กลยุทธ์การอนุรักษ์และส่งเสริมวัฒนธรรมขององค์กรปกครองส่วนท้องถิ่น

ผู้แต่ง

  • ธีรยุทธ ชะนิล คณะมนุษยศาสตร์และสังคมศาสตร์ มหาวิทยาลัยราชภัฏนครศรีธรรมราช
  • ปาริชาติ ชุมพงศ์ คณะมนุษยศาสตร์และสังคมศาสตร์ มหาวิทยาลัยราชภัฏนครศรีธรรมราช
  • เกรียงไกร ข่ายม่าน คณะมนุษยศาสตร์และสังคมศาสตร์ มหาวิทยาลัยราชภัฏนครศรีธรรมราช

คำสำคัญ:

กลยุทธ์, อนุรักษ์และส่งเสริมวัฒนธรรม, องค์กรปกครองส่วนท้องถิ่น

บทคัดย่อ

บทบาทของหน่วยงานที่เกี่ยวข้องกับการอนุรักษ์และส่งเสริมวัฒนธรรม พบว่าหน่วยงานที่มีภารกิจหลักและมีบทบาทสำคัญในการอนุรักษ์และส่งเสริมวัฒนธรรมผ่านปฏิบัติการทางสังคมของการอนุรักษ์และส่งเสริมวัฒนธรรมที่ปรากฏในพื้นที่อย่างแท้จริง คือ องค์กรปกครองส่วนท้องถิ่น ซึ่งถือเป็นองค์กรทางปกครองที่ถูกจัดตั้งขึ้นเพื่อสนองความต้องการขั้นพื้นฐานของประชาชน รวมทั้งยังถือเป็นองค์กรผู้รับผิดชอบหลักในการจัดทำบริการสาธารณะ ซึ่งระบุถึงการจัดทำบริการสาธารณะที่สามารถแยกออกหรือมีลักษณะที่แตกต่างจากท้องถิ่นอื่นได้ หรือเป็นกิจการที่ใกล้ชิดกับคนในท้องถิ่นเกี่ยวกับชีวิตประจำวันของคนในท้องถิ่นด้วย นับเป็นเงื่อนไขสำคัญอย่างยิ่งที่องค์กรปกครองส่วนท้องถิ่นภายใต้บริบทของหน่วยงานภาครัฐ จำเป็นต้องตระหนักถึงบทบาทสำคัญในการดำเนินกิจกรรมตามภารกิจที่มีอยู่ให้ครบถ้วนและให้มีผลเชิงรูปธรรม ผสานกับการพัฒนากลยุทธ์ด้านการทำนุบำรุงศิลปะ จารีตประเพณี ภูมิปัญญาและวัฒนธรรมของท้องถิ่นให้เป็นฐานคิดหลักควบคู่กับกระบวนการหล่อหลอมอัตลักษณ์ของชุมชน จึงเป็นแนวทางให้ผู้เขียนเห็นถึงความสำคัญในการศึกษาข้อมูล บทความ เพื่อเรียบเรียงเนื้อหานำเสนอด้านกลยุทธ์การอนุรักษ์และส่งเสริมวัฒนธรรมขององค์กรปกครองส่วนท้องถิ่นเพื่อเป็นองค์ความรู้แก่ผู้อ่าน

เอกสารอ้างอิง

กรมส่งเสริมการปกครองท้องถิ่น. (2547). พระราชบัญญัติสภาตำบลและองค์การบริหารส่วนตำบล พ.ศ. 2537 แก้ไขเพิ่มเติมถึง (ฉบับที่ 5) พ.ศ. 2546. ฉะเชิงเทรา : ประสานมิตร.

กรมสามัญศึกษา. (2545). การวางแผนกลยุทธ์. กรมสามัญศึกษา. กรุงเทพฯ : กรมสามัญศึกษา.

คณึงภรณ์ วงเวียนและคณะ. (2554). การพัฒนายุทธศาสตร์การท่องเที่ยวเชิงนิเวศอย่างยั่งยืนที่เกาะเสม็ด จังหวัดระยอง. วารสารการบริการและการท่องเที่ยว. 7 (2), 86-103

จตุพล ชูจันทร์. (2553). การพัฒนากลยุทธ์ในการบริหารจัดการเพื่อการท่องเที่ยวยั่งยืน โดยใช้ กระบวนการวิจัยเชิงปฏิบัติการแบบมีส่วนร่วมในตำบลบ้านใต้ อำเภอเกาะพะงัน จังหวัดสุราษฎร์ธานี (วิทยานิพนธ์ปรัชญาดุษฎีบัณฑิต). มหาวิทยาลัยราชภัฏพระนคร.

ดำรง วัฒนา. (2548). ยุทธศาสตร์การบริหารภาครัฐ หลักการและวิธีการ. กรุงเทพฯ : คณะรัฐศาสตร์ จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.

ธงชัย สันติวงษ์. (2533). การบริหารงานบุคคล. กรุงเทพฯ : ไทยวัฒนาพาณิช.

ปกรณ์ ปรียากร. (2542). การวางแผนกลยุทธ์ : แนวคิดและแนวทางเชิงประยุกต์. กรุงเทพฯ : สำนักพิมพ์เสมาธรรม.

ไพบูลย์ โพธิ์สุวรรณ. (2555). การจัดทำยุทธศาสตร์พัฒนาท้องถิ่น : จากแนวคิดสู่การปฏิบัติ.กรุงเทพฯ : วิทยาลัยพัฒนาการปกครองท้องถิ่นสถาบันพระปกเกล้า.

สุภาพร พิศาลบุตร. (2543). หลักการวางแผน. กรุงเทพฯ : ศูนย์เอกสารและตำรายาสถาบันราชภัฎสวนดุสิต.

Bartol, K & Martin, D. (1998). Management. Boston USA. : McGraw-Hill.

ดาวน์โหลด

เผยแพร่แล้ว

2022-06-30

รูปแบบการอ้างอิง

ชะนิล ธ., ชุมพงศ์ ป., & ข่ายม่าน เ. (2022). กลยุทธ์การอนุรักษ์และส่งเสริมวัฒนธรรมขององค์กรปกครองส่วนท้องถิ่น. วารสารบัณฑิตศึกษาปริทรรศน์ มจร วิทยาเขตแพร่, 8(1), 189–200. สืบค้น จาก https://so13.tci-thaijo.org/index.php/jgrp/article/view/4108

ฉบับ

ประเภทบทความ

บทความวิชาการ