พนมไพรศึกษา: การเมืองเรื่องของประเพณีบุญบั้งไฟ
คำสำคัญ:
บุญบั้งไฟ, พนมไพร, การเมืองเชิงวัฒนธรรม, พื้นที่ทางการเมือง, เศรษฐศาสตร์การเมืองบทคัดย่อ
บทความนี้มุ่งวิเคราะห์ประเพณีบุญบั้งไฟในฐานะปรากฏการณ์ทางการเมืองที่มิอาจจำกัดความได้เพียงพิธีกรรมขอฝนหรือมรดกทางวัฒนธรรมของชุมชนอีสาน หากเป็นสนามการเมืองเชิงวัฒนธรรมที่อำนาจ ผลประโยชน์ อัตลักษณ์และความชอบธรรมถูกผลิต ต่อรอง และจัดสรรผ่านปฏิสัมพันธ์ของผู้กระทำการหลากหลายกลุ่ม บทความประยุกต์ใช้กรอบการเมืองเชิงวัฒนธรรม แนวคิดอุปถัมภ์นิยมและการเมืองท้องถิ่น แนวคิดพื้นที่ทางการเมือง ตลอดจนเศรษฐกิจการเมืองของเทศกาลและงานบุญ เพื่ออธิบายความสัมพันธ์ระหว่างวัฒนธรรม อำนาจ และทรัพยากรในบริบทพนมไพร ผลการวิเคราะห์ชี้ให้เห็นว่า ประเพณีบุญบั้งไฟพนมไพรทำหน้าที่เป็นพื้นที่ที่รัฐ องค์กรปกครองส่วนท้องถิ่น นักการเมือง กลุ่มทุน ผู้นำชุมชน และเยาวชน เข้ามาร่วมกันนิยามความหมายของวัฒนธรรมอีสานและคนพนมไพรเมืองบั้งไฟ การนิยามดังกล่าวมิใช่กระบวนการทางวัฒนธรรมที่เป็นกลาง หากสัมพันธ์โดยตรงกับการสร้างความชอบธรรมและการสะสมทุนในหลายรูปแบบ ทั้งทุนเชิงสัญลักษณ์ ทุนทางการเมือง และทุนทางเศรษฐกิจ นอกจากนี้ งานบุญยังเป็นพื้นที่ที่เครือข่ายอุปถัมภ์ปรากฏอย่างเป็นรูปธรรมผ่านการสนับสนุนงบประมาณ การจัดสรรทรัพยากร การอุปถัมภ์กิจกรรมบั้งไฟและเวทีการแสดง ตลอดจนการสร้างความสัมพันธ์ระหว่างนักการเมืองกับประชาชน ขณะเดียวกัน ประชาชนและเยาวชนมิได้ดำรงสถานะเป็นเพียงผู้รับอิทธิพลจากรัฐหรือทุน หากสามารถใช้ประเพณี สื่อสังคมออนไลน์ และการผลิตความหมายทางวัฒนธรรมเป็นยุทธวิธีในการต่อรองอำนาจ บทความจึงเสนอว่า การทำความเข้าใจการเมืองท้องถิ่นอีสานร่วมสมัยจำเป็นต้องอ่านเทศกาลและงานบุญในฐานะการเมืองในชีวิตประจำวัน ซึ่งเปิดให้เห็นการต่อสู้ช่วงชิงความหมาย ทรัพยากร และอำนาจ พร้อมเสนอการศึกษาภาคสนามเชิงลึกและการเปรียบเทียบข้ามพื้นที่ เพื่อพัฒนาองค์ความรู้รัฐศาสตร์ที่บูรณาการมิติการเมือง วัฒนธรรมและเศรษฐกิจอย่างเป็นระบบ
Downloads
เอกสารอ้างอิง
กันต์ ศรีหล้า และคณะ. (2568). การพัฒนาศักยภาพพลเมืองประชาธิปไตยแบบมีส่วนร่วมสำหรับเยาวชนในจังหวัดยโสธร. วารสารมหาจุฬานาครทรรศน์. 12 (12), 35-46.
ณรงค์ ภูเยี่ยมจิตร และเกียรติศักดิ์ ลาภสาร. (2563). รัฐศาสตร์และรัฐประศาสนศาสตร์ในประเพณีบุญบั้งไฟ. วารสารมหาจุฬานาครทรรศน์. 7 (7), 26-38.
นิลวดี พรหมพักพิง และคณะ. (2557). การช่วงชิงพื้นที่การเมืองระหว่างรัฐและท้องถิ่น กรณีศึกษาหมู่บ้านผู้ร่วมพัฒนาชาติไทยในภาคอีสาน. วารสารสังคมลุ่มน้ำโขง. 10 (2), 131-157.
ปิ่นวดี ศรีสุพรรณ และคณะ. (2554ก). การท่องเที่ยวที่มีผลต่อการเปลี่ยนแปลงเชิงโครงสร้างในงานประเพณีบุญบั้งไฟ. วารสารมหาวิทยาลัยศิลปากร ฉบับภาษาไทย. 31 (2), 107-117.
