ปัจจัยการจัดการเรียนการสอนแบบสะเต็มศึกษาที่ส่งผลต่อประสิทธิภาพการสอนของครูโรงเรียนพระปริยัติธรรม แผนกสามัญศึกษา จังหวัดเชียงราย
Article Sidebar
Main Article Content
บทคัดย่อ
การวิจัยครั้งนี้ มีวัตถุประสงค์ ๑) เพื่อศึกษาปัจจัยการจัดการเรียนรู้ตามแนวคิดสะเต็มศึกษา ที่ส่งผลต่อประสิทธิภาพการสอนของครู โรงเรียนพระปริยัติธรรม แผนกสามัญศึกษา จังหวัดเชียงราย ๒) เพื่อตรวจสอบความสอดคล้องของโมเดลเชิงสาเหตุปัจจัยการจัดการเรียนรู้ตามแนวคิดสะเต็มศึกษา ที่ส่งผลต่อประสิทธิภาพการสอนของครูกับข้อมูลเชิงประจักษ์ และ ๓) เพื่อศึกษาอิทธิพลทางตรง อิทธิพลทางอ้อม และอิทธิพลรวมของปัจจัยการจัดการเรียนรู้ตามแนวคิดสะเต็มศึกษาที่ส่งผลต่อประสิทธิภาพการสอนของครู กลุ่มตัวอย่างที่ใช้ในการวิจัย คือ สามเณรนักเรียนชั้นมัธยมศึกษา ตอนปลาย โรงเรียนพระปริยัติธรรม แผนกสามัญศึกษา จังหวัดเชียงราย สังกัดสํานักงานพระพุทธศาสนาแห่งชาติ ปีการศึกษา ๒๕๖๐ จํานวน ๒๖๓ รูป เครื่องมือที่ใช้ในการวิจัย คือ แบบสอบถาม สถิติที่ใช้ในการวิเคราะห์ข้อมูล โดยการหาค่าสถิติพื้นฐาน ได้แก่ ค่าความถี่ ค่าเฉลี่ย ค่าส่วนเบี่ยงเบนมาตรฐาน ค่าความเบ้ความโด่ง วิเคราะห์ค่าสัมประสิทธิ์สัมพันธ์แบบเพียร์สัน และการวิเคราะห์ข้อมูลใช้หลักการ วิเคราะห์โมเดลลิสเรล ผลการวิจัยสรุปได้ดังนี้
๑. ปัจจัยการจัดการเรียนรู้ตามแนวคิดสะเต็มศึกษาที่ส่งผลต่อประสิทธิภาพการสอนของครู โรงเรียนพระปริยัติธรรม แผนกสามัญศึกษา จังหวัดเชียงราย ประกอบด้วย ตัวแปรแฝง จํานวน ๕ ตัวแปร และตัวแปรสังเกตได้ ๑๓ ตัวแปร โดยตัวแปรปัจจัยทุกตัวมีความสัมพันธ์ทางบวกมีนัยสําคัญทางสถิติ ที่ระดับ .๐๑
๒. โมเดลเชิงสาเหตุปัจจัยการจัดการเรียนรู้ตามแนวคิดสะเต็มศึกษาที่ส่งผลต่อประสิทธิภาพ การสอนของครูกับข้อมูลเชิงประจักษ์โดยภาพรวมมีความสอดคล้องกลมกลืนกับข้อมูลเชิงประจักษ์ มีค่าไค-สแควร์ เท่ากับ ๒๕.๗๖ องศาอิสระ ๑๓ และค่าความน่าจะเป็นเท่ากับ ๐.๐๒ ดัชนีวัดระดับความกลมกลืนเท่ากับ ๐.๙๙ ดัชนีวัดระดับความกลมกลืนที่ปรับแก้แล้วเท่ากับ ๐.๙๐ ค่าดัชนีรากมาตรฐานของค่าเฉลี่ยกําลังสองของส่วนที่เหลือเท่ากับ ๐.๐๒ ค่าดัชนีรากกําลังสองเฉลี่ยของความแตกต่างโดยประมาณ เท่ากับ ๐.๐๖ และตัวแปรในโมเดลสามารถอธิบายความแปรปรวนของปัจจัยด้านประสิทธิภาพการสอนของครูได้ร้อยละ ๘๒
๓. โมเดลเชิงสาเหตุปัจจัยการจัดการเรียนรู้ตามแนวคิดสะเต็มศึกษาที่ส่งผลต่อประสิทธิภาพ การสอนของครูได้รับอิทธิพลทางตรงและอิทธิผลทางอ้อมสูงสุดจากปัจจัยด้านหลักสูตร รองลงมา คือปัจจัยด้านความสามารถและคุณลักษณะของครู ปัจจัยด้านผู้บริหารและปัจจัยด้านการจัดการเรียน การสอน อย่างมีนัยสําคัญทางสถิติที่ระดับ .๐๑ และ .๐๕
Article Details
อนุญาตภายใต้เงื่อนไข Creative Commons Attribution-NonCommercial-NoDerivatives 4.0 International License.
