ปัจจัยทางจิตวิทยาที่ส่งผลต่อการตัดสินใจลงทุนการเงินและวางแผนทางการเงินของผู้ประกอบขนาดเล็กในสภาพแวดล้อมธุรกิจดิจิทัล ตำบลในเมือง อำเภอเมือง จังหวัดนครราชสีมา
คำสำคัญ:
ปัจจัยทางจิตวิทยา, การตัดสินใจ, การวางแผนการเงิน, ผู้ประกอบการขนาดเล็ก, สภาพแวดล้อมธุรกิจดิจิทัลบทคัดย่อ
การศึกษานี้มีวัตถุประสงค์เพื่อศึกษา (1) ระดับความคิดเห็นของปัจจัยทางจิตวิทยาที่ส่งผลต่อการตัดสินใจลงทุนและวางแผนทางการเงิน และ (2) อิทธิพลของปัจจัยทางจิตวิทยาที่มีต่อการตัดสินใจลงทุนและการวางแผนทางการเงินของผู้ประกอบการผู้ประกอบการขนาดเล็กสภาพแวดล้อมทางธุรกิจดิจิทัล กลุ่มตัวอย่างคือ ผู้ประกอบการขนาดเล็ก ตำบลในเมือง อำเภอเมือง จังหวัดนครราชสีมา ใช้วิธีการสุ่มแบบเจาะจง จำนวนทั้งสิ้น 400 คน เก็บข้อมูลด้วยแบบสอบถาม สถิติที่ใช้ในการวิเคราะห์ คือ ค่าเฉลี่ย ส่วนเบี่ยงเบนมาตรฐาน การวิเคราะห์ถดถอยพหุคูณนำเข้าทุกตัวแปร ผลการวิจัยพบว่า (1) ผู้ประกอบการให้ความสำคัญกับปัจจัยทางด้านจิตวิทยาส่งผลต่อการตัดสินใจลงทุนและวางแผนทางการเงินของผู้ประกอบการขนาดเล็กในสภาพแวดล้อมทางธุรกิจดิจิทัลในระดับมาก โดยให้ความสำคัญกับการใช้เทคโนโลยีและนวัตกรรมสมัยใหม่ รองลงมาคือ การรับรู้ความเสี่ยง ความรู้ทางด้านการเงิน ทัศนคติด้านการเงิน แรงจูงใจ ความเชื่อมั่นในตัวเอง กฎหมายและกฎระเบียบข้อบังคับ อิทธิพลของสังคมออนไลน์ การรับรู้/การเรียนรู้ และ การยอมรับเทคโนโลยีทางการเงิน ตามลำดับ (2) ปัจจัยทางจิตวิทยาส่งผลต่อการตัดสินใจลงทุนและการวางแผนทางการเงินของผู้ประกอบการผู้ประกอบการขนาดเล็กสภาพแวดล้อมทางธุรกิจดิจิทัล จำนวน 6 ปัจจัย คือ ด้าน ความรู้ทางการเงิน (FL) การยอมรับเทคโนโลยีทางการเงิน (FTA) การรับรู้ความเสี่ยง (RP) ความเชื่อมั่นในตัวเอง (SC) และ กฎหมายและกฎระเบียบข้อบังคับ (REG) ร้อยละ 47 ณ นัยสำคัญทางสถิติที่ ระดับ .01
Downloads
เอกสารอ้างอิง
จินติยา จินารัตน์. (2568). การสํารวจพฤติกรรมอคติทางการเงินและพฤติกรรมคล้อยตามกลุ่มที่มีผลต่อการตัดสินใจลงทุนในเงินสกุลดิจิทัลของกลุ่มคน X, Y, Z ในประเทศไทย. Arts of Management Journal, 9(6), 390-415. https://search.tci-thailand.org/article.html?article_id=870992
ชนินทร์ ล้อเลิศรัตนะ. (2565). ปัจจัยที่มีอิทธิพลต่อพฤติกรรมของนักลงทุนใน Cryptocurrency. บริหารธุรกิจมหาบัณฑิต, มหาวิทยาลัยมหิดล.
ชุตินันท์ ประทีป ณ ถลาง. (2563). ปัจจัยที่มีผลต่อประสิทธิภาพการลงทุนทางการเงินของประชาชนในกรุงเทพมหานคร.บริหารธุรกิจมหาบัณฑิต, มหาวิทยาลัยธุรกิจบัณฑิตย์.
ญาณิศา ขวัญดา. (2566). อิทธิพลของอคติความมั่นใจมากเกินไปต่อพฤติกรรมการลงทุนของนักลงทุนรายย่อยในตลาดหลักทรัพย์แห่งประเทศไทย. เศรษฐศาสตร์มหาบัณฑิต, มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์.
ฐิตา เภกานนท์. (2567). The journey of Thai SME เส้นทางพิชิตความท้าทาย สู่การเติบโตอย่างยั่งยืน. สืบค้นเมื่อ30 ธันวาคม 2568, จาก https://www.scbeic.com/th/detail/product/9590
ธนาคารกสิกรไทย. (2568). SME และธุรกิจ SME คืออะไร มีกี่ประเภท ไปทำความเข้าใจกัน. สืบค้นเมื่อ 30 ธันวาคม2568, จาก https://www.kasikornbank.com/th/kbiz/article/pages/guide-for-sme-business-and-how-it-works.aspx
ปรียานันท์ ช่วยบุดดา. (2565). ปัจจัยกำหนดพฤติกรรมการลงทุนที่นำไปสู่เป้าหมายในชีวิตของประชากร Generation Y ในเขตจังหวัดนครปฐม. บริหารธุรกิจมหาบัณฑิต, มหาวิทยาลัยศิลปากร.