ปิ่นวดี ศรีสุพรรณ และคณะ. (2554ข). รื้อสร้างประเพณี: การเปลี่ยนแปลงของบุญบั้งไฟในยุคโลกาภิวัตน์. วารสารสังคมลุ่มน้ำโขง. 7 (2), 27-48.
พระมหาบุญประสิทธิ์ นาถปุญฺโญ (การัตน์). (2565). การศึกษาวิเคราะห์ประเพณีบุญบั้งไฟในจังหวัดยโสธร. วารสารปรัชญาปริทรรศน์. 27 (1), 208-218.
ศิริลักษณ์ สุนทรารักษ์. (12 มีนาคม 2568). ประเพณีบุญบั้งไฟ: การต่อรองกับอำนาจเหนือธรรมชาติของมนุษย์. สืบค้นเมื่อ 1 ตุลาคม 2568, จาก https://www.sac.or.th/portal/th/article/detail/717
Baker, C. and Phongpaichit, P. (2022). A History of Thailand, 4th ed. Cambridge: Cambridge University Press.
Bourdieu, P. (1989). Social Space and Symbolic Power. Sociological Theory. 7 (1), 14-25.
Certeau, M. de. (1988). The Practice of Everyday Life. Berkeley: University of California Press.
Cornwall, A. (2002). Making Spaces, Changing Places: Situating Participation in Development. Brighton: Institute of Development Studies.
Frey, B. S. (n.d.). The Political Economy of Cultural Tourism: Some Aspects. Retrieved 1 October 2025, from https://www.bsfrey.ch/wp-content/uploads/2021/08/the-political-economy-of-cultural-tourism-some-aspects.pdf
Gaventa, J. (2006). Finding the Spaces for Change: A Power Analysis. IDS Bulletin. 37 (6), 23–33.
Hall, S. (1990). Cultural Identity and Diaspora. In Rutherford, J. (ed.). Identity: Community, Culture, Difference. (pp. 222–237). London: Lawrence & Wishart.
Jeong, S. and Santos, C. A. (2004). Cultural Politics and Contested Place Identity. Annals of Tourism Research. 31 (3), 640-656.
Lefebvre, H. (1991). The Production of Space. Nicholson-Smith, D. (tran.). Oxford: Blackwell.
Low, S. M. (1996). Spatializing Culture: The Social Production and Social Construction of Public Space in Costa Rica. American Ethnologist. 23 (4), 861-879.
Négrier, E. (2023). Cultural Policies and Urban Transitions: Green Politics, Democracy in the Time of the Pandemic. City Territory and Architecture. 10 (1), 8.
Ockey, J. (1996). Thai Society and Patterns of Political Leadership. Asian Survey. 36 (4), 345-360.
Scott, J. C. (1972). Patron–client Politics and Political Change in Southeast Asia. American Political Science Review. 66 (1), 91-113.
Street, J. (1997). Politics and Popular Culture. Philadelphia: Temple University Press.
Su, R., et al. (2018). Cultural Political Economy and Urban Heritage Tourism. Annals of Tourism Research. 68 (1), 30-40.
Turner, V. (1982). From Ritual to Theatre: The Human Seriousness of Play. New York City: PAJ Publications.
Walker, A. (2008). The Rural Constitution and the Everyday Politics of Elections in Northern Thailand. Journal of Contemporary Asia. 38 (1), 84-105.
Waskito. (2018). Water Festival as a Cultural Politics of Community Movement in Resistence to Hotel Corporation and City Government in Batu City, Indonesia. South East Asia Journal of Contemporary Business, Economics and Law. 17 (5), 20-25.
Waterman, S. (1998). Carnivals for Elites? The Cultural Politics of Arts Festivals. Progress in Human Geography. 22 (1), 54-74.
Webster, N. and Engberg-Pedersen, L. (2002). In the Name of the Poor: Contesting Political Space for Poverty Reduction. London: Zed Books.
Williams, R. (1958). Culture is Ordinary. In McGuigan, J. (ed.). Resources of Hope: Culture, Democracy, Socialism. (pp. 1-18). London: SAGE.
ดาวน์โหลด
เผยแพร่แล้ว
รูปแบบการอ้างอิง
ฉบับ
ประเภทบทความ
สัญญาอนุญาต
ลิขสิทธิ์ (c) 2026 วารสารมนุษยวิชาการ

อนุญาตภายใต้เงื่อนไข Creative Commons Attribution-NonCommercial-NoDerivatives 4.0 International License.
บทความนี้ได้รับการเผยแพร่ภายใต้สัญญาอนุญาต Creative Commons Attribution-NonCommercial-NoDerivatives 4.0 International (CC BY-NC-ND 4.0) ซึ่งอนุญาตให้ผู้อื่นสามารถแชร์บทความได้โดยให้เครดิตผู้เขียนและห้ามนำไปใช้เพื่อการค้าหรือดัดแปลง หากต้องการใช้งานซ้ำในลักษณะอื่น ๆ หรือการเผยแพร่ซ้ำ จำเป็นต้องได้รับอนุญาตจากวารสาร

