การพัฒนาหลักสูตรโรงเรียนผู้สูงอายุ เพื่อเพิ่มคุณภาพชีวิตผู้สูงอายุด้วยภูมิปัญญาท้องถิ่น

Main Article Content

มนัส จันทร์พวง
วิยะณี ดังก้อง
ปาริฉัตร กุลเกลี้ยง
สุภาพร ธนะขว้าง
ณัฐกมล บัวบาน
เอกภพ นิลพัฒน์

บทคัดย่อ

การวิจัยครั้งนี้มีวัตถุประสงค์ ๑) เพื่อพัฒนาหลักสูตรโรงเรียนผู้สูงอายุ ๒) เพื่อเพิ่มคุณภาพชีวิตผู้สูงอายุ ด้วยภูมิปัญญาท้องถิ่น และ๓) เพื่อการศึกษาผลการดำเนินการใช้หลักสูตรเพื่อเพิ่มคุณภาพชีวิตผู้สูงอายุด้วยภูมิปัญญาท้องถิ่น รูปแบบการวิจัยเป็นการวิจัยกึ่งทดลอง (Quasi - Experimental Design) แบบ Pretest-Posttest Design  เครื่องมือที่ใช้ในการวิจัย คือหลักสูตรโรงเรียนผู้สูงอายุเพื่อเพิ่มคุณภาพชีวิตผู้สูงอายุด้วยภูมิปัญญาท้องถิ่น จำนวน ๖ รายวิชา


ผลการวิจัยพบว่า หลักสูตรฝึกอบรมเพื่อเพิ่มคุณภาพชีวิตของผู้สูงอายุ ด้วยภูมิปัญญาท้องถิ่น ทั้ง ๖ รายวิชา  มีประสิทธิภาพจากการตรวจสอบหลังการเรียนรู้แต่ละรายวิชา ของผู้เข้ารับการฝึกอบรมสัปดาห์ละ ๑ วัน ตั้งเดือน พฤษภาคม ถึง กันยายน ๒๕๕๙ หลังการอบรมผู้สูงอายุมีสมรรถภาพร่างกายดีขึ้น มีความดันโลหิตอยู่ในค่าที่ดีขึ้นรอบเอวลดลง ความเครียดลดลงความจำดีขึ้นเล็กน้อย ความรู้สึกต่อตนเองคงที่ผู้เข้าอบรมมีความพึงพอใจในการเข้ารับการอบรมระดับมากถึงมากที่สุด

Article Details

รูปแบบการอ้างอิง
จันทร์พวง ม., ดังก้อง ว., กุลเกลี้ยง ป., ธนะขว้าง ส., บัวบาน ณ., & นิลพัฒน์ เ. (2026). การพัฒนาหลักสูตรโรงเรียนผู้สูงอายุ เพื่อเพิ่มคุณภาพชีวิตผู้สูงอายุด้วยภูมิปัญญาท้องถิ่น. วารสารบัณฑิตศึกษาปริทรรศน์ มจร วิทยาเขตแพร่, 3(1), 87–102. สืบค้น จาก https://so13.tci-thaijo.org/index.php/jgrp/article/view/3700
ประเภทบทความ
บทความวิจัย

เอกสารอ้างอิง

สุนทร สุรวาทกุล.“การผสมกลมกลืนทางวัฒนธรรมของชาวไทยที่พูดภาษาลาว กวยและเขมร : ศึกษาเฉพาะกรณีบ้านเกาะแก้ว อำเภอสำโรงทาบ จังหวัดสุรินทร์”.ปริญญานิพนธ์. มหาวิทยาลัยศรีนครินทรวิโรฒ มหาสารคาม, ๒๕๔๒.

ศรีศักร วัลลิโภดม. “ชีวิตความเชื่อในสังคมไทย”. มองอนาคต วิเคราะห์เพื่อปรับเปลี่ยนทิศทางทางสังคมไทย, ๒๕๓๓.

อุทัย หิรัญต. การปรับตัวทางวัฒนธรรม, ๒๕๒๖.

อมรา พงศาพิชญ์. การมีส่วนร่วมของชุมชนในการพัฒนาสังคมและวัฒนธรรมไทย. รายงานการวิจัย. กรุงเทพฯ : ศูนย์ศึกษานโยบายสาธารณสุข มหาวิทยาลัยมหิดล, ๒๕๔๗.