805a484d7ac96c6edc48&id=df0700e8e3c79802b208b8780ab64d61.
กรมการปกครอง กระทรวงมหาดไทย. (2561). สถิติผู้สูงอายุประเทศไทย 77 จังหวัด ณ วันที่ 31 ธันวาคม 2561. เรียกใช้เมื่อ 16 กรกฎาคม 2562. จาก http://stat.dopa. go.th/stat/statnew/upstat_age.php.
กรมกิจการผู้สูงอายุ กระทรวงการพัฒนาสังคมและความมั่นคงของมนุษย์. (2562). มาตรการขับเคลื่อนระเบียบวาระแห่งชาติ เรื่อง สังคมสูงอายุ (ฉบับปรับปรุง). พิมพ์ครั้งที่ 2. กรุงเทพ : บริษัทอมรินทร์พริ้นติ้งแอนด์พับลิชชิ่ง.
กัญญา วังศรี. (2556). การบริการการแพทย์ฉุกเฉินประเทศไทย. วารสารศรีนครินทร์. 28(พิเศษ), 69-73.
จารุณี สุธีร์ สุรชา อมรพันธุ์ และนิพนธ์ มานะสถิตพงศ์. (2555). การพัฒนาคุณภาพระบบการดูแลผู้ป่วยฉุกเฉิน ณ จุดเกิดเหตุของผู้ปฏิบัติการฉุกเฉินเบื้องต้น อําเภอเมืองยโสธร จังหวัดยโสธร. วารสารโรงพยาบาลสกลนคร. 15(3), 46-56.
จงกลวรรณ มุสกิทอง วิมลรัตน์ ภู่วราวุฒิพานิช และจรินทิพย์ อุดมพันธุรัก. (2558). ประสบการณ์การเรียนรู้จากการฝึกปฏิบัติในหอผู้ป่วยอายุรศาสตร์กับการรับรู้เกี่ยวกับการพัฒนาตนเองของนักศึกษาพยาบาล หลักสูตรพยาบาลศาสตรบัณฑิต. วารสารพยาบาลกระทรวงสาธารณสุข. 27(2), 187-197.
วรรณรา ชื่นวัฒนา. (2555). การประเมินความพึงพอใจของผู้ใช้บริการการแพทย์ฉุกเฉิน. นนทบุรี : สถาบันการแพทยฉุกเฉินแห่งชาติ.
สถาบันการแพทย์ฉุกเฉินแห่งชาติ. (2557). สรุปภาพรวมการจัดทํามาตรฐาน หลักเกณฑ์และวิธีปฏิบัติเกี่ยวกับระบบการแพทย์ฉุกเฉิน. นนทบุรี : อัลทิเมท พริ้นติ้ง.
สิทธิพร เกษจ้อย. (2560). บทบาทการปฏิบัติงงานของอาสาสมัครสาธารณสุขประจําหมู่บ้าน (อสม.) โรงพยาบาลส่งเสริมสุขภาพตําบลโนท่อน อําเภอเมืองขอนแก่น จังหวัดขอนแก่น. วารสารสถาบันวิจัยพิมลธรรม. 4(1), 163-174.
Burns N., & Grove S. K. (2005). The practice of nursing research : Conduct,critique, & utilization (5th ed.). St. Louis : Elsevier Saunders.