การพัฒนานวัตกรรมการจัดการเรียนรู้แบบ SMART-LEARN Model เพื่อเสริมสร้างทักษะการเรียนรู้ในศตวรรษที่ 21 ของผู้เรียนโรงเรียน บ้านหนองแอก ตำบลบ้านผือ อำเภอโพนพิสัย จังหวัดหนองคาย
คำสำคัญ:
SMART-LEARN Model, ทักษะการเรียนรู้ในศตวรรษที่ 21, การเรียนรู้เชิงรุก, นวัตกรรมการจัดบทคัดย่อ
การวิจัยครั้งนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อ 1) พัฒนานวัตกรรมการจัดการเรียนรู้แบบ SMART-LEARN Model 2) ศึกษาประสิทธิภาพของนวัตกรรมตามเกณฑ์ 80/80 และ 3) เปรียบเทียบทักษะการเรียนรู้ในศตวรรษที่ 21 ของผู้เรียนก่อนและหลังการใช้นวัตกรรม การวิจัยใช้ระเบียบวิธีวิจัยและพัฒนา (Research and Development: R&D) ร่วมกับการวิจัยกึ่งทดลอง (Quasi-Experimental Research) โดยใช้แบบแผนการทดลองกลุ่มเดียววัดผลก่อนและหลัง กลุ่มตัวอย่าง ได้แก่ นักเรียนจำนวน 116 คน ได้มาโดยการสุ่มแบบกลุ่ม เครื่องมือที่ใช้ในการวิจัยประกอบด้วย แผนการจัดการเรียนรู้ตาม SMART-LEARN Model แบบทดสอบวัดผลสัมฤทธิ์ทางการเรียน แบบวัดทักษะการเรียนรู้ในศตวรรษที่ 21 และแบบสอบถามความพึงพอใจของผู้เรียน ซึ่งผ่านการตรวจสอบคุณภาพด้านความตรงและความเชื่อมั่น การเก็บรวบรวมข้อมูลดำเนินการโดยการทดสอบก่อนเรียน การจัดกิจกรรมการเรียนรู้ตามโมเดล และการทดสอบหลังเรียน วิเคราะห์ข้อมูลโดยใช้สถิติพื้นฐาน ได้แก่ ค่าความถี่ ร้อยละ ค่าเฉลี่ย ส่วนเบี่ยงเบนมาตรฐาน การหาประสิทธิภาพ (E1/E2) และการทดสอบค่าทีแบบกลุ่มสัมพันธ์
ผลการวิจัยพบว่า 1) นวัตกรรม SMART-LEARN Model ที่พัฒนาขึ้นประกอบด้วยองค์ประกอบสำคัญ 10 ด้าน และมีความเหมาะสมโดยรวมอยู่ในระดับมากที่สุด (x̄ = 4.72, S.D. = 0.41) 2) นวัตกรรมมีประสิทธิภาพเท่ากับ 82.35/84.12 ซึ่งเป็นไปตามเกณฑ์มาตรฐาน 80/80 และ 3) ทักษะการเรียนรู้ในศตวรรษที่ 21 ของผู้เรียนหลังการใช้นวัตกรรมสูงกว่าก่อนการใช้อย่างมีนัยสำคัญทางสถิติที่ระดับ .05 (t = 12.45, p < .05) โดยเฉพาะด้านการทำงานร่วมกันและการสื่อสารมีค่าเฉลี่ยสูงสุด สะท้อนให้เห็นว่านวัตกรรมสามารถยกระดับทักษะสำคัญของผู้เรียนได้อย่างมีประสิทธิผลและสอดคล้องกับบริบทการศึกษาในศตวรรษที่ 21
เอกสารอ้างอิง
พุทธสอน สุขสว่าง, และ จรุงเกียรติกุล ศิริวรรณ. (2557). การพัฒนาทักษะการเรียนรู้ในศตวรรษที่ 21 ของผู้เรียนไทย. วารสารครุศาสตร์, 42(2), 1–15.
วิไล พรหมอินทร์, และ สมศิริ กาญจนวัฒน์. (2564). การพัฒนารูปแบบการจัดการเรียนรู้เชิงรุกเพื่อส่งเสริมทักษะในศตวรรษที่ 21 ของผู้เรียน. วารสารวิชาการมหาวิทยาลัยราชภัฏอุดรธานี, 9(1), 45–60.
ชัยวัฒน์ ชาญณรงค์, และคณะ. (2563). การจัดการเรียนรู้แบบสะเต็มศึกษาที่ส่งผลต่อผลสัมฤทธิ์และทักษะการเรียนรู้ของผู้เรียน. วารสารวิจัยและพัฒนาการศึกษา, 15(2), 78–92.
สุดาพร ปัญญาพฤกษ์. (2562). การจัดการเรียนรู้แบบ Active Learning เพื่อพัฒนาทักษะในศตวรรษที่ 21. วารสารศึกษาศาสตร์, 30(3), 112–125.
สำนักงานคณะกรรมการการศึกษาแห่งชาติ. (2542). พระราชบัญญัติการศึกษาแห่งชาติ พ.ศ. 2542 และที่แก้ไขเพิ่มเติม. กรุงเทพฯ: สำนักนายกรัฐมนตรี.
Bonwell, C. C., & Eison, J. A. (1991). Active learning: Creating excitement in the classroom. ASHE-ERIC Higher Education Report No. 1. Washington, DC: George Washington University.
Fullan, M. (2013). Stratosphere: Integrating technology, pedagogy, and change knowledge. Pearson.
Hattie, J. (2009). Visible learning: A synthesis of over 800 meta-analyses relating to achievement. Routledge.
OECD. (2018). The future of education and skills: Education 2030. OECD Publishing.
Partnership for 21st Century Skills. (2009). Framework for 21st century learning. Retrieved from http://www.p21.org
Trilling, B., & Fadel, C. (2009). 21st century skills: Learning for life in our times. Jossey-Bass.
Vygotsky, L. S. (1978). Mind in society: The development of higher psychological processes. Harvard University Press.
ดาวน์โหลด
เผยแพร่แล้ว
รูปแบบการอ้างอิง
ฉบับ
ประเภทบทความ
สัญญาอนุญาต
ลิขสิทธิ์ (c) 2026 วารสารการพัฒนาสังคมและพลเมืองสมัยใหม่
อนุญาตภายใต้เงื่อนไข Creative Commons Attribution-NonCommercial-NoDerivatives 4.0 International License.
บทความนี้ได้รับการเผยแพร่ภายใต้สัญญาอนุญาต Creative Commons Attribution-NonCommercial-NoDerivatives 4.0 International (CC BY-NC-ND 4.0) ซึ่งอนุญาตให้ผู้อื่นสามารถแชร์บทความได้โดยให้เครดิตผู้เขียนและห้ามนำไปใช้เพื่อการค้าหรือดัดแปลง หากต้องการใช้งานซ้ำในลักษณะอื่น ๆ หรือการเผยแพร่ซ้ำ จำเป็นต้องได้รับอนุญาตจากวารสาร