บทความนี้ได้รับการเผยแพร่ภายใต้สัญญาอนุญาต Creative Commons Attribution-NonCommercial-NoDerivatives 4.0 International (CC BY-NC-ND 4.0) ซึ่งอนุญาตให้ผู้อื่นสามารถแชร์บทความได้โดยให้เครดิตผู้เขียนและห้ามนำไปใช้เพื่อการค้าหรือดัดแปลง หากต้องการใช้งานซ้ำในลักษณะอื่น ๆ หรือการเผยแพร่ซ้ำ จำเป็นต้องได้รับอนุญาตจากวารสารเอกสารอ้างอิง
กระทรวงศึกษาธิการ. (๒๕๕๓). พระราชบัญญัติการศึกษาแห่งชาติ พ.ศ. ๒๕๔๒ แก้ไขเพิ่มเติม (ฉบับที่ ๒) พ.ศ. ๒๕๔๕ และ (ฉบับที่ ๓) พ.ศ. ๒๕๕๓. ราชกิจจานุเบกษา. เล่ม ๑๒๗ ตอนที่ ๔๕ก (๒๒ กรกฎาคม); ๔-๖. [ออนไลน์], แหล่งที่มา : http://www.moe.go.th/moe/nipa/ed_law/p.r.g.edu39.pdf
กระทรวงศึกษาธิการ. หลักสูตรแกนกลางการศึกษาขั้นพื้นฐาน พุทธศักราช ๒๕๕๑. กรุงเทพมหานคร : โรงพิมพ์ชุมนุมสหกรณ์การเกษตรแห่งประเทศไทย, ๒๕๕๑.
กมลวรรณ ตังธนากานนท์. ระเบียบวิธีสถิติทางการศึกษา. กรุงเทพมหานคร : จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย, ๒๕๕๘.
จํารัส อินทลาภาพร. การศึกษาแนวทางการจัดการเรียนรู้ตามแนวสะเต็มศึกษาสําหรับผู้เรียนระดับประถมศึกษา. Veridian E-Journal, Silpakorn University ฉบับภาษาไทย สาขามนุษยศาสตร์ สังคมศาสตร์ และศิลปะ. ๒๕๕๘, มกราคม-เมษายน, ๘(๑), ๖๒-๗๔. [ออนไลน์], แหล่งที่มา: https://www.tci-thaijo.org/index.php/Veridian-E-Journal/article/view/๒๙๒๙๐/๓๐๐๖๖.
ชูศรี วงศ์รัตนะ. เทคนิคการใช้สถิติเพื่อการวิจัย. กรุงเทพมหานคร: ไทเนรมิตกิจ อินเตอร์ โปรเกรสซิฟ, ๒๕๕๓.
นงลักษณ์ วิรัชชัย. โมเดลลิสเรล: สถิติวิเคราะห์สําหรับการวิจัย. พิมพ์ครั้งที่ ๓, กรุงเทพมหานคร : จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย, ๒๕๔๒.
ปาริชาติ ประเสริฐสังข์. การออกแบบกิจกรรมการเรียนรู้ตามแนวคิดสะเต็มศึกษา. วารสารวิชาการแพรวา กาฬสินธุ์ มหาวิทยาลัยกาฬสินธุ์. ๒๕๕๙, กันยายน-ธันวาคม, ๓(๓); ๑๒๙-๑๔๐. [ออนไลน์], แหล่งที่มา: http://praewa.ksu.ac.th/new๒๐๑๗/file/๒๐๑๗๐๖๐๘_๘๓๐๓๔๓๒๗๙๐.
พรทิพย์ ศิริภัทราชัย. STEM Education กับการพัฒนาทักษะในศตวรรษที่ ๒๑. วารสารนักบริหาร. ๒๕๕๖, ๓๓ (๒) (เมษายน-มิถุนายน); ๔๙-๕๖. [ออนไลน์], แหล่งที่มา : http://www.bu.ac.th/knowledgecenter/executive_journal/April June_๑๓/pdf/aw๐๗.pdf
วิจารณ์ พานิช. วิถีสร้างการเรียนรู้เพื่อศิษย์ในศตวรรษที่ ๒๑. กรุงเทพมหานคร : มูลนิธิ สดศรี-สฤษดิ์วงศ์, ๒๕๕๕.
วิชัย วงษ์ใหญ่. การพัฒนาหลักสูตรระดับอุดมศึกษา. กรุงเทพมหานคร : อาร์ แอนด์ ปริ้นท์, ๒๕๕๔.
ศศิเทพ ปิติพรเทพิน. การจัดการเรียนรู้วิทยาศาสตร์กับสังคมแห่งศตวรรษที่ ๒๑. กรุงเทพมหานคร : เนว่าเอ็ด ดูเคชั่น, ๒๕๕๘.
สุวิมล ติรกานันท์. ระเบียบวิธีการวิจัยทางสังคมศาสตร์: แนวทางสู่การปฏิบัติ. พิมพ์ครั้งที่ ๑๒. กรุงเทพมหานคร : จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย, ๒๕๕๗.
