การพัฒนาสื่อและนวัตกรรมการสอนแบบบูรณาการ ของครูพระสอนศีลธรรมในโรงเรียนจังหวัดเชียงใหม่

พิสิฏฐ์ โคตรสุโพธิ์; พลสรรค์ สิริเดชนนท์; พระครูสิริสุตานุยุต; จันทรัสม์ ตาปูลิง

ผู้แต่ง

พิสิฏฐ์ โคตรสุโพธิ์ มหาวิทยาลัยมหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย วิทยาเขตเชียงใหม่
พลสรรค์ สิริเดชนนท์ มหาวิทยาลัยมหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย วิทยาเขตเชียงใหม่
พระครูสิริสุตานุยุต มหาวิทยาลัยมหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย วิทยาเขตเชียงใหม่
จันทรัสม์ ตาปูลิง มหาวิทยาลัยมหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย วิทยาเขตเชียงใหม่

คำสำคัญ:

การพัฒนาสื่อและนวัตกรรมการสอน, แบบบูรณาการ, ครูพระสอนศีลธรรมในโรงเรียน

บทคัดย่อ

บทความนี้ มีวัตถุประสงค์ 1) เพื่อศึกษาองค์ความรู้ด้านสื่อและนวัตกรรมการสอน แบบบูรณาการของครูพระสอนศีลธรรมในโรงเรียนจังหวัดเชียงใหม่ 2) เพื่อพัฒนาสื่อและนวัตกรรมการสอนแบบบูรณาการของครูพระสอนศีลธรรมในโรงเรียนจังหวัดเชียงใหม่ และ 3) เพื่อนำสื่อและนวัตกรรมไปใช้ในการเรียนการสอนแบบบูรณาการของครูพระสอนศีลธรรม ในโรงเรียนจังหวัดเชียงใหม่ การวิจัยครั้งนี้เป็นการวิจัยแบบผสมผสาน (Mix method) ทั้งวิจัยเชิงคุณภาพ (Qualitative Research) วิจัยเชิงปริมาณ (Quantitative Research) และวิจัยเชิงปฏิบัติการ (Action Research) กับเครือข่ายครูพระสอนศีลธรรมในโรงเรียนจังหวัดเชียงใหม่ โดยการลงพื้นที่สำรวจ จำนวน 25 อำเภอ ในเขตพื้นที่จังหวัดเชียงใหม่

ผลการวิจัย พบว่า 1) ครูพระสอนศีลธรรมยังขาดทักษะองค์ความรู้พื้นฐานด้านสื่อและนวัตกรรม ไม่ชำนาญการใช้สื่อและนวัตกรรมที่ทันสมัยรวมถึงขาดความชำนาญในการผลิตสื่อโดยเฉพาะสื่อที่สอดคล้องกับเนื้อหาที่มีความหลากหลายและเหมาะสมกับช่วงชั้นเรียน 2) ความเหมาะสมของสื่อและนวัตกรรมการเรียนการสอนที่พัฒนาขึ้นโดยรวมอยู่ในระดับมาก ( = 3.76, S.D. = 0.71) ประสิทธิภาพของสื่อและนวัตกรรมการเรียนการสอนที่พัฒนาขึ้น มีประสิทธิภาพเท่ากับ 80.53/83.06 เป็นไปตามเกณฑ์ที่กำหนด 80/80 ดัชนีประสิทธิผลของสื่อและนวัตกรรมการเรียนการสอนที่พัฒนาขึ้นต่อความก้าวหน้าในการเรียนรู้สูง 0.75 คิดเป็นร้อยละ 75 และ นักเรียนมีความพึงพอใจต่อสื่อและนวัตกรรมการเรียนการสอนที่พัฒนาขึ้นโดยรวมอยู่ในระดับมาก (= 3.76, S.D. = 0.01) ผลวิเคราะห์การสังเกตพฤติกรรมระหว่างการอบรมของนักเรียน ด้านพุทธิพิสัย จิตพิสัย และทักษะพิสัย เป็นไปตามสมมติฐานมีการพัฒนาขึ้นทั้ง 3 ด้าน 3) ครูพระสอนศีลธรรมได้นำสื่อและนวัตกรรมมาใช้ในการแก้ปัญหาในการเรียนการสอน และความรู้ที่ได้มาจัดระบบ และพัฒนาให้มีความทันสมัย เพื่อนำไปบูรณาการกับการเรียนการสอนให้มีประสิทธิภาพสูงสุด

