การบริหารจัดการศูนย์พึ่งพิงสุนัขจรจัดคลองสิบสอง ของเทศบาลนครรังสิต

ผู้แต่ง

  • ปฐมวุฒิ วงศ์น้อย มหาวิทยาลัยราชภัฏวไลยอลงกรณ์ ในพระบรมราชูปถัมภ์ จังหวัดปทุมธานี
  • ภิศักดิ์ กัลยาณมิตร มหาวิทยาลัยราชภัฏวไลยอลงกรณ์ ในพระบรมราชูปถัมภ์ จังหวัดปทุมธานี
  • กัมลาศ เยาวะนิจ มหาวิทยาลัยราชภัฏวไลยอลงกรณ์ ในพระบรมราชูปถัมภ์ จังหวัดปทุมธานี

คำสำคัญ:

การบริหารจัดการ, ศูนย์พึ่งพิงสุนัขจรจัดคลองสิบสอง, เทศบาลนครรังสิต, การจัดสวัสดิภาพสัตว์

บทคัดย่อ

การศึกษานี้มีวัตถุประสงค์เพื่อ (1) ศึกษาการบริหารจัดการศูนย์พึ่งพิงสุนัขจรจัดคลองสิบสอง ของเทศบาลนครรังสิต (2) ศึกษามาตรการการจัดการปัญหาสุนัขจรจัดของเทศบาลนครรังสิต และ (3) ศึกษาการมีส่วนร่วมของภาคประชาชนและเอกชนต่อการจัดการศูนย์พึ่งพิงฯ เครื่องมือที่ใช้ในการวิจัยประกอบด้วย การสัมภาษณ์แบบกึ่งโครงสร้าง การสนทนากลุ่ม และการสังเกตแบบมีส่วนร่วม พบว่า การบริหารจัดการศูนย์พึ่งพิงสุนัขจรจัดคลองสิบสอง มีการดำเนินงานที่เป็นระบบมีความเหมาะสมทางกายภาพ ห่างไกลชุมชน และมีการแบ่งพื้นที่ใช้สอย อย่างชัดเจน ได้แก่ อาคารกักโรค อาคารรักษา และอาคารนวัตกรรมสำหรับการเลี้ยงดูระยะยาว โดยยึดหลักสวัสดิภาพสัตว์ มีเจ้าหน้าที่ดูแลเพียงพอ ภายใต้การสนับสนุนงบประมาณจากเทศบาลและการระดมทรัพยากรจากภาคีเครือข่าย ด้านมาตรการจัดการปัญหา เทศบาลนครรังสิตใช้นโยบายแบบบูรณาการ 3 ระยะ ได้แก่ (1) ระยะต้นน้ำ เน้นการรณรงค์การเลี้ยงสัตว์อย่างรับผิดชอบ (2) ระยะกลางน้ำ เน้นการควบคุมประชากรสุนัขในชุมชน และ (3) ระยะปลายน้ำ เป็นการคัดกรองสุนัขที่มีพฤติกรรมดุร้ายหรือเจ็บป่วยเข้าสู่ระบบศูนย์พึ่งพิงฯ ด้านการมีส่วนร่วม ปัจจัยความสำเร็จเกิดจากข้อตกลงความร่วมมือ ระหว่างจังหวัดปทุมธานีและองค์กรปกครองส่วนท้องถิ่นข้างเคียง เพื่อบริหารจัดการปัญหาร่วมกันในระดับมหภาค รวมถึงได้รับความร่วมมือจากภาคเอกชนและมูลนิธิในการสนับสนุนเวชภัณฑ์และอาหาร

Downloads

Download data is not yet available.

เอกสารอ้างอิง

กรมส่งเสริมการปกครองท้องถิ่น กระทรวงมหาดไทย. (2562). คู่มือแนวทาง การบริหารจัดการสถานสงเคราะสัตว์. สืบค้นเมื่อ 24 มีนาคม 2565, จาก https://www.dla.go.th/land/ebook.do?cmd=form2&tokenId=sv8b6ok70x8d9h8n62ko4921klulmmrhp5y463637vltf5

จิรัฐิติการ ขุนแขวง. (2557). การจัดการสุนัขของกรุงเทพมหานคร. รัฐศาสตร์มหาบัณฑิต สาขาวิขาการบริหารจัดการสาธารณะ สำหรับนักบริหาร, มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์.

ทยาวีร์ ช่างบรรจง. (2562). กระบวนการบริหารจัดการสถานพักพิงสุนัขจรจัดต้นแบบในวัดตามหลัก พุทธสันติวิธี: ศึกษากรณี วัดโตนด อำเภอบางปะหัน จังหวัดพระนครศรีอยุธยา. ดุษฎีนิพนธ์สาขาวิชาสันติศึกษา, จุฬาลงกรณ์ราชวิทยาลัย.

ไททัศน์ มาลา. (2556). การจัดการปกครองสาธารณะแนวใหม่ (New Public Governance: NPG): แนวคิดและการประยุกต์ใช้ในการจัดการปกครองท้องถิ่น. วารสารวไลยอลงกรณ์ปริทัศน์, 8(1), 179-194. https://so06.tci-thaijo.org/index.php/var/article/view/146949

พลอยกาญจน์ ธนทวีธรรม. (2556). ศูนย์ส่งเสริมการอุปการะสุนัขจรจัด กรุงเทพมหานคร. ภูมิสถาปัตยกรรมศาสตร์บัณฑิต สาขาวิชาภูมิสถาปัตยกรรม, มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์.

ยศนันท์ ปานาภรณ์. (2562). มาตรการทางกฎหมายในการจัดการปัญหาสุนัขจรจัดในประเทศไทย:ศึกษากรณีบทบาทของเจ้าของสุนัข ผู้ประกอบกิจการเพื่อจำหน่ายสุนัข และหน่วยงานรัฐ. นิติศาสตร์มหาบัณฑิต, สถาบันบัณฑิตพัฒนบริหารศาสตร์.

ศรัณยู ภักดีวงษ์. (2560). องค์กรปกครองส่วนท้องถิ่นกับการแก้ปัญหาสุนัขจรจัดกรณีศึกษาจังหวัดปทุมธานี. รัฐศาสตร์มหาบัณฑิต สาขาวิชาการเมืองการปกครอง, มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์.

ดาวน์โหลด

เผยแพร่แล้ว

2026-04-28

รูปแบบการอ้างอิง

วงศ์น้อย ป., กัลยาณมิตร ภ. ., & เยาวะนิจ ก. . (2026). การบริหารจัดการศูนย์พึ่งพิงสุนัขจรจัดคลองสิบสอง ของเทศบาลนครรังสิต. วารสารมนุษยศาสตร์และสังคมศาสตร์ มหาวิทยาลัยธนบุรี (ฉบับบัณฑิตศึกษา), 4(1), 71–83. สืบค้น จาก https://so13.tci-thaijo.org/index.php/gdjournal/article/view/3742

ฉบับ

ประเภทบทความ

บทความวิจัย