การจัดการความรู้ศิลปวัฒนธรรมเชิงสร้างสรรค์ระดับชุมชนตามศาสตร์พระราชา จังหวัดแพร่

ผู้แต่ง

  • ฉวีวรรณ สุวรรณาภา มหาวิทยาลัยมหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย วิทยาเขตแพร่
  • นพรัตน์ รัตนวงศ์ มหาวิทยาลัยมหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย วิทยาเขตแพร่
  • เขมิกา วริทธิ์วุฒิกุล มหาวิทยาลัยมหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย วิทยาเขตแพร่
  • กิตติศักดิ์ วิมล มหาวิทยาลัยมหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย วิทยาเขตแพร่

คำสำคัญ:

การจัดการความรู้, ศิลปวัฒนธรรมเชิงสร้างสรรค์, ศาสตร์พระราชา

บทคัดย่อ

การวิจัย เรื่อง การจัดการความรู้ศิลปวัฒนธรรมเชิงสร้างสรรค์ระดับชุมชนตามศาสตร์พระราชา จังหวัดแพร่ ในครั้งนี้ มีวัตถุประสงค์ เพื่อศึกษาการจัดการความรู้ และถ่ายทอดองค์ความรู้ศิลปวัฒนธรรมเชิงสร้างสรรค์ระดับชุมชนตามศาสตร์พระราชาจังหวัดแพร่ การวิจัยนี้ เป็นการวิจัยเชิงคุณภาพ (qualitative research) พื้นที่ในการเก็บข้อมูล ได้แก่ พื้นที่ในเขตบ้านเหมืองหม้อ ตำบลเหมืองหม้อ จังหวัดแพร่ โดยมีผู้ให้ข้อมูลสำคัญ รวมทั้งหมด 47 คน เครื่องมือในการเก็บรวบรวมข้อมูล ได้แก่ แบบสัมภาษณ์ และแบบสนทนากลุ่ม วิเคราะห์ข้อมูลเชิงคุณภาพโดยการวิเคราะห์เนื้อหา (content analysis)

ผลการวิจัยพบว่า ขั้นตอนของกระบวนการจัดการความรู้ภูมิปัญญาท้องถิ่นด้านหัตถกรรมเครื่องจักสานมีทั้งหมด 5 ขั้นตอน ได้แก่ 1) การกำหนดความรู้ 2) การสร้างและแสวงหา 3) การจัดเก็บความรู้ 4) การแบ่งปันความรู้ 5) การใช้ประโยชน์ โดยการน้อมนำศาสตร์พระราชามาปฏิบัติ ซึ่งแต่ละขั้นตอนต้องอาศัยกิจกรรมทางสังคมหลากหลายรูปแบบ ได้แก่ กระบวนการมีส่วนร่วม กระบวนการกลุ่ม เป็นต้น เป็นการสืบทอด การสานต่อ ถือเป็นองค์ความรู้ที่สะท้อนให้เห็นถึงอัตลักษณ์ของชุมชนที่ควบคู่มาพร้อมกับอาชีพเกษตรกรรม นอกจากนี้ ยังเป็นการสร้างรายได้ให้กับชุมชนเพื่อให้เกิดการพึ่งพาตนเอง รวมถึงการนำเอาทักษะด้านหัตถกรรมการจักสานไม้ไผ่ไปถ่ายทอดสู่ชุมชนอื่นอีกด้วย กระบวนการด้านการถ่ายทอดความรู้สร้างสรรค์หัตถกรรมเครื่องจักสานไม้ไผ่ บ้านเหมืองหม้อ พบว่า กระบวนการด้านการออกแบบผลิตภัณฑ์ ในอดีตเป็นการออกแบบเพื่อใช้งานเป็นสำคัญ ผลิตภัณฑ์ได้รับการพัฒนาเพื่อตอบโจทย์ความต้องการของลูกค้า กระบวนการด้านการสร้างเครือข่าย พบว่ามีการทำงานร่วมกันเป็นหมู่คณะเชื่อมโยงกับกลุ่มคน และหลายหน่วยงานเพื่อให้สามารถสร้างผลิตภัณฑ์ที่มีคุณภาพ มีเครือข่ายตั้งแต่กระบวนการสรรหาวัตถุดิบ กระบวนการผลิต กระบวนการจัดจำหน่าย รวมถึงเครือข่ายช่องทางการจัดจำหน่าย

เอกสารอ้างอิง

ทัศนีพร ประภัสสร. (2563). การจัดการความรู้ออกแบบผลติภัณฑ์และศักยภาพธุรกิจชุมชนตำบลลวงเหลือ อำเภอดอยสะเก็ด จังหวัดเชียงใหม่. วารสารการวิจัยราชภัฏเชียงใหม่. 11(2), 7-25.

เบญจวรรณ ใสหวาน และคณะ. (2562). การจัดการความรู้เพื่อสร้างคุณค่าและมูลค่าเพิ่มแก่ผลิตภัณฑ์ชุมชนสำหรับวิสาหกิจชุมชน. วารสารนาคบุตรปริทรรศน์ มหาวิทยาลัยราชภัฏนครศรีธรรมราช. 11(2), 137-147.

รวิธ รัตนไพศาลกิจ. (2564). แนวทางการจัดการเรียนรู้ตามกระบวนการคิดเชิงออกแบบเพื่อการสร้างสรรค์ผลิตภัณฑ์ท้องถิ่น. วารสารศิลปกรรมศาสตร์ มหาวิทยาลัยศรีนครินทรวิโรฒ. 25(1), 119-136.

Jasmani & Denok S. (2020). "The influence of product mix, promotion mix and brand image on consumer purchasing decisions of sari roti products in South Tangerang", PINISI Discretion Review, 3(2), 165-174.

Song, Q., & Feng, W. (2021). Interests-Based Local Experience Tourism : A New Tourism Product Design in China, Open Journal of Social Sciences, 9(4), 413-426.

Stefanie B.& Francis. (2022). Resources for business resilience in a COVID-19 world : A community-centric approach, Business Horizons, 65(2), 227-238.

ดาวน์โหลด

เผยแพร่แล้ว

2023-12-03

รูปแบบการอ้างอิง

สุวรรณาภา ฉ., รัตนวงศ์ น., วริทธิ์วุฒิกุล เ., & วิมล ก. (2023). การจัดการความรู้ศิลปวัฒนธรรมเชิงสร้างสรรค์ระดับชุมชนตามศาสตร์พระราชา จังหวัดแพร่. วารสารบัณฑิตศึกษาปริทรรศน์ มจร วิทยาเขตแพร่, 9(2), 20–32. สืบค้น จาก https://so13.tci-thaijo.org/index.php/jgrp/article/view/3527

ฉบับ

ประเภทบทความ

บทความวิจัย