เอกสารอ้างอิง

ญาดา อรรถอนันต์และคณะ. (2560). “แอปพลิเคชันส่งเสริมการเรียนรู้คำศัพท์ภาษาอังกฤษสำหรับเด็กบกพร่องทางการได้ยิน”. ในการสัมมนาวิชาการระดับชาติ ด้านคนพิการ ครั้งที่ 9 ศูนย์ประชุมวายุภักษ์ โรงแรมเซ็นทราบายเซ็นทาราศูนย์ราชการและคอนเวนชันเซ็นเตอร์ แจ้งวัฒนะ. กรุงเทพฯ.

สำนักเลขาธิการคณะรัฐมนตรี. (2557). คำแถลงนโยบายของคณะรัฐมนตรี พลเอก ประยุทธ์ จันทร์โอชา นายกรัฐมนตรี แถลงต่อสภานิติบัญญัติแห่งชาติ. กรุงเทพฯ : สำนักพิมพ์คณะรัฐมนตรีและราชกิจจานุเบกษา.

พระมหาปัญญา แล่นปิว. (2553). “ศึกษาการปฏิบัติงานของพระสอนศีลธรรมในโรงเรียน สังกัดสำนักงานเขตพื้นที่การศึกษากรุงเทพมหานคร เขต 2 (สารนิพนธ์ปริญญาการบริหารการศึกษามหาบัณฑิต). กรุงเทพฯ : มหาวิทยาลัยศรีนครินทรวิโรฒ.

พระสถิต มหาลาโภ (ศรีเมือง). (2553). การสอนวิชาพระพุทธศาสนาของพระสอนศีลธรรม ในโรงเรียนวิถีพุทธ : กรณีศึกษาโรงเรียนบ้านโนนม่วง ตำบลศิลา อำเภอเมือง จังหวัดขอนแก่น (วิทยานิพนธ์ปริญญาพุทธศาสตรมหาบัณฑิต). กรุงเทพฯ : มหาวิทยาลัยมหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย.

พระราชบัญญัติการศึกษาแห่งชาติพุทธศักราช 2542. (2542). ราชกิจจานุเบกษา (เล่มที่ 116), ตอนที่ 74 ก

ราชบัณฑิตยสถาน. (2551) พจนานุกรมศึกษาศาสตร์ ฉบับราชบัณฑิตยสถาน. กรุงเทพฯ :ราชบัณฑิตยสถาน.

สำนักงานพระสอนศีลธรรม. (2558). สรุปผลการดำเนินโครงการพระสอนศีลธรรมในโรงเรียนประจำปี งบประมาณ 2557. สำนักงานพระสอนศีลธรรมในโรงเรียน : มหาวิทยาลัยมหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย.

สุมิตร คุณานุกร. (2528). หลักสูตรและการสอน,กรุงเทพฯ : โรงพิมพ์ชวนพิมพ์.

องอาจ นัยพัฒน์. (2554). การออกแบบการวิจัย : วิธีการเชิงปริมาณเชิงคุณภาพ และผสมผสานวิธีการ. พิมพ์ครั้งที่ 2. กรุงเทพฯ : โรงพิมพ์แห่งจุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.

อัญชลี สารรัตนะ. (2542). การศึกษาแบบบูรณาการ. วารสารวิชาการ. 2(12). 27-30.