ภัทร ไหลสุพรรณวงศ์. (2566). ปัจจัยการตลาดดิจิทัลที่มีผลต่อการเลือกลงทุนตราสารทางการเงิน. บริหารธุรกิจมหาบัณฑิต, มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์.
ศิรินทิพย์ กุลจิตรตรี และ สุภัทรศักดิ์ คำสามารถ. (2563). นวัตกรรมการจัดการธุรกิจขนาดกลางและขนาดย่อมเพื่อสังคมในยุค เศรษฐกิจดิจิทัล. วารสารนวัตกรรมการศึกษาและการวิจัย, 4(3), 217-232. https://so03.tci-thaijo.org/index.php/jeir/article/view/247177
สมคิด ยาเคน. (2564). ปัจจัยที่ส่งผลต่อการวางแผนทางการเงินส่วนบุคคลเพื่อเตรียมพร้อมสู่วัยเกษียณของพนักงานเทศบาลแม่กา อำเภอเมือง จังหวัดพะเยา. วารสารบริหารศาสตร์ มหาวิทยาลัยอุบลราชธานี, 10(2), 25-40. https://so03.tci-thaijo.org/index.php/jms_ubu/article/view/243832
โอภาศ ฐาปนาพงษ์. (2564). ปัจจัยที่มีผลต่อการตัดสินใจของนักลงทุนในการลงทุนธุรกรรมสินเชื่อระหว่างบุคคลกับบุคคลผ่านแพลตฟอร์มออนไลน์. การจัดการมหาบัณฑิต, มหาวิทยาลัยมหิดล.
Ackert, L. F., & Deaves, R. (2010). Behavioral Finance Psychology, Decision Making, and Market. Mason, OH: South-Western Cengage Learning.
Cochran, W. G. (1977). Sampling Techniques. 3rd ed. New York: John Wiley & Sons.
Cronbach, L. J. (1970). Essentials of Psychological Test. 5thed. New York: Harper Collins.
Davis, F. (1989). Perceived Usefulness, Perceived Ease of Use, and User Acceptance of Information Technology. MIS Quarterly, 13(3), 319-339. https://doi.org/10.2307/249008
Fishbein, M., & Ajzen, I. (1975). Belief, Attitude, Intention, and Behavior: An Introduction to Theory and Research. Reading, Mass: Addison-Wesley.
Hair, J. F., Black, W. C., Babin, B. J., & Anderson, R. E. (2010). Multivariate data analysis. 7thed. New Jersey: Pearson.
Kahneman, D., & Tversky, A. (1979). Prospect Theory: An Analysis of Decision under Risk. Econometrica, 47(2), 263-291. https://doi.org/10.2307/1914185
Nosic, A., & Weber, M. (2010). How Risky Do I Invest: The Role of Risk Attitudes, Risk Perceptions, and Overconfidence. Decision Analysis, 7, 282-301. https://ssrn.com/abstract=1004002
Pompian, M. M.. (2006). Behavioral Finance and Wealth Management: How to Build Optimal Portfolios That Account for Investor Biases. Hoboken, New Jersey: John Wiley & Sons Inc.
Pompian, M. M. (2012). Behavioral finance and wealth management: how to build investment strategies that account for investor biases. Hoboken, NJ: John Wiley & Sons.
Sathya, N. & Prabhavathi, C. (2023). The influence of social media on investment decision-making: examining behavioral biases, risk perception, and mediation effects. International Journal of System Assurance Engineering and Management, 15, 957–963. https://doi.org/10.1007/s13198-023-02182-x
Tversky, A., & Kahneman, D. (1974). Judgment under uncertainty: Heuristics and biases. Science, 185(4157), 1124-1131. https://www.scribd.com/document/557672730/Tversky-Kahneman-Judgement-Under-Uncertainty-Heuristics-and-Biases
Tversky, A., & Kahneman, D. (1992). Advances in prospect theory: cumulative representation of uncertainty. Journal of Risk & Uncertainty, 5, 297-323. https://doi.org/10.1007/BF00122574
ดาวน์โหลด
เผยแพร่แล้ว
รูปแบบการอ้างอิง
ฉบับ
ประเภทบทความ
สัญญาอนุญาต
ลิขสิทธิ์ (c) 2026 มหาวิทยาลัยธนบุรี
อนุญาตภายใต้เงื่อนไข Creative Commons Attribution-NonCommercial-NoDerivatives 4.0 International License.
บทความนี้ได้รับการเผยแพร่ภายใต้สัญญาอนุญาต Creative Commons Attribution-NonCommercial-NoDerivatives 4.0 International (CC BY-NC-ND 4.0) ซึ่งอนุญาตให้ผู้อื่นสามารถแชร์บทความได้โดยให้เครดิตผู้เขียนและห้ามนำไปใช้เพื่อการค้าหรือดัดแปลง หากต้องการใช้งานซ้ำในลักษณะอื่น ๆ หรือการเผยแพร่ซ้ำ จำเป็นต้องได้รับอนุญาตจากวารสาร
